28/5/13

Un viaje de ida infinito...[ Las Torres, la Luna, Dani y yo en Torrelodones]

[Cuando realizaba con esta cámara estas fotos ya estaba muy alta. Fue posterior al trabajo de vídeo]



                 
Contos no estraperlo I :

Sobrevoei a atmosfera empuxada polo vento solar só de costado e onde todos cadraban eu tiña espranza de saír asubiando axiña que o meu foguete abranguese a estratosfera que ninguén pensaba tomase sen delonga ao chegar a ese punto arregado do que todo afástase e nada ponse por diante mais que a ionosfera da que me aspera máis adiante. 
Empurrei os meus soños de velocidade e separeime coma unha bala pra aproveitar "*circuncidala" e ver por derradeira quenda o panorama de terras afastadas visitando aínda que sexa a esta distanza dende a que aprezo cativas formas naquelas que aos seus pés son xigantescas montañas por onde homes e mulleres escadan crendo atopar un ceo azur despexado no que respirar un ar non viciado do que posuír o control pola outura.
Agora xa o meu arrouto é maior e contrasta con canto obxecto atopo nesta cacharreira que é a de posizonamento de tanto aparello eleutrodoméstico que cada país puxo ao descoberto pra controlar a uns, a outros e a todo o de máis. 

Devezados coma nenos foron a parar os seus sorrisos en raras estrañezas do que son os contratempos que semella resólvense filosóficamente sendo perciso. 
Só cábenos agardar que a técnica sexa capaz de resolver os máis de dous xigas de vídeo e daguerres que hai pechados na tarxeta de mamoria da minha saca das vistas. 

Cando acaeza botaremos uns foguetes ou unhas bombas...
de festa.  d:D´
[Hemos recuperamos el vídeo y seguramente echemos unos cohetes para celebrarlo]








Relatos ocultos I :

Sobrevolé la atmósfera impulsada por el viento solar sólo de costado y donde todos coincidían yo tenía esperanza de salir pitando tan pronto mi cohete alcanzara la estratosfera que nadie pensaba hubiera tomado sin tardanza al llegar a ese punto distante del que todo se aleja y nada se pone por delante mas que la ionosfera de la que me espera más adelante.
Impulsé mis sueños de velocidad y me separé como una bala para aprovechar "circuncidarla" y ver por última vez el panorama de tierras lejanas visitando aunque sea a esta distancia desde la que aprecio diminutas formas en  aquellas que a sus pies son gigantescas montañas por donde hombres y mujeres escalan creyendo encontrar un cielo azul despejado en el que respirar un aire no viciado del que poseer el control por la altura.        
Ahora ya mi impulso es mayor y contrasta con cuanto objeto encuentro en esta cacharrería que es la de posicionamiento de tanto aparato electrodoméstico que cada país ha puesto al descubierto para controlar a unos, a otros y a todo lo demás. 

Ilusionados como niños fueron a parar sus sonrisas en raras sorpresas de lo que son los contratiempos que parece se resuelven filosóficamente siendo preciso.
Sólo nos cabe esperar que la técnica sea capaz de resolver los más de dos gigas de vídeo que hay encerrados en la tarjeta de memoria de mi cámara. 

Cuando ocurra echaremos unos cohetes o unas bombas...
de palenque. d:D´












*Como una envoltura que circunscribe algo, a su alrededor, así son algunos vuelos que la circunvalan durante una vuelta completa y luego se alejan. Símil.
Dani, maestro, se conseguirá. Calma.

11/5/13

Perdidos en el espacio...Estaba lleno de estrellas, como la mica que cubre el granito.

[IODanikxt  faenando panorámicas]


[Verdor reflexo das nubres parbas tralo monstro nuclear]
Contos de Noituno e Aleivoso V :

   [aquí en castellano]

  Atendendo á posibilidade de perderse o humán sempre tende ao mesmo erro, aínda que tamén poidera ser vezo. Non ir a ningunha parte é caralludo ainda que ir cara a unha precisa e perderche por ela é un gran acerto. 
Foi como unha noite de proba onde as sacas das vistas vixiaban do ceo o horizonte sul e deixábanse os espellos abertos mentres longas sesións de contemplacións nas que amosar o vivido, o mirado, cara a Cuenca, case todo; non todo... 
Vin un ceo carregado de estrelas que tralas nubres desexaban despuntar; un ceo aplomado, non plomizo, onde un vento outo disipaba dúbidas, as nosas dúbidas sobor a minucia humana que facíase  patente dende a máis outa das calazas sobor as que alouvados estabamos. Cantiles farallónicos rachados da cima abaixo por tremendas feridas do tempo, o seu tempo. Tomámonolo con acougo e deixamos que as poucas nubres fósense afastando pra ser só decorativas na noite máis tebra ata que saíu a lúa. 
WAAAUUUUU!!!!...tremendo que envolveunos mentres segundos inmorredoiros de intensa luz conseguiu proxectar as nosas tebras de abraio nun lenar de toba gris. Sobor as nosas cacholas a moi pouca outura un extraterrestre bólido acendeuse anoxando o ar e esvaendo unha fortisma e verde luz que de socato apagouse coma un misto que intenta prender na cociña o lar da noite. *Non hai constanza do que vimos, coma  outras veces na vida, pois aínda dúrame a lembranza e a mamoria terá pra sempre retido ise retrinco en que achegóusenos lixeiro e morreu a unha distancia prudenciais. Naceu pra deixarse ver e falecendo acto siguido terémolo entre os nosos recordos. 
Sit tibi terra levis 

O fugaz da estrela, bólido, meteorito, coma as máis das veces deixa un asubío grave que arrostra detrás as perplexas miradas dos máis pretos. O cantil sobor o río e a fouce   deixáronnos secos no luar... Logo, despois do abraio, xúbilo, quietude e acougo, retornamos á faena de seguir darregando a noite e as súas estrelas.  Moitas delas choscaban os seus ollos sabendo que contempraramos unha das súas mellores escenas; se o cosmos  fixo explosións de supernovas tamén  deixounos a posibilidade de que fosen certos os meteoros pra que o home puidese comtemprar sen afastarse lonxe...Aínda que unha voltiña por entre elas sexa unha das nosas maiores arelas. 
Sapientia quantum est.
Stultissimus sum virorum et sapientia hominum non est mecu.

Iso é ceibedade e certamente eu son o máis indouto dos homes e non teño entendemento humán d:D´

Grazas meu pola túa sapenza...
*En unha daguerre de Dani sí hai testemuño do bólido.