Mostrando entradas con la etiqueta Carpetania. Interanmicia. Pasamento. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Carpetania. Interanmicia. Pasamento. Mostrar todas las entradas

1/9/17

Dende o lameiro cos pés enchoupados

https://www.flickr.com/photos/124176082@N02/36733032612/in/photostream/






*Cantigas d´rego e lameiro:
Es nas poldras:


Na rega do Chico, da noite
cancha e laxe, na Lama
Nunha baixeira da regueira
das portas pertas d´auga...
Onde, lonxe, os meus  lévanme 
polas minhas maus...de Salaias


En castelán

As curvidades antre os tecidos do espazo-*temporán incitadas por certos lugares, que non lagares, ou pola estrela que xera unhas crais de *pretextos goios gravitatorios, mantenhen aos humáns ancorados á Terra, á súa terra e fai que a Lúa vire ao noso redor namentres nós viaxamos por do Sol.

En casos extremos, cando a concentración formas e cores é máxima, a atracción gravitatoria sería tan funda que nin sequera a luz  ──nin a nosa mirada──  fuxiría baixo o influxo da observación dende calquera punto indefinido da Porta do Atlántico; mal que nos pesen algúns atentados urbanísticos.

E é que na regueira  ──xa o dicíamos por entón── tiraron da rega e mataron algo máis que o tempo.
E é que certas castas e crases todo o castran, ou case, cos seus excesos de luces.
Qu´endexamais nos arreden as noites estreladas, ben sexan polas Ficas, as salgadas insuas por antonomasia, ou neste intre no que me atopo, doce coma vostede...


Figuradamente: 
*Cantigas de regato y prado...despistado
*Alude tamén (na forma) do mundo
coma unha pataca incipiente
^coloridos
Poldras: Caneiros disformes



Sivert Høyem: Sleepwalking Man


https://www.flickr.com/photos/124176082@N02/36733032612/in/photostream/

10/4/14

El río que nos lleva... A paso de tartaruga: Madurecen as seituras [Otro viaje alrededor de lo infinito: conociendo lo inobservable de este pequeño universo]



Cat Stevens - Father and son


...E sen voar preciso hoxe regresei desa banda inobservábel do universo; enxendro inmenso que descendendo doutro diríxese cara a un novo en infinito tempo, construíndo o espazo en cada paso. Na quietude da expansión, a fume de carozo, desenvólvense as estrelas que aínda que non vemos ofrecen luz eternal.
Hai quens atópanse  viaxando entre istas e dende fai días exploran por amplos carreiros envoaxados de plasmas protoxenios. 
O da pucha ao outro acompana. Hoxe dobra a idade xusta o maior ao pequeno e un par de panos anodados a catro carapucheiras por escafandros. O de idade pola metade é agora quen leva da man a quen lle ensinou ás preseiras por entre vales encaixonados e vellos esquilmos arredondados de aldeias adentradas e vieiros sábregos das praias atlánticas. Sen fixar as miradas comprenden a súa viaxe a ningures e predecen primaveiras longas sen apeadoiros nin estacións.  
Veño de coñecer o inobservábel dun dos universos das súas mans coa paixón que supón a compaixón compartillada do efémera que é a existencia ante o inmutábel antecedente e as súas futuras seconzas que cercánnos.  Que dous prefiren un periplo en dorna ou gamela carrúa con turbopeltres pois só eles iniciárono dende a preseira da Seara Nova daquel río onde partiron compartindo vida e equipo - e tamén borullo? -  desaugaron ao mar de Samil e abríronse máis aló das Cíes de *Orión na mellor singradura que non precisa de luces nin de vitelas.d:|´





...Y sin volar preciso hoy he regresado de ese lado inobservable del universo; engendro inmenso que descendiendo de otro se dirige hacia uno nuevo en infinito tiempo, construyendo el espacio a cada paso. En la calma de la expansión, a toda prisa,  se desarrollan las estrellas que aunque no vemos ofrecen luz eterna
Hay quienes se encuentran viajando entre éstas y desde hace días exploran por amplios caminos empolvados de plasmas primigenios
El de boina al otro acompaña. 
Hoy dobla la edad justa el mayor al pequeño y un par de pañuelos anudados a cuatro esquinas por escafandras.
El de edad por la mitad es ahora quien conduce de la mano a quien le enseñó a correr por entre valles encajonados y  viejas montañas redondeadas de aldeas interiores y veredas arenosas de las playas atlánticas. Sin fijar las miradas comprenden su viaje a ninguna parte y predicen primaveras largas sin apeaderos ni estaciones. 
Vengo de conocer lo inobservable de uno de los universos de sus manos con la pasión que supone la compasión compartida de lo efímera que es la existencia ante lo eterno antecedente y sus futuras secuencias que nos envuelven  Que dos prefieren un periplo en gamela despaciosa con turborremos pues sólo ellos lo iniciaron desde la presa de la Seara Nova de aquel río donde partieron compartiendo vida y equipo desembocaron al mar de Samil y se abrieron más allá de la Cíes de *Orión en la mejor singladura que no precisa de luces ni de víveres.d:|´

*Orión se puede ver por las noches hasta mediados de Abril en nuestro hemisferio y  durante el invierno y antes del amanecer desde agosto, septiembre, octubre y noviembre; rozando la constelación del tauro. Con gigantes rojas que revolucionan su espacio en crecientes nacimientos y destellos estelares complejos.
Y os echaré de menos, que de forma inimaginable era hoy cuando hablábamos siempre, a once días de mi llegada.

13/3/14

A MEFICO...meu; seica os dous xuntos, canto vouvos botar de menos [No crepúsculo e no luscofusco do serán]

[ Dimensiones: 42x29´7. Impresión a una tinta. Realización personal para proyecto y concurso. Ganador de certamen de correo]



..Esta fin de semán tudos os nosos equipos gardarán un intre de silenzo e amosarán fitas escuras en lembranza de Mefico, pai de Ernesto do Infantil A...(e pai de Marcos)

Fico era unha marabillosa persoa, un afeccionado exemplar. Botaranse en falla nos nosos chanzos os seus inigualábeis berros de azos tantinho aos xogadores do Mocidade Sanse, aos rivais, aos árbitros e ata aos afeccionados do outro equipo.

E é que Xico era o afeccionado perfecto, ferpeto, ideal. Afoutaba con frío, calor, choiva, vento... Daba egual que o Mocidade Sanse ganhase ou perdese. Xico ficábase na Dehesa Vella aloitando a tudos os equipos do Mocidade Sanse que xogasen o sábado, aínda que non fose o equipo do seu fillo.

Máis o mellor de tudo é que o facía dende o cumprimento tanto aos árbitros coma os rivais. Sacaba un sorriso a tudo o que estivese no campo. Vimos rirse cos berridos do Fico aos xogadores e pais do outro equipo e ata fixo rir a alguo árbitro que chifraba o partido.

Fico,  botarásete moito de menos cos teus 
berridos e ledicia que pousabas día a día en cada partido. Vas deixar unha longa pausa moi grande cada sábado. Máis cada que lembrémosnos de ti será cun gran surriso por tuda a dita e graza que puxeches nos chanzos. Foi un lexítimo luxo terche coma afeccionado.

Grazas por tudo Paco. Botarémoste de menos.

Acouga en paz...


Aquest cap de setmana tots els nostres equips faran un minut de silenci i lluïran vetes negres en memòria de Paco, pare de l'Ernesto de l'Infantil A.

Paco era una meravellosa persona, un aficionat exemplar. Trobarem a faltar a les nostres graderies els seus crits inigualables d'ànim tant als jugadors del Juventud Sanse, als rivals, als àrbitres i inclús als aficionats de l'altre equip.


I és que Paco era l'aficionat perfecte. Animava amb fred, calor, pluja, vent...
Tan era que el Juventud Sanse guanyés o perdés. Paco es quedava a Dehesa Vieja animant a tots els equips del Juventud Sanse que juguessin dissabte, encara que no fos l'equip del seu fill.


Però el millor de tot és que ho feia des del respecte a àrbitres i rivals. Treia un somriure a tothom que fos al camp. Hem vist riure's amb crits de Paco a jugadors i pares de l'altre equip i va fer riure a algun àrbitre que xiulava el partit.


Paco et trobarem molt a faltar amb els teus crits i l'alegria que posaves dia a dia en cada partit. Deixes un silenci molt gran cada dissabte. Però cada vegada que et recordem serà amb un gran somriure per tota l'alegria i gràcia que vas posar a la graderia. Fou un autèntic luxe tindre't com a aficionat.

Gràcies per tot, Paco. Se't trovarà a faltar. 


Descansa en pau

Este fin de semana todos nuestros equipos guardarán un minuto de silencio y lucirán cintas negras en memoria de Paco, padre de Ernesto del Infantil A.
Paco era una maravillosa persona, un aficionado ejemplar. Se echarán de menos en nuestras gradas sus inigualables gritos de ánimo tanto a los jugadores del Juventud Sanse, a los rivales, a los árbitros e incluso a los aficionados del otro equipo.

Y es que Paco era el aficionado perfecto. Animaba con frío, calor, lluvia, viento... Daba igual que el Juventud Sanse ganara o perdiera. Paco se quedaba en Dehesa Vieja animando a todos los equipos del Juventud Sanse que jugaran el sábado, aunque no fuera el equipo de su hijo.

Pero lo mejor de todo es que lo hacía desde el respeto tanto a árbitros como a rivales. Sacaba una sonrisa a todo el que estuviera en el campo. Hemos visto reírse con los gritos de Paco a jugadores y padres del otro equipo e incluso hizo reír a algún árbitro que pitaba el partido.

Paco se te va a echar mucho de menos con tus gritos y alegría que ponías día a día en cada partido. Vas a dejar un silencio muy grande cada sábado. Pero cada vez que nos acordemos de ti será con una gran sonrisa por toda la alegría y gracia que pusiste en las gradas. Fue un auténtico lujo tenerte como aficionado.
Gracias por todo Paco. Se te echará de menos.
Descansa en paz.

O que foi duro de pasar, pasado é doce de lembrar.d:D´

[Cuando nació era - era otro tiempo era qué bonito eraqueseera, eran divertdos-   pretérito. Cuando nos hacía reír era emocionante; cuando él o ChilinTime o su hermana interpretaban parodias yo siempre imaginaba estar viendo a Buster K. que riéndose de sí  desmendrellaban de risa a los que rodeaba.
Ni tengo palabras ni puedo sostenerlas ni me sostengo,  pues tanto desasosiego llevo dentro que incluso echo de menos la predilección que el sastre valiente tenía por él...y viceversa
Os voy a echar de menos para siempre a los dos]
Non semos naide, non sou ren...
Salud, Libertad y Monte. Rícar