Prehistorismos de Pedriza y de pedriceros...................................Excursiones de Pedriza y tierra soterrada: Connotaciones al tiempo humano

Compartida reciprocidad; onirísimo abrazo sucumbo como mórfico puedo...pórfido


Mis viejas costumbres desoyen del caminar agreste en efracciones que desuellen sobre *corto y suelen aparecer después tal cual cicatriz soterrada de esta excursión que hoy comporta y atiende. El frescor de la mañana es tan breve como el paso del arroyo Santillana que por su calidez, algo más arriba, sobran las palabras que para ellas y sobre este andar y deambular de los tres  ya tenemos las de Carlos.


Emerson, lake & Palmer: From the Beginning 1972

       

As realidades paralelas xa foron recreadas por un mozo Platón naquela pala e que baseándose en postulados parménicos preguntábase cal era a realidade certa. Craro que, talvede, non tan poéticamente; moito máis prosaica. 

Hai un punto concreto, tanxíbel e presocrático en todo isto que se recolle con certo onirismo e, ás veces, sucumbe máis aló da razón. Razón pola cal a mente cando sonha viaxa a esa paralela realidade e reláxase nun devir c´abalea antre un sen fin d´entrámbolos. Dito doutro xeito, unha dimensión paralela e reflexa que só as lúas ou espellos desa son capaces de levarnos todo o máis acochado do ser humán; as esquizofrenias, ou tolemias,  por interese ou por medio dalgunha sustancia que nos faga viaxar través do xuizo ingresando en universos paralelos... jeje 

Fabulosa andaina e desnivel pra eses primeiros de maio con Carmar e Benji..

Bert Jansch: Wednesday Morning

[ Panorámicas realizadas con la nueva máquina de matar mosquitos a tiro fijo sin apoyos, a pelo, manual...A poco calibre, con un 28, 2.8 FD. A la antigua y con breve pero de descomunal sonido. 1/640 Iso 100 ]
[*Pantalón= corto]

Esta entrada tenía que haberse escrito durante el tres de mayo, pero por ocupaciones no fue posible

Cegonha...

Entrando no pánico  botou a voar tras unha *parraguesa que coma *il alada iba atopando consolo...Puro priapismo sen ^remediós
Logo, ouvín azuar unha frauta ou unha gaita de fol polo nacente...d:D´

Y...entrando en pánico echó a volar tras una *ninfa que cómo él alada iba buscando consuelo...Puro priapismo sin remedio(s)...
Luego, oí sonar una flauta o una *gaita d´odre por oriente...d:D´





[Licenzas/Licencias:
*EL= il, es metátesis popular
*mantis alada= ninfa, barbantesa
^remedio= remedios,...qué reme dios...Qué vuele el que pueda
*gaita= por su procedencia genuina de oriente, tan usada en occidente
*no pánico: precedido de "no", bien podría interpretarse cómo aire o el espacio en el que vuelan. Pánico= aire, vacío... Pues cuando alguien o algo cae desde una altura, se producen esas sensaciones...]


Should: Glasshouse

Flotamos mais acó ──do horror── d´Orión [Vía Láctea d´inverno sobor plutón carpetán...]

Nº 4096-0

Nº7332

Empenha que é cinza

Flotando de horror máis acó de Orión, empénhase que é cinza; empánase que é rocío. Despénhase que é polución noitebra…lumínica 

A humidade do caminho recondúceme a isto e as ras de compasados croacs acompánhanme namentres estas horas. Elas non migran, andan espertando ao cío porque estas temperaturas mantenas activas...

...E pregúntome seica unhas ancas non viríanme mal pra a cea ou pra caminhar máis lixeiro 

En castellano

Contos sen Noiturno e Aleivoso IV 

Si, isto que contemplo amplamente ten algo, ou ren, de experimental arquitectónica. Secasí en verdade que a soidade que sobrecólleme ──desparece baixo a presenza de tanta estrela── e o meu conhecemento craro e reflexivo desta realidade fáilleme habitable e voo sen ás riba das copas das árbores, entre os graníticos bolos máis pretos, baixo un ceo sempre cambiante, oxixenado e altamente contaminado por luces d´artificio humano.
Mágoa que os televexos e outros aparellos domésticos róubennos tanto tempo que impiden a moitos estar eiquí nesta realidade.
Mágoa tamén que a noite longa e curta á vez sexa quen outorgándome outras pezas minimalistas abertas a minha beira, quédome con esta polo convencional. Cando a bisbarra poderíame agasallar tantas elaboracións singulares coma tempo adicado non tenho.

Flotando case ao mesmo tempo nesta mar de horizóns infinitos e no espazo sen lindes, cardinás, abraio tudo ao meu redor.
Flotando tamén baixo a avelaínha rosada da noitada que mira á paisaxe, tralo baleiro sideral dunhas noites climatizadas pola ausenza de vento que lexitiman o noso humanismo máis acó de Orión

Recollín os avenhos e funme...

 ...Terrible contaminación lumínica, polución noitebra...

Madrugada: Vocal



¿E logo, xa vai finando a entroida...?

Única lúa chea de febreiro co tempo axustado por unha *película de terror africano

Contos sen Noiturno e Aleivoso III

[eiquí en castelán]

Cheguei á cima nunha volta de man e realicei moi xusto de tempo unhas daguerres ao sol gorencéndose entre imprevisíbeis nubres mestura de area e humidade dunha recente tormenta.
Saíu a lúa.
Fotografeina pra documentarme e descendín, pois o vento frío entanguecía por entre os meus dedos.

A media aba parei e a fixen así, deste xeito, con esas ganas de ver o que ven ámboslos ollos, en estéreo polo murmurio do vento. Un incipiente arco intúese temesinho á dereita das árbores protagonistas; mais só iso, apoucado indalo.

Só co foco frontal a medio gas cheguei ao clareiro de enormes laxes grises onde celebran os festexos e moi xusto a tempo montei a saca das vistas sobor o tripié. Ata rubín a unhas lastras pra buscala aos pés do cume. Ren coma as novísmas camp four pra intres de crítica adherencia sen fallo e estadía mais ou menos pendurada; coma se tivese por pés tractores. Así estiven cautelosamente anacoreto dunha beira a outra seguindo o seu percorrido pola capuchina rocha e as árbores cimeiras que afastándose desta acarínhana desexando rozala pra aferrala e deixala queda...nas pólas.

Ás nove e media cheguei onde as luces do valado cámping que cos seus luminosos grobos contaminantes asemellan bastamente a esta única lúa chea neste mes de febreiro.

E saín d´alí a fume de carozo tal coma vin, coma unha bala...
Ás dez e vinte na casa. d:D´

Contos no *estrapelro VII
Cantigas d´amar tranquila.

...Eu conhezo (unha) mar...

O Mar da Tranquilidade móstrase perplexo que sabéndoo cústalle crelo pois fican en tudos lados e por onde van deixan pegada que xa Chumi-Chúmez deles predixo:

──Sonche potencia dunha terra aqueles que a poboan. ──Ao mollo con eles

Parola que escribireille cando asuma a súa significación e zambúllame nelas coma somerxinme nesa; no seu mar mergullado nadar entre oucas e corales de pracer buscándoa no fundo de todo furaco de Selene...
É coma unha marola (e de *olá) de azucre que sala o corpo abrollando borbullantes borbotós de sorrisos...

Foi o home á lúa e, pra algúns, conto luático coutros estivemos na mesma polo xaneiro a finais...e aínda non dixéronme ren...:))´...d:D´

Pois entón,  deica    d:´

Sixto Rodríguez: Crucify your mind

[*Imprevisíbel nubre de procedencia africana que estableceuse istes días sobor a península velando os ceos nidios poucos días antes. Unha migración sen fronteiras]

[*Estrapelro, metátesis de estraperlo]

Sixto Rodríguez: Sugar Man

Un día cualquiera...

Triana: Cae fina la lluvia

Falan entre elas cruxindo e coma se colidiran deixan parolas que lévallas o vento; pronto virán e é foncho estar eiquí que tudo fina e derrétese o sorriso pois asinha un ano máis quentará ista contorna. Un día calquera destes percórroche dun extremo a outro, por entre os teus peitos e remato por Somoserra nas túas saias. Dáme tempo e entrégoche cas minhas pegadas a companha que necesitas e eu a soidade que preciso. 

Entón, xa chove?Bricd

Hablan entre ellas crujiendo y como si chocaran dejan palabras que se las lleva el viento; pronto vendrán y es fatuo estar aquí que todo acaba y se derrite la sonrisa pues pronto un año más calentará este entorno. Un día cualquiera de estos te recorro de un extremo a otro, por entre tus pechos y finalizo por Somosierra en tus faldas. Dame tiempo y te entrego con mis pasos la compañía que necesitas  y yo la soledad que preciso.

The Beatles: A day in the life

También la lluvia.......................[ Paradoxas salvaxes do impredecibel: E a auga, pra cando? ]

AC/DC - Hells Bells

O fin...d:)´

Deixoume un pouco intranquilo e, agora que a escribo, por fin chéganos. Crin que estaba retida nalgunha alfándega pois con tanto envorco de políticas intolerantes poidera ser que, agora máis que nunca, empréndana ca auga privatizándoa completamente e dicindo que será moito millor e sempre polo ben do pobo; cal, o llano ou o rico. Onde vai parar.

Uns cantos cumulonimbos máis adiante e cando a seca apreséntese seguramente monopolizarán os seus secos efectos de po e deserto. O importante, pra eles, é facer caixa co de tudos pra os seus propios petos.

E a curiosidade precédeme e antóxame impurrida e parveira que su fora vaidosa xa a houbira deixado atrás, atrasada e non por diante.

Fuala...Pra cando esto sigue?...En lengua castellana

Cóntamo coma un reflexo, de esguello, comedidamente fuxidío e voarei  a ise ángulo...

Fai  tempo disto, agora revolvo preguntándoo novamente. Bricd

Xuntanza dos que fan augas...