Mostrando entradas con la etiqueta Contos no estraperlo Carpetania. Pasamento. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Contos no estraperlo Carpetania. Pasamento. Mostrar todas las entradas

3/10/17

No apeadoiro das Atochas...[Non me esquenzas ren, ren...*qu´eu xa te lembro]


Contos no *estrapelro  XI:
Es n´AVE

Venus, Régulo y Luna menguante
ρ Leo  y Marte.

...Y la estación se sumerge en el día de una zambullida para el despertar bullicioso de pasajeros y coches. Estación de vigilia...


Haiche  mortes silenciosas, ou licenciosas, que mostran de xeito imperceptíbel  cada vrao que non cesa e renovan os seus votos en cada estación que pisan; pasan coma un tren deténdose a recoller viaxeiros. Que mundo, agora xa sen xefes de estación e apeadeiro mor da crise ferroviaria. E licenciosamente prostitúen as silenciosas pegadas con que o precatamento achégase ao día en que se viu todo isto por vez primeira. As horas, os minutos e segundos son alimanhas cómplices que inexorábeis tratan pedindo boletos de paso a quen sen querelo nin mercalo déronlle abono dende entón. Ata en atráquelos pra tal singradura d´auga e chapuzón mergullámosnos engolando o tempo polo ollos e exhalando por un oído si e polo outro tamén o espazo que deberiamos deixar entre esa circunstancia pra que corra o aire deixándoo pasase se con iso procedese o correr do vento sen que se perda aceite.
A dor próxima, parella á satisfacción, é ao tempo lineal que conhecemos e non hai máquina a pedais ou atómica que o free.
Só a mente cos seus *lembros é capaz, de retrinco, de suplir sen deter unha viaxe a outras empostas. Dita sexa o asunto ese
Meus apreixos
Saúde.



N ´Alborada dos astros...
Como la última menguante, de a tres madrugadas atrás, circunvala al arco tanto de menos que su luz raya paralela a tanta uña como luna restaba...
Y es que el otoño que se adentra bajo el arco, cálido de luz, o bien trae  seco veintinueve  de Baco  ─  para otros s. Miguel─ y luego, recolección que de pronta madura.
Salvo, para entonces, ya pasados esos, un mes más entenderemos cuan precisas son aquellas que tanto se claman.
Gota a gota o por gajos bien aparecidas...

Bajo el cauce de bajo caudal se esconden rastros de recuerdos y cuando la luz penetra se estanca para echar a dormir bajo puente como quién carece de techo...
Incluso el sol a veces mendiga entre las nubes y, si puede, desprende harapos en forma de rayos.
Y si no pregunte a más de un méndigo que viéndose envuelto por ellos se (los) arropó durante las noches más frías...*al lado de una caliente piedra o bien del encuentro de una buena de cantería 



   Hay muertes silenciosas, o licenciosas, que asoman de forma imperceptible cada verano que no cesa y renuevan sus votos en cada estación que pisan; pasan como un tren parándose a recoger viajeros. Qué mundo, ahora ya sin jefes de estación y apeadero a causa de la crisis ferroviaria. Y licenciosamente prostituyen los silenciosos pasos con que el sigilo se acerca al día en que se vio todo esto por vez primera. Las horas, los minutos y segundos son sabandijas cómplices que inexorables tratan pidiendo billetes de paso a quién sin quererlo ni comprarlo le dieron abono desde entonces. Incluso en los atraques para tal singladura de agua y chapuzón nos sumergimos tragando el tiempo por lo ojos y exhalando por un oído sí y por el otro también el espacio que deberíamos dejar entre esa circunstancia para que corra el aire dejándolo pasara si con ello procediese el correr del viento sin que se pierda aceite.
El dolor próximo, pareja a la satisfacción, es al tiempo lineal que conocemos y no hay (perfecta) máquina a pedales o atómica que lo frene.
Sólo la mente con sus recuerdos es capaz, de momento, de suplir sin detener un viaje a otras épocas. Dita sea el asunto ese
Salud

...........................
Ése era el asunto:
El edifcio menos bonito e historiado es el que para la luz fuerte de la derecha y como en el espacio se deforma para ser engullido por la fuerza de la "gravedad de la contaminación lumínica urbanita". Luego, al fondo, un sistema de 3 astros principales trata de destacar sobre un horizonte altamente contaminado por una lámpara-torre que "florecida de sus influorescencias" mata la lejana luz de las estrellas
​Sobre el verde prado de artificioso césped tiene, a pesar de la señal prohibitiva, alguna que otra excrecencia perruna​
............................


Notas a *pe de rei
*Metátesis: estraperlo
*Lembros: apócope de lembranzas
*O pé de rei: e un instrumento de midir que 
tenho na minha mesa de dibuxo...Un xogo
cas parolas, coma cas follas dos libros ou 
livros de livres...
*qu´eu xa te lembro: e así non me ficará a pena, 
e xa non morrerei dela...
*a beira dunha pedra quente ou ben oulo dun bo perpianho: refiérese a aquellas labradas que mantienen el calor remanente y durante las noches lo desprenden.

King Creosote: Wake Up To This 



[ b:Deíca-r 8d
*Ai, e case esquencíame delo; a daguerre é unha marevilla, nên qu´diçer, nên qu´falar... baixo a dourada arandela dun compromiso na pedra...É o outonno que xa fica bicando no tempo
https://www.flickr.com/photos/97664410@N02/37217291282/
Entón deica :)´ ] Bricd

4/9/17

Reboutallos d´Occidente [*No devalo da lúa]

















*Contos no estrapelro X
Es no reboutallo:

Tudo quen desexe entendelo, non inflúe o seu grao nin principo, tamén réndese ao temor. En conta que onde atúrase a pior das astrucias e déixase que cada un faga ao seu antoxo pra medrar e ir a favor; amodo podería afogarse baixo a unión do conxunto alleo.d:D´




Desterros opostos que xamais voltarán aos seus aborixes: 
Es na chaeira

Papiroflexia é a capacidade que tenhen os dedos dunha persoa que arrevesando aquilo que semella sinxelo o diminúen entre mil e sae a porcentaxes maiores; algo que si e só si puidese procurar descadeixando unha cuarta de papel de arroz, fumaríame un puro e fícome tan pancho. 
Isto é, cuarto e metade ou como adoitan pidir as donas na praza por Antón Martín e cunha surrisa proxenitora con sombra de ollos e cerquinho circundándoos. 

Papiroflexia de apelido que de pía levaba embebido Papel por parte de nai; o proxenitor, seica mal non lembro, Ingres ou Guarro. 
Coma queira que fose, iste fíxose non só arquitecto, tamén artífice de tudo canto *recanto soubese que daría pra refuxio de tantas aranhas coma currunchos houbese. Logo de tudo, un encoro ──polo seu contido e continente── así é parte da mente quentadora e complexa que o seu ^abtor debeu de interpretar sobro a idea dos seus donos... 
Ao cabo, pra Papiro e Flexia ──suprema curmá garrida── díxolle iste a ela, despois dun longo intre, que pírome polas noites que sospira polos días e que defiestrando ilusións embárgame a escura luz sexa onde sexa; ata baixo estrelas. 
Dito doutro xeito, hai construcións que figurando abertas encerran extraverténdose cóncavos complexos dilemas ecolóxicos por imitación a certos universos que, seguramente, todos conhecemos.d:D´ 
Abofé...


Algúns apuntes:
*Escombros de Occidente
*O por da lúa minguante
Despois da lúa, xa sen el
*Relatos clandestinos X
*Canto recanto: Aliteración
^Arcaísmo.



Destierros opuestos que jamás regresarán a sus aborígenes
En la ^escombrera

Papiroflexia es la capacidad que tienen los dedos de una persona que enrevesando aquello que parece sencillo lo desmultiplican entre mil y sale a porcentajes mayores; algo que si y sólo sí pudiera lograr desmadejando una cuarta de papel de arroz, me fumaría un puro y me quedo tan ancho. 
Esto es, cuarto y mitad o como suelen pedir las señoras en el mercado por Antón Martín y con una sonrisa progenitora con sombra de ojos y cerquillo circunvalándolos.

Papiroflexia de apellido que de pila llevaba impregado Papel por parte de madre; el progenitor, si mal no recuerdo, Ingres o Guarro. 
Como quiera que fuese, éste se hizo no sólo arquitecto, también artífice de todo cuanto ángulo supiese que daría para refugio de tantas arañas como esquinas hubiese. Después de todo, una presa así es  ──por su contenido y continente──  parte de la mente calenturienta y compleja que su autor debió de interpretar sobre la idea de sus dueños...
En fin, para Papiro y Flexia ──suprema prima esbelta── le dijo éste a ella, después de un largo rato, que me piro por las noches que suspira por los días y que defenestrando ilusiones me embarga la oscura luz sea dónde sea; incluso bajo estrellas.
Dicho de otro modo, hay construcciones que *pereciendo abiertas encierran extravertiéndose cóncavos complejos dilemas ecológicos por imitación a ciertos universos que, seguramente, todos conocemos. Bricd
No me cabe duda...


Algunos apuntes:
*Estrapelros: Metátesis de estraperlo
Clandestinos
*Pereciendo, metátesis de pareciendo,
analogía de perecer. "Parece qué perece"
pues cuando está abierta suelta agua y 
vida pierde secándose.
^Reboutallos sobrantes acumulados
formando un altiplano de escombros



Madrugada - The Riverbed