Mostrando entradas con la etiqueta Verano. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Verano. Mostrar todas las entradas

2/12/14

Unha unlla na Baroncelle

*Días de viaxes, sen descanso e aínda que outros durmen, nós traballabamos.



Marble Sounds - The Time To Sleep

O tecido que compón os nosos desexos está feito de amendos que pouco tenhen que ver cos fíos sobro os que movémonos. Unha saba de posibilidades cérnese ao redor noso e as lembranzas vélanse tras cortinas de aparenza. Pano descorrido do noso pasado don que afroran os soterros…mioleiros.
E velahí o tes, e velo acolá vai
Cando sintas ese frío ou esa inquietude arróupache cunha cobixa de posibilidades e comparte a suavidade con que pódenos alouminhar. Só nos manterá espertos os élitros dalgúns insectos que na nosa toba áchanse.
Cada circunstanza que arrodéanos pertence ao mesmo conxunto do que promanamos e como consecuenza da nosa orixe que en cada nova puntada parécese a anterior aínda que a nosa percepción fáganos sentir que somos cada día dispares.
Natureza educativa que defínenos pra sempre impedindo facernos desomellantes, razón pola cal aqueles que nos viron medrar reconhecerannos eternamente ou viceversa.d:D´

No vidro do haiga reflíctnase Cástor e Pólux (Cachola dos Xemelgos) e Xúpiter o que máis tremelucía 
O chegar a Carpetania enviéille a Dani a daguerre e fíxome o croquis do ceo nese intre.

É de agradecer, Dani...

*Entrada que debería haber salido el 18/8/14

7/10/13

ANDRÓMEDA...[Una vez fui allí y me perdí, como no podría ser de otra forma]






Philip Glass: Truman Sleeps












Cuentos de Nocturno y Alevoso VI: 

Respiraba el pantano tanto que si teniendo sed hubiera sentido  fuera ése el motivo  para  una mañana sin rocío
No nos esperaban cuando llegamos allí.
Por el camino las distracciones, hablando, se entrecruzan perdiéndome.
- ¿Dani, hacia dónde, por allí?
- No, por la izquierda es la norma.
- Ahhh, vale...
Y seguimos conduciendo a más de ciento cincuenta  kilómetros de nuestra partida.
¿Qué nos motiva a venir aquí?
¿Quién aguanta  lentas exposiciones hasta que el destemple de las monturas va pidiendo un café para unas horas más hasta el amanecer?

Cuando llegamos no nos esperaban, como no esperábamos a esa EEI que ya casi amaneciendo asomó por el noreste reluciendo en vuelo durante minutos de cortos fotogramas,  para no deformar el firmamento...(Aunque a mí me hubiera gustado seguir su vuelo de curvatura óptica)
Pude no ver mil cosas, mas fuimos testigos de sinfín de ellas sin percatarnos de la presencia de seres diminutos que nos observaban y que él, sólo él,  retrató para arañar la realidad a montones de leyendas  que supersticiosas, en su pasado más lejano, aún lo siguen siendo en lugares tan cercanos como aldeas, villas y ciudades, sin tener en cuenta el lugar del mundo.
Un mar de nubes acumuladas, más que decorativas, produciendo sombras en tierras sedientas, se ciernen indicando si van o no cargadas. Bajo ellas esperan los musgos, correhuelas, algas, líquenes y arcillas llenen sus esponjosas hojas que gustan estar sumergidas.
Vemos un mar de nieblas allá arriba, del agua por encima, sobre nuestras cabezas, un mar de plantas pacientes esperando las contengan... El pantano respira, la noche es tan cálida que se empañan los procesadores, se calientan y ya pasada de madrugada la media se destempla la COSA, esa, del pantano y su espejo comienza a reflejar lo que en profundidad somera viene desde el más lejano espacio. Despacio...
Despacio.
Ahora ya podemos tocarlas con la mano sin temor a quemarnos por sus miles de grados. Años luz, cientos, se miran en el agua que mansa recoge el brillar nervioso de montones de ellas y los destellos de aviones que vagan buscando asfaltos trasatlánticos...La lámina se limpia  y lo que antes era ciénaga donde crían anfibios la  veo ahora desde otro punto de vista más clara y junto a la presa en esa zona me defino parvo más allá de las dos dimensiones.

El cielo. Noche estrellada, como aquel conejo vela de ojos orbitando aplastados sin conocer el equinoccio de su vida.
Andrómeda señalada sobrevolándola un satélite fugaz que haciendo su georrecorrido típico pasa en ese instante desapercibido.

Y yo cada día sé menos...
Estación Espacial Internacional.
Estela de avión, con su característico parpadeo.

Contos de Noituno e Aleivosio VI:

Respiraba o encoro tanto que si tendo sede sentise fose ise o motivo pra unha mañá sen orballo.
Non nos acadaban  cando chegamos alí.
Polo camiño as distraccións, falando, entretrócanse  perdéndome.
- Dani, cara a onde, por alí?
- Non, pola esquerda é a norma.
- Ahhh, xa...
E seguimos conducindo a máis de cento cinconta quilómetros da nosa saída.
Que nos afouta a vir  eiquí?
Quen aguanta  miudinhas exposicións ata que o destempre das monturas vai pedindo un café pra unhas horas máis ata o amencer?
Cando chegamos non nos asperaban, como non acadábamos  a esa E.E.I. que xa case alborecendo asomou  polo noreste coruscando en voo durante minutos de curtos daguerrogramas, pra non deturpar  o firmamento...(Aínda que a min gostoume seguir o seu voo de curvatura óptica)
Puiden non ver mil cousas, mais fomos testemuñas de sinfín  delas  sen decatarmos da presenza de cativos seres  que ollábannos e que il, só el,  retratou pra rabuñar a realidade a varrer de lendas que supersticiosas,  no seu pasado máis afastado, aínda o seguen sendo en luares tan pretos  coma  aldeias, vilas e cidades, sen ter en conta o luar do mondo.
Un mar de nubres amoreadas, máis que decorativas, producindo tebras  en terras sedentas,  cérnense denotando si van ou non carregadas. Baixo elas acadan  as carrizas, correolas, argazos, chantáns, acensalís,  e arxilas enchan as súas esponxosas follas que chistan estar mergulladas.
Vemos un mar de néboas alá derriba, da auga por riba, encol das nosas cacholas, un mar de prantas pacentes asperando conténhanas... O encoro respira, a noite é tan cálida que empánanse os procesadores, quéntanse e xa pasada da mardugada  a media  destémprase a COUSA, esa, do encoro e o seu espello comeza a reflectir o que en profundidade someira vén dende o máis afastado espazo. Amodo...
Amodo.
Agora xa podemos tocalas coa man sen temor a queimarnos polos seus miles de grados. Anos luz, centos, míranse na  auga que mansa recolle o tremelucir  axitado  de cheas delas e os escintileos de avións que vagan atopando piches trasatlánticos...A lámina límpase e o que antes era cénaga onde crían anfibios véxoa agora dende outro enfoque máis clara e xunto á vaira nesa banda defínome parvo máis aló das dúas dimensións.

O ceo. Noite estrelada, como aquel coello vela de ollos orbitando esmagados sen coñecer o equinoccio da súa vida.
Andrómeda sinalada sobrevoándoa un satélite fuxidío que facendo o seu geopercorrido propio  pasa nese ínterim  desprevido.

E eu cada día sei  menos...d:D´