Mostrando entradas con la etiqueta Carpetovetona. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Carpetovetona. Mostrar todas las entradas

12/7/18

Prehistorismos de Pedriza y de pedriceros...................................Excursiones de Pedriza y tierra soterrada: Connotaciones al tiempo humano



Compartida reciprocidad; onirísimo abrazo sucumbo como mórfico puedo...pórfido


Mis viejas costumbres desoyen del caminar agreste en efracciones que desuellen sobre *corto y suelen aparecer después tal cual cicatriz soterrada de esta excursión que hoy comporta y atiende. El frescor de la mañana es tan breve como el paso del arroyo Santillana que por su calidez, algo más arriba, sobran las palabras que para ellas y sobre este andar y deambular de los tres  ya tenemos las de Carlos.


Emerson, lake & Palmer: From the Beginning 1972




       
As realidades paralelas xa foron recreadas por un mozo Platón naquela pala e que baseándose en postulados parménicos preguntábase cal era a realidade certa. Craro que, talvede, non tan poéticamente; moito máis prosaica. 

Hai un punto concreto, tanxíbel e presocrático en todo isto que se recolle con certo onirismo e, ás veces, sucumbe máis aló da razón. Razón pola cal a mente cando sonha viaxa a esa paralela realidade e reláxase nun devir c´abalea antre un sen fin d´entrámbolos. Dito doutro xeito, unha dimensión paralela e reflexa que só as lúas ou espellos desa son capaces de levarnos todo o máis acochado do ser humán; as esquizofrenias, ou tolemias,  por interese ou por medio dalgunha sustancia que nos faga viaxar través do xuizo ingresando en universos paralelos... jeje 

Fabulosa andaina e desnivel pra eses primeiros de maio con Carmar e Benji..



Bert Jansch: Wednesday Morning


Panorámicas realizadas con la nueva máquina de matar mosquitos a tiro fijo sin apoyos, a pelo, manual...A poco calibre, con un 28, 2.8 FD. A la antigua y con breve pero de descomunal sonido. 1/640 Iso 100 ]
[*Pantalón= corto]


Esta entrada tenía que haberse escrito durante el tres de mayo, pero por ocupaciones no fue posible

14/4/14

Y fue por el otoño cuando se crearon determinados tópicos; creencias desmesuradas. Representaciones enfermas.








AC/DC - Highway To Hell
Contos sen noituno e alevosio:

Sempre entendín as rochas ficadas coma demarcaciós duns límes de aldeias pretas que sinalando as súas propiedades furaban o ar que circundábaos. 
Erectos coma mastros de rocha pretendían ser duros cabos de fecundas terras nas que as chairas aínda sobresaían máis as súas fortes feitías 
Das terras saían dereitos xeitos de ferreiros inzando os seus carallos terreos 
Hoxe o concepto derrúbase e vexo que ese mesmo prodúceos e detenos mentras cen centas visións que unen ceo e humus 
Non creanse pra denotar a súa presenza, son enxendros que medran amando o ar cos arrodea. E a Terra, deséxaos, manoxea ao seu antoxo coma toda femia manexa  calquera home e ramo de frores 
Son o gromo do que afincados baixo eles atópanse os alicerces de quens creron que non existían os deuses e aférranse ao seu apoio coma un cravo, en ponta, ardendo á terra que o arrefría. 
Non son elas as pasaxeiras, somos nós os que nos movemos en redor desa eira. 
E logo de tanto tempo...d:D´


Cuentos sin nocturno y alevoso:

Siempre entendí los menhires como demarcaciones de unos límites de aldeas abigarradas que señalando sus propiedades horadaban el aire que los circundaba.
Erectos cómo mástiles de roca pretendían ser duros cabos de fértiles tierras en las que los llanos aún destacaban más sus fuertes formas
De las tierras sobresalían inhiestas maneras de herreros labrando sus falos terrenos
Hoy el concepto se derrumba y veo que ese mismo los produce y los detiene durante centurias de visiones que unen cielo y humus
No se crean para denotar su presencia, son engendros que crecen amando el aire que los rodea. Y la Tierra, los desea, manipula a su antojo como toda hembra maneja a cualquier hombre y ramo de flores
Son el brote de lo que afincados bajo ellos se encuentran  los cimientos de quienes creyeron que no existían los dioses y se aferran a su apoyo como un clavo ardiendo a la tierra que lo enfría.
No son ellas las pasajeras, somos nosotros los que nos movemos alrededor de esa era
Y después de tanto tiempo...d:D´


Monolitos que encierran los pastos delimitan el crecimiento, 
nos siegan el monte engullendo las trochas...