Mostrando entradas con la etiqueta Interanmicia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Interanmicia. Mostrar todas las entradas

18/2/16

Na (súa) *fontela





La gata que sabía volar:
20 de febrero para una gata cósmica
*Cantigas d´eido e lameiro:
Es nas verzas:

Na rúa cara a  fontela
haiche pedrosa regueira
e nunha chegada ringleira
tenho ó pasar das poldras
na cortinha  prantadas
leitugas , fabas e verzas
espallados tirabeques
tamén sementes ervellas

Noutra riola da terra sachada 
uns  *freixós pra boas filloas
[das c´acolá  tanto gostas]

E no eido da nogueira
medran  d´queles cantarelos
cas mañás, cando xuntos,
almorzabamos antes da facenda.Bricd





Traducción aproximada:
En el camino hacia la fuente
Hay una pedregosa reguera
y en una madura hilera
tengo cruzando por  piedras
en la huerta plantadas
lechugas, habas y berzas,
esparcidos tirabeques
también semillas de guisantes

En otro canal de tierra labrada
unos garbanzos para buenas filloas
[de las que allá tanto gustas]

Y en el huerto de la *noguera
crecen de aquellos rebozuelos
que de mañana, cuando juntos,
almorzábamos antes del  *trabajo




Archive: Nothing Else(Londinium1996)


Notas a pie de música o aclaraciones finales a pie de página:
[*Cantos de campo y prado....despistado]
[*Nogal]
[*Fontela: Es diminutivo de fuente, aunque también pudiera ser fuente de ella; el agua, entre otras]
[Freixó: En realidad es la masa de la filloa (fino pañuelo o tortilla dulce que con el peregrinaje fue llevado a toda Europa) que parte genuinamente de una masa harinosa molida de determinadas habichuelas, con leche recién ordeñada, azúcar y manteca. Por lo tanto propósito del juego dialéctico: Freixó=feixó=frijol=garabanzo=garbanzo. Esto, además en esencia, es el origen de la diferentes costumbres y pronunciaciones según dónde se produzca. Filloa también lo es en lengua castellana]
[Facenda: No sólo es la riqueza en general, también los animales y así todas las labores para (sobre)vivir]

19BeatoÁdCfebrero

Other Lives: Epic


Red(2010)animación

23/9/15

LA DESPEDIDA...do Lobishome ao irmán golpe [Truenos que centellean limpian caminos de abrojos.La humanización de la bestia] El último echado al monte




Emerson, Lake & Palmer: Lucky Man


Relatos clandestinos V:
Fábula del escarabajo y la hormiga; Un canto a la luna, el encanto del muro,            el embrujo nocturno embriaga la noche de preplenilunio.
El fabuloso encuentro y discurso de golpe y onvre compartiendo merienda.

Aquí en lengua galaica

El tiempo *vuela la vida en sus *alas campa viajera temerosa a caérsenos encima y nosotros con ella...

Alivio Douspasos Adiante, nacido al calor de una lareira, se hizo mayor con el sainete y los madrigales que su tío le contaba allá por las podas del emparrado; cabizbajos ambos  se recitaban para consuelo de las horas y el tiempo raudo. El trabajo improductivo de subsistencia los embargaba durante horas importándoles un comino si mañana había votaciones o era festivo. Éste  y a *facenda no tenían horarios ni sabían de descansos, eran asuntos sin importancia que ellos hacían de media gana sólo para seguir viviendo un día más hasta llegar las matanzas.
El frío viento de finales, ya recogidas mieses y tubérculos,  era ahora grano de batalla y carne de molino que ambos sobre pollinos transportaban con mesura a los pies de la montaña a la que regresaban pasados unos días. Después con las sacas fuera del alcance de lirones y otros ratos se iban pasando los ratos con buenos cigarros y pipas, lecturas y jaques, mates y damas en el calor de la cocina.  Caída la noche sobre una taza de días de unto solo y berzas daban sabor a la olla semanal del único caldo amigo de ruines patatas rubias. Migas de pan con leche y vino azucarado al desayuno  y otra vez vuelta al campo ahora cuidando las abejas a las que pacientemente tratan por si escasean o caen enfermas del algún mal aquejadas.  Entre tantas necesidades unas veces almorzaban a mediodía y otras en el olvido llegando a casa eran ya horas de comida. Otra vez sería.
Una vez, Douspasos Adiante,  vio un atardecer intenso mientras apacentaba lo escaso del ganado y se quedó finalmente prendado durante las luces del resquicio y le llegó la hora verde, instante único punto. Cuando regresó al hogar habló con el gran viejo y esto fue lo que le dijo:

── *Xiao, Micavelo , si no te importa, quiero recorrer el mundo y ver dónde el sol esconde sueños.

El tío entristecido levantándose sin prisa y con el semblante muy serio se acercó a él y le dio un gran abrazo de despedida. Luego dijo

── Sabía que algún día llegaría este instante y por eso tenía guardado algo que te será necesario. Bien trátalo y siempre te será muy útil; con eso podrás ver más allá del mundo.

Juntos bajaron a un rincón desconocido para Alivio y apartando un montón de pajas de la cuadra descubrió el cuadro de un velocípedo reluciente con el cambio que ponía alivio-23sinmanos. Luego descubriéndolo por completo apareció entera una  bicicleta de rueda setecientos de cuando él músico entreguerras iba por pueblos, aldeas y lugares recitando y tocando la gaita a cualquiera que le diera dos pesos o un suelo donde pasar la noche si el día se le echaba encima.

Cuentan que se despidieron una mañana por el boedromión  y,  después de las vendimias, se perdieron de vista por la distancia de fina llovizna que fundía solapando recuerdos en los ojos de ambos.
Un traje de chaqueta elegante pana y terlenka para el viaje pedaleando era su cruz y raya viva. Jaboncillo de sastre en frontera

Tal vez sepa algún día algo de él, pensaba el que se queda.

──Si puedes escribe algo ──voceó el viejo... pero el chico sólo pudo, girando la cabeza, agitar sus brazos en señal de despedida. d:D¨


[*Adiante Ivasoio son os apelidos do seu tío; Norbeto Llulius os seus alcumes e oitenta e dous finados. 3266]
[O curioso da anécdota é que o que foise foi o vello, xa un transfuxido permanente; o outro xa leva un tempo pedaleando sobor a cicleta de varillas, ista xa con setenta e cinco anos de roda tempa]
[*É unha referencia a os cambios ShimanoAlivio21 das rodas traseiras :)´]
[*Recordos: bágoas. É un sinónimo lembrando as parolas daquela pilícula Blade Runner xa que nas bágoas van as lembranzas]



Nina simone ain't got no


Dawson, georgia, 9 de septiembre de 1941. Madison
Wisconsin, 10 de diciembre de 1967

Nina Simone: Who Knows Where The Time Goes
[*Livres: Nos mapas feitos ata agora esta serra onde morre o Macizo Galaico aparece nomeada coma "Penas Libres"; algo que no meu xeito de ver é unha aberració. O nome en galaico sería "Penas Ceibes", mais o ser raiota sempre tivo o nome de Livre do galaicolusitán. Os que fixeron os mapas entendían que era unha errata (coma cando escreben o meu hipocorístico o que lle suman unha "d" final sen máis; sen facer caso do acento na primeira sílaba) e logo a trocaban ca letra "b". Unha pena que non merecen estas penas. 
Serra de Penas Livres é o seu nome;  serra raiota, de homes e mulleres livres que sempre caminharon xuntos, da man dos que fican a outra beira da raia]

2/12/14

Unha unlla na Baroncelle

*Días de viaxes, sen descanso e aínda que outros durmen, nós traballabamos.



Marble Sounds - The Time To Sleep

O tecido que compón os nosos desexos está feito de amendos que pouco tenhen que ver cos fíos sobro os que movémonos. Unha saba de posibilidades cérnese ao redor noso e as lembranzas vélanse tras cortinas de aparenza. Pano descorrido do noso pasado don que afroran os soterros…mioleiros.
E velahí o tes, e velo acolá vai
Cando sintas ese frío ou esa inquietude arróupache cunha cobixa de posibilidades e comparte a suavidade con que pódenos alouminhar. Só nos manterá espertos os élitros dalgúns insectos que na nosa toba áchanse.
Cada circunstanza que arrodéanos pertence ao mesmo conxunto do que promanamos e como consecuenza da nosa orixe que en cada nova puntada parécese a anterior aínda que a nosa percepción fáganos sentir que somos cada día dispares.
Natureza educativa que defínenos pra sempre impedindo facernos desomellantes, razón pola cal aqueles que nos viron medrar reconhecerannos eternamente ou viceversa.d:D´

No vidro do haiga reflíctnase Cástor e Pólux (Cachola dos Xemelgos) e Xúpiter o que máis tremelucía 
O chegar a Carpetania enviéille a Dani a daguerre e fíxome o croquis do ceo nese intre.

É de agradecer, Dani...

*Entrada que debería haber salido el 18/8/14

5/11/14

Durante as noites galaicas xa clarexando, nas amanceiras perto das Penas Livres.......................................................Conxunción pedriceira

(1) Montañas del macizo galaico donde pastoreábamos durante los veranos sin clases :))´
Rock

Do meu amigo  de xuventude do Calvario
Xosé Lois Portela
(2) Madrugada en el Ventanillo de La Pedriza. 5sep14
...Nas alboradas galaicas, ou ben naqueloutras de luso pastureo, cando aínda eramos rapaces saíamos cas ovellas e cabuxas cara aos sitios de verán nas ribeiras craras dos ríos. Coas mañás frescas de agosto abríanse cortes e curros empuxadas polos cans. Queixo, pan, xamón e tinto pra o caminho e de Garcilaso un libro pra o lecer matutino. Ao crepúsculo zoupeiro do resío sen máis indicadores que os luceiros do ceo ao horizonte nacente. Daquela o sol asomaba cando xa á súa amencida atopándose tudo o fatado pacendo xunto ás vacas.
Que tempos aqueles de aldeias e tominho, romeu, cantroxo e cóbregas a fartura . Saltos de canle e quenlla pra abrirlle a auga ao muinho que constante movía o rodicio. Asixa, engrasado este soltabamos o freo a auga que descendendo con pulo da fonda cisterna ruxía nas aspas zarrapicando o inferno. Pousadamente o gran seixo durmente púnhase a virar coma unha galaxia que saúda chapicando cos seus brazos ás pedras e paredes. Acompanaba este son rudo, xordo e con algún chirrío musical durante un par de horas espantoxando a todo bicho vivente e enmascarado polo vento sumaban orquesta de diatónico fluír da auga que barruntado marcaba compás sen rumbo...

O transcurso da tarde, pasado o xantar do mediodía, era sesteado bandullo arriba observando voos e durmindo; consecoencias da xantada e do vinho.
Recollidos os avenhos e pechando círculos con aqueles mastins tan benvidos que ocupándose de facendas arduas dirixían ao gando en conxunto mentres o sol descansaba da calor producida e chegando esquilmo acima, cando as costas deixaban pendentes pra outro día, polo horizón final, con mirada atlántica, aparecía, aínda que temesinho ao principio, frenxer ao poñente o pastor luceiro; craro indicador de recoximento nas cortinhas... e nós á taberna.
Entre brincadeiras, ceas, unhos copos de augardente, e socráticos discursos de Camus ou de botánica disertábanse vivaces as mellores voces sobre cantigas de Códax, Menduinho, Garcilaso, Fierro, Darío, Ximénez ou Mistral que cal vento aturulaba tralas fiestras...
Mañá vendaval.
E nós a frotarnos as mans, non habería saída... :))´   



(1) Montañas do macizo galaico onde pastoreábamos durante os veráns sen clases 
(2) Durante a noite do venres subín a La Pedriza, a uns dous mil metros de altitude, , ao sector onírico das Torres e corredor de Termes, dende onde estiven fotografando durante toda a madrugada cando saíron, por entre esas rochas, os tres astros protagonistas desa semán finada en conxunción Venus, Xúpiter e Selene.



En las madrugadas galaicas, o bien en aquellas otras de luso pastoreo, cuando aún éramos chavales salíamos con ovejas y cabras hacia los sitios de verano en la riberas claras de los ríos. Con las mañanas frescas de agosto se abrían establos y rediles empujadas por los perros. Queso, pan, jamón y tinto para el camino y de Garcilaso un libro para los descansos matutinos. Al crepúsculo lento del rocío sin más indicadores que los luceros del cielo al horizonte naciente. Luego el sol despuntaba cuando ya a su amanecida encontrándose todo el rebaño pastando junto a las vacas.
Qué tiempo aquellos de aldeas y tomillo, romero, lavanda y culebras a porrillo. Saltos de canal y acequia para abrirle el agua al molino que constante movía el rodezno. Así, así engrasado éste soltábamos el freno al agua que descendiendo con impulso de la honda cisterna rugía en las aspas salpicando el cárcavo. Lentamente el gran cuarzo durmiente se ponía a girar como una galaxia que saluda salpicando con sus brazos a las piedras y paredes. Acompañaba este sonido rudo, sordo y con algún chirrido musical durante un par de horas espantando a todo bicho viviente y enmascarado por el viento sumaban orquesta de diatónico fluir del agua que barruntado marcaba compás sin rumbo...

El transcurso de la tarde, pasado el almuerzo del mediodía, era sesteado panza arriba observando vuelos y durmiendo; consecuencias de la pitanza y del vino.
Recogidos los bártulos y cerrando círculos con aquellos mastines tan bienvenidos que ocupándose de labores arduas dirigían al ganado en conjunto mientras el sol descansaba del calor producido y llegando monte arriba, cuando las cuestas dejaban pendientes para otro día, por el horizonte final, con mirada atlántica, aparecía, aunque tímido al principio, deslumbrante al poniente el pastor lucero; claro indicador de recogimiento en los establos...y nosotros a la taberna.
Entre bromas, cenas, unas copas de aguardiente, y socráticos discursos de Camus o de botánica se disertaban vivaces las mejores voces sobre poemas de Códax, Menduinho, Garcilaso, Fierro, Darío, Jiménez o Mistral que cual viento ululaba tras las ventanas...
Mañana vendaval.
Y nosotros a frotarnos las manos, no habría salida... :))´



(1) Montañas del macizo galaico donde pastoreábamos durante los veranos sin clases :))´
(2) Durante la noche del viernes 5 de septiembre subí a La Pedriza, a unos dos mil metros de altitud, al sector onírico de Las Torres y corredor de Termes, desde donde estuve fotografiando toda la madrugada cuando salieron, por entre esas rocas, los tres astros protagonistas de esa semana pasada en conjunción. Venus, Júpiter y Selene


Alborada galaica...

Esta entrada se me olvidó en el blo vagando entre rastros de melancolía, a buena hora la extraigo y la destripo. Nunca es tarde si coinciden, al menos, los días y los claros. 
Hay buenas noches serranas pero lo quehaceres mandan y para lo lúdico ya habrá más tiempo. 
Sobre las sierras ya hay nieves, también nieblas y espesas; el temporal pronto llegará y el viento del Guadarrama, al que llaman Gallego, enfriando se empeña en avenidas, calles y plazas. Es  momento de abrigarse.
Pues eso...
Breves saludos a todos y que ya os responderé con calma. No me olvido de naide