Conjunción de Saturno-Luna y Sol-Venus la Mariblanca

Los mitos nacen de forma popular y no todas las madrugadas podemos contemplar conjunciones tan completas y singulares. Donde

Saturno acompaña a la Luna y Venus, la Mariblanca, acompaña al Sol de la Puerta  que como anfitriona los presenta

Vangelis: Albedo 0.39

Peripatético madrugador  platicando solo a la entrada de la plaza

pues no siempre es la luna  llena la que afecta.

[Aquí en castellano]
Deberon pensar os que primitivamente imaxinaron os deuses que algún día confirmaríanse os seus pensamentos esquizoides e esperando diríannos canto desexaban contarnos que o seu inferno existe aínda que os seus devanceiros con mitras e casulas trabucaron onde nun principio situárono. Dende entón enfermaron, e iso contáxiase senón hai remedio ou antídoto. Propágase como a propaganda, validado pleonasmo, dos anuncios do que non semellando bo o sexa por tradición, costume ou falsidades multípleces. Metelo polos ollos é primordial, daquela o tempo xa dirá. Deberon pensar ou pensan os que hoxe preceden que agora se podería escudrinhar un luar mellor pra tan inalcanzábeis entes aos que idolatren e desexan que á forza, ou sen ela, os demais tamén os adouren por riba de tudo; pois non desexan nin permiten que, aínda que aturen de mala ganha que os estados protéxannos, o livre albedrío permítanos someter a vontade á razón e viaxe aos seus olimpos aposentos trala ponte da valhalla achegarnos a eles con telescopios e outros aparellos pra ver (pra (non) crer) que res hai máis aló nin tralo inicio; cando o daquela grande ºexplosión xenuina.

Coma dixo unha tarde un *amigo, encomencemos polo principio. É máis orixinal e xenuino. Semos química, amigo, ( e auga :)))´ dixeron no anuncio de bruce lee) somos produto desa enerxía e cando acábesenos a min deposítasme a extramuros de calquer necrópole, en luar máis que neutro, á marxe de casulas, albas, estolas e doutros paganismos, pra saudar aos cortexos novos e lembrar a propios e estraños que entre choros mancadelos véxame envolto, empático e deixe que pola minha gorxa baixe o sabro amaro da morrinha e a senhardade...doutros.

Deposíteme, non me cremen, nunha aldeia afastada de luces e alumados, fóra dos seus muros, si houbelos, pra non entrar nas sinrazons varias e tómenme por crédulo. Nada máis antes de entrar, onde crezan malvas reais e das outras...tolas ou vulgares...pro longas, fermosas. Onde aínda que me pisen soporte con humor cada pegada desconhecida; pois só desexo ver, espertando cada noite, as estrelas que hai enriba e chéguenme novas de novos achados que outros homes doutos, non coma eu, descobren cada día pra abraio de tudos. E pese a quen pese que tralo principio inicial, como xa dixo o devandito *amigo, non acóchase nin hai E/ente algún que posúa nas súas mans capacidade de procrear semellantes desencadenantes pois o que é imaxinado e, ademais, fóra real, só polo feito de selo xa sería medibel e pra nada mellor que tudo o que podemos ver tralas lentes de anteollos cósmicos seica cada vez máis potentes.

Son as súas inicuas de poder as que os moven a acaparar éticas e outras normas coas que manter o seu poder e dicidir por todos o que uns poden facer e outros non; claro que neles non reza tal máxima e facendo das súas capas saios burlan as súas tentacións ou vicios con confesións altísimas e propósitos de enmendas que aínda que non sexa verdade eles veña e dálle por si algún día tras tudas esas estrelas ou a través de centros ou buracos negros, ata materia escura, descobren que aínda lles queda espranza, a que nunca pérdese, onde achar á tan filosofal pedra das súas esquizofrenias autocomendadoras.

Descobrir o máis fondo eido galáctico é como, tombado boca enriba, apreciar o trapalleiro cheiro do rial do pasado afastado. Incerto futuro que fórmase con cada consecuencia nosa e que dende aquel periplo africán cada día somos máis fillos das estrelas ás que voltamos imaxinativamente en vida ou ao morrer, feitos po.

A min, si pódese, déixenme, pra non importunar con paroladas e rollos aos outros que repousan, fóra...Onde o meu livre albedrío razoe cada noite o que fun deprendendo.

Déixenme ante a tapia por si sacando uns botes dáme por facer un grafiti 

Engaiolante  luar ise núcleo enriba de Orión, arroleiros incluídos. Xa gostaría darme un garbeo, en moto, por il.d:D´

Cielo estelar del sueño de una noche de invierno en un sábado de enero a mitad de madrugada.

 º Big-Bang

*Ou mesmo eu

En esas noches toledanas I

                   [aquí en lengua castellana]
Bloque: Alquimista soy

http://www.viotti.com/kepler-s...

Así hei de sentirme, coma cullareto. :))´

Nese encalco multicolor onde tantas críanse...E croan despois coma as ras?

Sigo pensando que entre tantos haberá sons aínda que non se perciban; croques, golpes, rachados, entrecruzados, freadas e aceleramentos dos astros algún sairá...Entón coma fan tanto po?

Coma chirlados de neumáticos ao achegándose  entre si, ou á boca dun buraco negro...Bradido estelar que a luz tan dislumbrante, logo a piques seguinte pártese, dóbrase tragada gorxaladamente. E se é devolta ao seu través?

Que bo que non o percibamos, polo menos quédanos un luar lonxo das cidades sen ruídos.

Luz que xenuflexa adormecida pola súa atracción interior *é tupida luz que non retorna por adepta, por crédula..

Podemos ir en *peixe :]´

Ra ó pairo do meu dedo. Metáfora doutro universo das charqueiras,
onde croan bufidos polas noites dende as queiroas

[*estúpida=parva, fata ou chuspida alén, ou non]

[* Ou: Podemos ir a por peixes, que tamén é un xeito de ir en paz. A realidade supera a ficción...Sonche cousas da literalidad...]

ANDRÓMEDA...[Una vez fui allí y me perdí, como no podría ser de otra forma]

Philip Glass: Truman Sleeps

Cuentos de Nocturno y Alevoso VI: 

Respiraba el pantano tanto que si teniendo sed hubiera sentido  fuera ése el motivo  para  una mañana sin rocío

No nos esperaban cuando llegamos allí.

Por el camino las distracciones, hablando, se entrecruzan perdiéndome.

- ¿Dani, hacia dónde, por allí?

- No, por la izquierda es la norma.

- Ahhh, vale...

Y seguimos conduciendo a más de ciento cincuenta  kilómetros de nuestra partida.

¿Qué nos motiva a venir aquí?

¿Quién aguanta  lentas exposiciones hasta que el destemple de las monturas va pidiendo un café para unas horas más hasta el amanecer?

Cuando llegamos no nos esperaban, como no esperábamos a esa EEI que ya casi amaneciendo asomó por el noreste reluciendo en vuelo durante minutos de cortos fotogramas,  para no deformar el firmamento...(Aunque a mí me hubiera gustado seguir su vuelo de curvatura óptica)

Pude no ver mil cosas, mas fuimos testigos de sinfín de ellas sin percatarnos de la presencia de seres diminutos que nos observaban y que él, sólo él,  retrató para arañar la realidad a montones de leyendas  que supersticiosas, en su pasado más lejano, aún lo siguen siendo en lugares tan cercanos como aldeas, villas y ciudades, sin tener en cuenta el lugar del mundo.

Un mar de nubes acumuladas, más que decorativas, produciendo sombras en tierras sedientas, se ciernen indicando si van o no cargadas. Bajo ellas esperan los musgos, correhuelas, algas, líquenes y arcillas llenen sus esponjosas hojas que gustan estar sumergidas.

Vemos un mar de nieblas allá arriba, del agua por encima, sobre nuestras cabezas, un mar de plantas pacientes esperando las contengan... El pantano respira, la noche es tan cálida que se empañan los procesadores, se calientan y ya pasada de madrugada la media se destempla la COSA, esa, del pantano y su espejo comienza a reflejar lo que en profundidad somera viene desde el más lejano espacio. Despacio...
Despacio.

Ahora ya podemos tocarlas con la mano sin temor a quemarnos por sus miles de grados. Años luz, cientos, se miran en el agua que mansa recoge el brillar nervioso de montones de ellas y los destellos de aviones que vagan buscando asfaltos trasatlánticos...La lámina se limpia  y lo que antes era ciénaga donde crían anfibios la  veo ahora desde otro punto de vista más clara y junto a la presa en esa zona me defino parvo más allá de las dos dimensiones.

El cielo. Noche estrellada, como aquel conejo vela de ojos orbitando aplastados sin conocer el equinoccio de su vida.

Andrómeda señalada sobrevolándola un satélite fugaz que haciendo su georrecorrido típico pasa en ese instante desapercibido.

Y yo cada día sé menos...

Estación Espacial Internacional.

Estela de avión, con su característico parpadeo.

Contos de Noituno e Aleivosio VI:

Respiraba o encoro tanto que si tendo sede sentise fose ise o motivo pra unha mañá sen orballo.

Non nos acadaban  cando chegamos alí.

Polo camiño as distraccións, falando, entretrócanse  perdéndome.

- Dani, cara a onde, por alí?

- Non, pola esquerda é a norma.

- Ahhh, xa...

E seguimos conducindo a máis de cento cinconta quilómetros da nosa saída.

Que nos afouta a vir  eiquí?

Quen aguanta  miudinhas exposicións ata que o destempre das monturas vai pedindo un café pra unhas horas máis ata o amencer?

Cando chegamos non nos asperaban, como non acadábamos  a esa E.E.I. que xa case alborecendo asomou  polo noreste coruscando en voo durante minutos de curtos daguerrogramas, pra non deturpar  o firmamento...(Aínda que a min gostoume seguir o seu voo de curvatura óptica)

Puiden non ver mil cousas, mais fomos testemuñas de sinfín  delas  sen decatarmos da presenza de cativos seres  que ollábannos e que il, só el,  retratou pra rabuñar a realidade a varrer de lendas que supersticiosas,  no seu pasado máis afastado, aínda o seguen sendo en luares tan pretos  coma  aldeias, vilas e cidades, sen ter en conta o luar do mondo.

Un mar de nubres amoreadas, máis que decorativas, producindo tebras  en terras sedentas,  cérnense denotando si van ou non carregadas. Baixo elas acadan  as carrizas, correolas, argazos, chantáns, acensalís,  e arxilas enchan as súas esponxosas follas que chistan estar mergulladas.

Vemos un mar de néboas alá derriba, da auga por riba, encol das nosas cacholas, un mar de prantas pacentes asperando conténhanas... O encoro respira, a noite é tan cálida que empánanse os procesadores, quéntanse e xa pasada da mardugada  a media  destémprase a COUSA, esa, do encoro e o seu espello comeza a reflectir o que en profundidade someira vén dende o máis afastado espazo. Amodo...
Amodo.

Agora xa podemos tocalas coa man sen temor a queimarnos polos seus miles de grados. Anos luz, centos, míranse na  auga que mansa recolle o tremelucir  axitado  de cheas delas e os escintileos de avións que vagan atopando piches trasatlánticos...A lámina límpase e o que antes era cénaga onde crían anfibios véxoa agora dende outro enfoque máis clara e xunto á vaira nesa banda defínome parvo máis aló das dúas dimensións.

O ceo. Noite estrelada, como aquel coello vela de ollos orbitando esmagados sen coñecer o equinoccio da súa vida.

Andrómeda sinalada sobrevoándoa un satélite fuxidío que facendo o seu geopercorrido propio  pasa nese ínterim  desprevido.

E eu cada día sei  menos...d:D´