Mostrando entradas con la etiqueta Grafos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Grafos. Mostrar todas las entradas

7/6/12

De cuando la parca ronda el asunto se enfrenta y el temor es cosa del pasado[Nada qué temer]O invocamos al superego.

[Medidas: 70x50]
     

    De cando en vez acaecen inconvenientes que desbarallan os plans. Ises pódense truncar por motivos varios e, á súa vez, poden levar a unha vida compretamente diversa. Logo, un refaise e resolve aos poucos retornar á idea primeira que na mente contece. Cando istas cousas acaecen, a vida non transcorre prácidamente, pero lóitase contra tudo pra vencer sempre. Os coidados outorgados por unha persoa moi preta fai (fixeron) que todo sexa máis capás. Logo, dapréndese a coidar e isto endexamais esquécese.

[Pois, moito máis adiante, dezaseis anos despois repítese] Ata un tempo antergo tamén. E novamente alguén, máis preto aínda, cóidache e ensínache o sentido da vida; e aínda máis ensinache abrutal xenerosidade que nela moura. Xenerosidade é a parola que a define e isa faia desomellante compretamente.

Mentras duns intres pérdese o apego dadentro do corpo, mais en ningún momento vaga en busca de nada, pois se nada hai, nada hai que atopar fóra. Voltando logo pódense ver pasar os días baixo coidados paliativos xa que só a dor é motivo suficinte pra intentar atopar a alguén que cho acougue.

Cando a dor medra afroran as lembranzas e, pois ocorre a miúdo cando se teñen presentes, inténtase mergullalos con borracheiras de saíva.

Pasado o transo, a mamoria descansa e todo volta á súa canle.
Saúde e Ceibedade[bd]


    A vegades hi ha inconvenients que desmunten els plans. Aquests es poden veure trastocats per diversos motius i, alhora, poden conduïr a una vida completament diferent. Després, un es refà i decideix poc a poc reprendre la idea primera que sorgeix a la ment. Quan això passa, la vida no passa tranquil.lament, però es lluita contra tot per vèncer sempre. Les cures atorgades per una persona molt pròxima fan (van fer) que tot sigui possible. Després s'aprèn a cuidar i això no s'oblida mai.

[Però, molt més endanvant, setze anys després torna a passar] Inclòs un temps abans també. I novament algú, més pròxim encara, et cuida i t'ensenya el sentit de la vida, la brutal generositat que existeix en ella.
Generositat és la paraula que la defineix i aquesta la fa ser completament diferent.


Per uns instants es perd el vincle dins del cos, però en cap moment va a buscar res, doncs si res no hi ha, res cal buscar fora. Tornant aviat es poden veure paasar els dies sota cures pal.liatives perquè només el dolor és motiu suficient per localitzar algú que el calmi.

Quan el dolor es fa més petit venen els records i, passa sovint quan es tenen presents, es volem submergir en borratxeres de saliva.
Passat el tràngol, la memòria descansa i tot torna al seu cabal.

Salut i llibertat [traduce Sincopada]



     De vez en cuando acontecen inconvenientes que desbaratan los planes. Esos se pueden truncar por motivos varios y, a su vez, pueden conducir a una vida completamente diferente. Luego, uno se rehace y decide poco a poco retornar a la idea primera que en la mente aparece. Cuando estas cosas ocurren, la vida no transcurre plácidamente, pero se lucha contra todo para vencer siempre. Los cuidados otorgados por una persona muy próxima hace (hicieron) que todo sea más capaz. Luego, se aprende a cuidar y esto nunca se olvida.

[Pero, mucho más adelante, dieciséis años después se repite] Incluso un tiempo antes también. Y nuevamente alguien, más próximo aun, te cuida y te enseña el sentido de la vida; y aun más te enseña la brutal generosidad que en ella reside. Generosidad es la palabra que la define y ésa la hace diferente completamente.

Durante unos instantes se pierde el apego dentro del cuerpo, pero en ningún momento vaga en busca de nada, pues si nada hay, nada hay que buscar fuera. Regresando pronto se pueden ver pasar los días bajo cuidados paliativos ya que sólo el dolor es motivo suficiente para intentar localizar a alguien que te lo calme.

Cuando el dolor arrecia afloran los recuerdos y, pues ocurre a menudo cuando se tienen presentes, se intenta sumergirlos con borracheras de saliva.
Pasado el trance, la memoria descansa y todo regresa a su cauce.
Salud y libertad[bd]

23/4/12

Desenlaces oníricos o las mir(i)adas

[Exterior:70x50]


The Who - Wont get fooled again

Cuánta razón llevan tus palabras; cuánto aun por hacer se podría con esos chicos. Seguro que llegarían muy lejos, aunque no tanto.

Me gustó ese silencio para unas palabras cargadas de rabia y envidia, tal vez; brillante sólo lo es un tipo de arroz. El brillo de las personas es más por constancia que por fuerza. En astronomía muchas veces vemos lo distante, no por fuerza, sino por la constante con que nos llega, a nuestros ojos, viajando a través del tiempo. Atravesando el espacio, creándolo su través. Mientras en el espacio creado el tiempo es concreto, en el tiempo el espacio se engendra en la misma medida en que el tiempo lo necesita para llegar de un punto a otro en función de su velocidad. A tiempo o a destiempo; la muerte siempre es injusta cuando se arrebatan en ella vidas jóvenes. El fin, de la muerte, no justifica los medios por ella empleados nunca. Sus medios son muchos, mas son algunos tan trágicos y brutales que nos consternan tanto por el dolor que producen, ajeno o propio.
El peor bache, a la constancia, es la interrupción que produce la muerte. Es la inconstancia definitiva, única e irremediable. Eran alumnos brillantes.
Lo peor es el sufrimiento para esos padres. Mucho tardarán en pasar ese mal trago, si lo llegan a asumir. Con el esfuerzo y comprensión que cuesta una vida y como se viene abajo por una  muerte a destiempo, ilógica e injusta, contraria al ciclo vital natural.
Contrasentido y contramano.
Natura non facies saltus.

[En los sueños hay tantas miradas como sucesivas personas pasan por nuestros lados. Rondan tantas que sólo de algunas se recuerdan expresiones y caras]


Canta razón levan as túas parolas; canto aínda por facer poderíase con eses mozos. Seguro que chegarían moi lonxe, aínda que non tantinho.
Gustoume ise silencio pra unhas parolas carregadas de carraxe e envexa, talvez; brillante só o é un tipo de arroz. A brillantez das persoas é máis por tenacidade que por forza. En astronomía moitas veces vemos o distante, non por forza, senón pola constante con que chéganos, aos nosos ollos, viaxando a través do tempo. Atravesando o espazo, creándoo o seu través. Mentres no espazo creado o tempo é concreto, no tempo o espazo procréase na mesma medida en que o tempo necesítao para chegar dun punto a outro en función da súa velocidade. A tempo ou a destempo; a morte sempre é inxusta cando arrebátanse nela vidas novas. O fin, da morte, non xustifica os medios por ela empregados endexamais. Os seus medios son moitos, agora que son algúns tan tráxicos e brutais que azórannos tanto pola dor que producen, alleo ou propio.
O pior furaco, á constanza, é a suspensión que produce a morte. É a inconstancia definitiva, única e irremediable. Eran alumnos ademirábeis
O pior é o padecemento pra eses pais. Moito tardarán en pasar ise mal grolo, si chégano a asumilo Co esforzo e intelección que custa unha vida e coma vense abaixo por unha morte a destempo, ilóxica e inxusta, contralla ao ciclo vital natural.
Contrasenso e contramán.
Natura non facies saltus.
[Nos sonos hai tantas olladas coma sucesivas persoas pasan a rente nosa. Roldan tantas que só dalgunhas lémbranse expresións e faces d:D´]

18/4/12

El Litofalo de Pasión.







(Non)Sabía que alí che atoparía cando alcanzase por longas e tortos carrouchos, atallos pedrosos,
que non conducían a parte algunha. Dábame o mesmo, non tiña destino, só camiño por perderme sen motivo.
(Non)Sabía que alí che acharía cando chegase tras longas horas, ao mediodía; cando todos pairan pra xantar, cando o descanso chama á sesta curta.
(Non)Sabía que, sabia roca, veríache asomada ao bordo do diedro facendo carantoñas ao vento, a piques de voar.
(Non)Sabía que, empuxado polo aire, da túa man e apoiándome na túa pel podería seguir subindo pra contemplar contigo, fermosa roca, a paisaxe de vertixe no que me vexo envolvido cada noite.
(Non)Sabía que cada semá tomarías a suititución e transformándoche adoptarías ser outra.
Entón eu sedento prostraríame aos teus cimentos e adoraríache.
Coas miñas cordas ou sen elas, rozando as túas arestas e acariñando os teus lombos deixaríame levar...
escadar ata a cima.
d:D´
(Mais tiña toda o consolo dela)

(No)Sabía que allí te encontraría cuando alcanzase por largas y tortuosas veredas, trochas pedregosas,
que no conducían a parte alguna. Me daba lo mismo, no tenía destino, sólo camino por perderme sin motivo.
(No)Sabía que allí te hallaría cuando llegase tras largas horas, al mediodía; cuando todos paran para almorzar, cuando el descanso llama al corto sueño.
(No)Sabía que, sabia roca, te vería asomada al borde del diedro haciendo carantoñas al viento, a punto de volar.
(No)Sabía que, empujado por el aire, de tu mano y apoyándome en tu piel podría seguir subiendo para contemplar contigo, hermosa roca, el paisaje de vértigo en el que me veo envuelto cada noche.
(No)Sabía que cada semana tomarías el relevo y transformándote adoptarías ser otra.
Entonces yo sediento me postraría a tus cimientos y te adoraría.
Con mis cuerdas o sin ellas, rozando tus aristas y acariciando tus lomos me dejaría llevar...
escalar hasta la cima. d;D´
(Pero tenía toda esperanza de ella)

16/4/12

Selene o alegoría libidinosa en clave de Fa (o, No me toques la cítara)

[Medidas:24´5x33]
Starsailor-Love is here



Venía pensando, uno de esos días en los que todo tiene un color vivo, en el tren cuando me fijé en esa expresión tuya que tanto me invade. Luego apoyé los grafos en las gomas del marco de la ventana y miré a su través. Estábamos llegando a la estación cuando subiste de un salto y pronunciaste aquello de: - Me deja su billete, por favor...
Como obnubilado me quedé con él en la boca, entre los labios, a la vez que mis manos recorrían todos mis bolsillos. Te pusiste seria y lo cogiste de ella. Otra vez obnubilado. Lo comprobaste y sonreíste.
Me quedé dibujando mientras te alejabas. Luego te recordé toda mi vida, cuando en el billete habías puesto tu número de móvil. d;D´


Viña pensando, un deses días nos que todo ten unha cor viva, no tren cando me fixei nesa expresión túa que tanto me invade. Logo apoiei os grafos nas gomas do marco da fiestra e mirei á súa través. Estabamos chegando á estación cando subiches dun salto e pronunciaches aquilo de: - Déixeme o seu billete, por favor...
Como aparbado quedeime con el na boca, entre os beizos, á vez que as miñas mans percorrían todos os meus petos. Puxécheste seria e collíchelo dela. Outra vez  aparbado. Comprobáchelo e sorriches.
Quedeime debuxando mentres che afastabas. Logo recordeiche toda a miña vida, cando no billete puxeras o teu número de móbil.
d:D