 |
| Miércoles 20, crepúsculo de la mañana. |
Adoito soubemos que ao teu xeito era "Afaldarruda", endexamais fixemos comenta sobro iso. Sinceramente, gostábame moito máis coma soaba, cando ti pronunciábalo, pois facía referenza ao esparón montanoso por onde debalábamos ao teu aprezado farinhento
Mostrando entradas con la etiqueta MADRUGADAS lógicas. CARPETANIA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta MADRUGADAS lógicas. CARPETANIA. Mostrar todas las entradas
8/8/14
El papel de la luna. [Selva y urbe: Dos tipos y sus antenas]
The Animals: We gotta get out of this place
 |
| El papel y la Luna |
Noutra cousa ando algo bago, divagando por universos de lecer, de quietude e acougo mentres repónhome da enerxía gastada este tempo de estudo atrás e habendo ficado neuronas e outros pincels vivo coma pasa o día a día contemplando pouco. De peixe en cando vexo o horizón que xa comeza a quentar...
Fai falla trelo ou é suficinte coas nosas mans e rubidas?d:D´
 |
| El papel de la Luna en el ecosistema selvático |
 |
| Tipo de antena típica y Luna |
En otra cosa ando algo vago, divagando por universos de descanso, de calma y sosiego mientras me repongo de la energía gastada este tiempo de estudio atrás y habiendo parado neuronas y otros pinceles vivo como pasa el día a día contemplando poco. De pez en cuando veo el horizonte que ya comienza a calentar...
¿Hace falta cuerda o es suficiente con nuestras manos y trepadas? d:D´
4/5/14
Luna tras el eclipse: Sólo astroestética [...sin tanto bombo y platillo y sin prensa amarillista que todo lo que toca lo enreda...]
Triana: Hijos del agobio
Reloxo de Sol que descendes e acochas, coma tantas veces, sostés pendente de cables e cordas a bóla do fin de o...ano. Emprazada no campanil capitel... repicas cando sexa preciso. Penedo ou pelouro, é coio, é platillo, é bombo comparativo.
E a farola agoirando xa a madrugada suscitábase deixar paso ao día?
Axudada pola lúa, acompanante de noite, coma os galans arroupando ao pé que lles impide percorrer maior espazo e saberse infinita. Agora só luz de néboa...marelista... Fenece xa escasa no parque competindo por ren.
Preñez lumínica. Luminosa mañá.
Sonhan as farolas con ser autónomas e dar (a) luz de día?
Nesa loita dende outrora e sen derrubar os muros bizantinos exprésase de mil xeitos a liorta daqueles reloxos de sol que entre tanta esfera fáiselles a espera desigual se o que mostra a hora consegue moverse ao carón. Cada un ten a súa propia e non é este caso.
Só empolvada, maquillada. Non hai lúas de sangue.
Maldito costume que rexía por rexia, que se outorgan xénesis divinas, creándose nimbos e argumentos que, ademais, de nomealo como o mellor alcaide, o seu poder non vinha das armas senón do ceo; caído do ceo coma os bólidos.
Malditos ferreiros e fundidores que, contan, herdaron por graza devina ises gobernos, descartada a forza segundo eles. Dubido que, si houbelos, fixéselles graza tal autonombramento.
Probes argumentos dos que se enxalzan tanto que perden o norte, incluso o metro...(na)politano.
Periodo ilustrativo. Penso que dende entón melloramos aínda que derradeiramente imos dereitos a ise inferno da cova, por arcaica ou por executar un ciclo inverso.
Coma os cáncer [d:D´]
E a farola agoirando xa a madrugada suscitábase deixar paso ao día?
Axudada pola lúa, acompanante de noite, coma os galans arroupando ao pé que lles impide percorrer maior espazo e saberse infinita. Agora só luz de néboa...marelista... Fenece xa escasa no parque competindo por ren.
Preñez lumínica. Luminosa mañá.
Sonhan as farolas con ser autónomas e dar (a) luz de día?
Nesa loita dende outrora e sen derrubar os muros bizantinos exprésase de mil xeitos a liorta daqueles reloxos de sol que entre tanta esfera fáiselles a espera desigual se o que mostra a hora consegue moverse ao carón. Cada un ten a súa propia e non é este caso.
Só empolvada, maquillada. Non hai lúas de sangue.
Maldito costume que rexía por rexia, que se outorgan xénesis divinas, creándose nimbos e argumentos que, ademais, de nomealo como o mellor alcaide, o seu poder non vinha das armas senón do ceo; caído do ceo coma os bólidos.
Malditos ferreiros e fundidores que, contan, herdaron por graza devina ises gobernos, descartada a forza segundo eles. Dubido que, si houbelos, fixéselles graza tal autonombramento.
Probes argumentos dos que se enxalzan tanto que perden o norte, incluso o metro...(na)politano.
Periodo ilustrativo. Penso que dende entón melloramos aínda que derradeiramente imos dereitos a ise inferno da cova, por arcaica ou por executar un ciclo inverso.
Coma os cáncer [d:D´]
Blowing in the Wind, march 1963
Desexaría ser a súa lámpada acesa pra consumirme á luz dela
E vós...Que desexariades?
28/3/14
LUNA y VENUS....Mitología cíclica: Dos astros en el horizonte vertical. Una atracción mutua a simple vista]
 |
| Ayer, pocos minutos antes de salir...pitando al autobús :)))´ |
Boston - More Than A Feeling
Así de insistente es el canto de Homero a Hermes sobre ella.
Hija de los Titanes Hiperión y Tea. Antes también hija de Zeus y Palas. Diana tomaría el relevo, con flechas y canana, en la mitología romana.
Venus en *afrodisíaco acompañamiento nos acercan ambos astros al mes de abril inundando el cielo de algunas mañanas.
Aurora, hermana de una de ellas, reaparecerá poco después y con el final de semana, y su maldito cambio de hora, perderemos esta vista aún mucho más temprana.
Cuando el errante judaísmo dio paso al cristianismo incipiente, éste fue cubriendo determinadas leyendas que perdiendo en su favor -muy a nuestro pesar- sometió cuanto había.
Sincretismo atroz que desterró incluso a Tannhäuser
*Afrodita atrayente y de lívida belleza; reproducción de este mes entrante,el primer verano. d:D´
Brillante Selene, filla de Palas, fillo de Megamedes.
Asina de insistente é o canto de Homero a Hermes sobro ela.
Filla dos titáns Hiperión e Tea. Denates tamén filla de Zeus e Palas. Diana tomaría a sustitución, con arco e canana, na mitoloxía romana.
Venus en afrodisíaco acompanamento achégannos entrambos astros ao mes de abril alagando o ceo dalgunhas mañás.
Alborada, irmá dunha delas, reaparecerá pouco despois e ca fin da semán, e o seu maldito troco de hora, perderemos ista vista aínda muito máis cedo.
Cando o errante xudaísmo deu paso ao cristianismo incipente, este foi cobrindo dadas lendas que perdendo no seu favor -moi ao noso pesar- someteu canto había.
Sincretismo abominábel que relegou ata a Tannhäuser
*Afrodita atraguinte e de lívida beleza; reprodución deste mes entrante, o primeiro verán. d:D´
Suscribirse a:
Entradas (Atom)