24/2/17

Flotamos mais acó ──do horror── d´Orión [Vía Láctea d´inverno sobor plutón carpetán...]

Nº 4096-0






Nº7332
Empenha que é cinza
Flotando de horror máis acó de Orión, empénhase que é cinza; empánase que é rocío. Despénhase que é polución noitebra…lumínica 

A humidade do caminho recondúceme a isto e as ras de compasados croacs acompánhanme namentres estas horas. Elas non migran, andan espertando ao cío porque estas temperaturas mantenas activas...
...E pregúntome seica unhas ancas non viríanme mal pra a cea ou pra caminhar máis lixeiro 

Contos sen Noiturno e Aleivoso IV 

Si, isto que contemplo amplamente ten algo, ou ren, de experimental arquitectónica. Secasí en verdade que a soidade que sobrecólleme ──desparece baixo a presenza de tanta estrela── e o meu conhecemento craro e reflexivo desta realidade fáilleme habitable e voo sen ás riba das copas das árbores, entre os graníticos bolos máis pretos, baixo un ceo sempre cambiante, oxixenado e altamente contaminado por luces d´artificio humano.
Mágoa que os televexos e outros aparellos domésticos róubennos tanto tempo que impiden a moitos estar eiquí nesta realidade.
Mágoa tamén que a noite longa e curta á vez sexa quen outorgándome outras pezas minimalistas abertas a minha beira, quédome con esta polo convencional. Cando a bisbarra poderíame agasallar tantas elaboracións singulares coma tempo adicado non tenho.

Flotando case ao mesmo tempo nesta mar de horizóns infinitos e no espazo sen lindes, cardinás, abraio tudo ao meu redor.
Flotando tamén baixo a avelaínha rosada da noitada que mira á paisaxe, tralo baleiro sideral dunhas noites climatizadas pola ausenza de vento que lexitiman o noso humanismo máis acó de Orión

Recollín os avenhos e funme...

 ...Terrible contaminación lumínica, polución noitebra...


Madrugada: Vocal



¿E logo, xa vai finando a entroida...?


22/2/17

*ANTROIDO...[ Os sons que penduran na cerna]






Contos no *estrapelro  IX


Os sons que perduran como recordos repítense tralas derradeiras paroladas e, ás veces ou normalmente, a imaxe dun sorriso,…e as costas,  de quen se afasta. 

A ´fectividade envolve tudo o que toca ou a ela arrímase deixando en acougo ao calor do retorno. Pr´o tempo empánaos con veos de calixe e morrinha; o probrema vén cando enchoúpase de saudade. Estreita senhardade.

Algúns baleiros que a´bsencia presta aínda materializan as figuras por mor de obxectos que proseguindo no mesmo luar enchen ise espazo onde inhantes ficaban *os interlocutores que conversan animosamente permiten unha acordanza maior pois o son fixa nos nosos miolos a súa imaxe o seu tempo e a súa voz. Despois, manidos os días e meses en situacións parellas nosas conversas con outros recondúcense en cotexo e concordan en moitas desas coversas que outrora nos farán voltar onde deixaramos isa imaxe que afundida ao esquecemento arrefécese coma groto artesán 
  
Pouco perdurará máis a súa forza deambulará mentras intres pasados…xa podres…

...É o resón das súas parolas na nosa voz…





Youth: Daughter




[*Encanbalgamentos e apostrofos]





6/2/17

EL NOMBRE DE TUS SUEÑOS: José Docavo Alberti

















....Una asesina que se dedica a matar a perpetradores de violencia de género en diferentes capitales de Europa...
Una rica empresaria...
Un psiquiatra forense...
Y un policía presuntuoso...





Me reuní una mañana con mi amigo José Docavo Alberti en la calle Cervantes  ──barrio de Las Letras──  para tomar café y charlar sobre este nuevo libro, su cuarta novela.
Aproveché para realizar unas fotos y hablar de tantos otros temas. Han pasado más de cinco años, cuando me firmó su primera novela...
Charlar con Alberti fue, como otras veces,
un agradable paseo y almuerzo.




Highway to hell

1/2/17

Manu con su dóberman contemplando *la cuadratura, dentro de un círculo, de unos astros capturados en el estanque...

Nº 7138   Planetas luchando contra la contaminación lumínica...Título idea de Cruz Acillona             

El cielo en este cuadrante, a 31 de enero. H:19:39
...Disfrutar de la compañía de seres inteligentes supone un aliciente cuando por razones ajenas no se puede estar en el punto exacto de una roca para fotografiar estos astros como tenía previsto...d:D´



Luna:   magnitud -9.13 
Venus: magnitud -4.25
Marte: magnitud   4.85
Estrella Piscis 29: magnitud 5.10
Estrella Piscis 27: magnitud 4.85
Estrella Piscis 24: magnitud 5.90




CAKE: Long Time


Improvisación para Selenia contemplando a una Venus que perseguida por su libidinoso a-Marte huye sin cesar. Mientras, algo más allá, retirado, contempla Neptuno que no sale en esta fotografía por un difuminado sueño marino en las profundidades de su océano del cielo de Urano
En toda esta causa algo tienen qué ver *Apolo y Vulcano...

La fragua de Vulcano: Por el sevillano Diego de Velázquez
Se fraguan vientos de fraga, de herrero y aparece febrero (y yo sin ir a escalar) con lluvias para aplacar los celos, mitológicamente hablando sí; pero la realidad actual también trae a otros *Ares de allende los mares...

*La cuadratura del círculo podría ser también conocida como  (la) Paradoja de  (la)  Pantoja que no siendo trigo limpio  ──por lo que parece── la reciben como si  nada hubiera pasado. La falta de honradez se premia en este país  ──con unas lágrimas pp´s── de cocodrilo y a otra cosa mariposa...
Cosas veredes, amigo Sancho...



[*¿Trump y cía?]


1/1/17

La parábola de la Luna...[Paradoja de Marte y Venus para un fin de año]







Posición de Marte, Venus y Luna creciente al crepúsculo de la tarde del 31 de diciembre de 2016.
Despedida y cierre de año
En seis horas es uno nuevo.


Y nada cambiará...
Sólo es un día más



                           

                                         Feliz 2017







Dire Straits: Brother in Arms

6/11/16

Cálida noche toledana [Me conmueven los marcos que ──de noche── se mueven]


Contos de Noituno e Aleivoso XI: 

[En lingua castelán]



Fundo escuro d´strelas ás que vemos coma recén chegadas
Fundo escuro de conglomerados e mesturas pretas. Tanta é a humidade que na súa absenza obríganos a pensar onde ficarán cando outros días atrás tanta houbese...


Acadamos chegar ao noso destino inmersos nunha circulación paralela, densa e chea que obrigabame a variar de carril segundo que vehículo grande puxésellenos diante; é que istes cando tapan o horizonte vólvense monótonos e aburridos. Mentres tanto, el non paraba de dicir que si saísemos unhas horas despois ganhabamolo en sono. 
Porén a decisión a esta contradición non foi minha. 

Estacionamos apelicados ao acceso dunha nave que polo seu badaleo e cheiro as encerradas balaban amodo e os cans ladraban a súa presenza aínda que comedidos pola nosa indiferenza. Rápidamente captados e postos en aviso cun pátrol trocabanos diálogos de dúbidas e realizadas as presentacións, o de sempre. Nós ao noso apagando o tempo iluminados de ideas lustrosas

Cando retornamos ao luar do empezo, o indicado, aquel xigante desaparecera xa da nosa vista e a visión de Orión prometía probas que escaparónseme horizontalmente nas práticas do novo artiluxio de ferros feito no lar. Made in feito na Casa. 

Antes do amencer voltariamos a este enclave clave da nosa noite toledana

Namentres e pra matar o berminho espertamos nunha fondura negra de contradicións e perplexos atopamos qu´se mar de ocasións anteriores deixábanos fóra de combate mentres as nosas pegadas avantaban por onde outrora reflectíanse os puntos luminosos da noite e a lúa ──cando a houbera ou había──  banhaba o seu limpo escintileo que pousándoo mainamente permitía ver como os seus seres saltaban atopando comida 
Matamos a espera disfrazando o tempo cadavérico que por pasado fica morto, que por transcurso mórrese e as risadas trouxéronnos lembros de conversas a pé de pátrol as cuestións de Maribel...bel e o seu marido...ido. 
Calquera día seica tornamos tomarémonos café con´les e cataremos rexelo asado. Ou lles levamos unhas daguerres. 
Se cadra polo s. Antón...Que é piruleiro 

Dragado o luar que inhantes habitaba, descendemos tanto coma puidemos e chegados a unha fraga pedrosa  ── denantes mergullado── vimos que tales paus sen follas eran defuntos de mastros caídos ou en pé por desequilibrio natural de raíces profundas agora ao descuberto. Tudo ficaba banhado d´entrollo, ludros e plumbizos cores escaralladas só por un esbrancuxado corpo de carpa ou barbo xacendo entre coios

En profundidade ren é máis escuro e mouro que o baleiro e iste o era. La sede de eidos e regos seguramente descomedidos deixaba lagas e corgos de gran profundidade lóxica pois se o freático ficaba tan afastado como é que ista atopabase a nosa beira e rodeándoa mantinha o que estabamos procurando. Un aviso pra non dar paso en falso e non precipitarse polas súas verticais paredes seica fose vivo tragaríanos coma monstruosa gorxa de noite sepulcral


Remate dubidoso escomasí non incerto: 
Deixa cos marcos volten a terra, por si sos á súa posición primitiva e que das tras(n)adas pensen no luar fose cousa de mozas parellas achegadas á tebra daquel cilindro descomunal. 
Lumbalxia trífica de galaxias concorridas pra perpianhos de pesos que ata cento aínda movo; logo, a partir de aí preciso un par de mans máis

*Epígono das pegadas: 
Cadavérico luar macilento que lanzando un berro nin respondeu o eco, nin respondeu o eco, nin respondeu. O ego.
Deixamos aqueles luares entre bancos de néboa e chegando a Parla o horizonte solar da manhá pechaba os ollos do que esta vez non conducindo voltaba máis canso ca eu

Déronme as dez cando estacionei no garaxe e rubín a tomar un almorzo
Puxen unha lavadora e funme a durmir.b:Deíca-r


Nota baixo teito:
*Feito dun trasno.
*Seguindo, do epílogo anterior, súas pegadas


Jason Candler for Guarsh