27/9/12

IMPLORANDO. El elefantito por encima de la Gran Cañada aletarga el verano…Mientras otras duermen.

[Roca, eres como una roca. Tus roces son: "Mel et lac sub lingua tua"]







[Creo que Cat Stevens tiene un tema más adecuado. Éste]
No deberíamos confundirlo con el que está bajo El Yelmo; 
aunque no esté justamente en la senda.
El sol es débil al inicio del día, débil al final, fuerte en su mediodía, sólo por un día. Los vientos fríos del norte anticipan un ciclón de consecuencias y yo escucho mis pasos; sólo oigo el céfiro refunfuño de tus soplidos y la inconstancia de tus pisadas. La humedad se intuye en bóreas. La roca se te hace amarga y la cima se torna lejana. Las dudas sobrevienen y la pasión desaparece cuando los manguitos negros van sobrando en los brazos.
Un vistazo hacia abajo y el avance es imperceptible; otro hacia arriba y se divisa distante.
El aire es fresco y la masa gris del este impide, al sol, calentar la primera media hora.
Como las rocas del amanecer, la piel conserva el bronce de estos meses; clarean en la intimidad de las ropas, como el despertar de aurora que con su blanca palidez deslumbra ahora, allí donde la precaución lo impidió.
El cansancio psíquico desborda tu resistencia y otros quehaceres invaden tu mente cargándola tanto que su peso dobla al de tu mochila.

Imploro. Yo imploro a tu paciencia y en cada paso me disculpo al confundir la vía adecuada con la meta propuesta.
Pido tu clemencia y despaches mi insolencia.
Yo también me equivoco...d:D´.                                                                          
El letargo inquieto de las contracciones nocturnas prolonga
el sueño frente a las dilataciones diurnas.
... ... ...O sol é deble ao comezo do día, deble ao remate, forte no *seu xantar; só por un día. Os ventos friorentos do norde anticipan un ciclón de consecuencias e eu escoito os meus pasos; só oio o céfiro refungar dos teus sopridos e a inconstanza das túas pegadas. A humidade intúese en bóreas. A rocha fácese amarga e a cima *arrédase afastada. As dúbidas sobreveñen e a paixón desparesce cando os manguitos mouros van sobrando nos brazos. 
Unha ollada cara abaixo e o avance é imperceptible; outro cara *acima e divísase lonxincuo. 
O aire é fresco e a masa cincenta do leste impide, ao sol, quentar a primeira meia hora. Coma rochas do amaescer,  a pel conserva o bronce destes meses; clarexan na intimidade das roupas, coma o espertar de aurora que coa súa branca empalidez cega agora, alí onde a precaución impediuno. 
O cansanzo psíquico deborda a túa rebeldía e outros quefaceres invaden o teu maxin cargándoo tanto que o seu peso dobra ao da túa mochila.
 Imploro. Eu implóroche pacencia e en cada paso descúlpome ao confondir a vía adecuada coa meta proposta. 
Pido a túa clemencia e despaches a miña insolencia. 
Eu tamén equivócome...natureza.bd.

[*tanto calienta que parece devorar. 
*doble juego de la distancia. 
*se buscan ambas: arriba y cumbre. 
*cuando nos resistimos, en realidad, 
estamos siendo rebeldes...
Uso de localismos galaicos]

13/9/12

550 KM. NO ES TANTO Y HACE BUENA NOCHE...donde siempre a medio camino...[ni 500 Millas]

[PD: Por cierto Pei, la foto es estupenda...Nos veremos nuevamente y con calma tomamos unas "birrias"]

















[Dedicado a Pei & Laura]
 Me encontré a Pei, en semioscuridad, como quien trabaja en silencio concentrado en algo muy especial.
Siete y cinco de la mañana, Fuencarral esquina Augusto Figueroa.
 Me hice cómplice de su silencio y soledad artística que en clandestinidad administrativa no suponía nada comparado con los pasos errantes que un ebrio indeciso daba con intención de pedir un pitillo.
 Concentrado agitaba sus últimos retoques en la figura de la chica con el paraguas. Él sujeto a un globo deseaba volar a su encuentro en un día que me contaba era importante para ella, para ambos. Laura, que así se llama la chica, cumpleaños,13 de septiembre. Bonito día.
La Luna pendía bajo una Venus que como un clavo la sujetaba al firmamento que Aurora clareaba para iluminar la obra de este artista.
Nos despedimos con la misma tranquilidad con que me contaba los complicados detalles del trabajo de mesa y plantillas para este excelente dibujo; donde el fondo garabateado de uno anterior le da esa profundidad de viento necesario en el juego de deseos. 
 Cómplice de su valor, mucho más allá de cualquier estúpida sanción administrativa, estrechamos las manos.
Hay trabajos de artistas, de personas, que realmente embellecen las ciudades. Éste es uno, Él es uno.d:D´

 *     
                                                                          
  Atopeime a Pei, en semioscuridade, coma quen traballa no silencio concentrado en algo moi especial.
Sete e cinco da mañá, Fuencarral recanto Augusto Figueroa.
Fíxenme cómprice do seu silencio e soidade artística que en clandestinidade administrativa non supuña nada comparado cos paseniños errantes que un ebrio dubidoso daba con intención de pedir un pitillo.
Concentrado axitaba os seus derradeiros retoques na figura da moza co paraugas. Il suxeito a un grobo desexaba voar ao seu encontro nun día que contábame era importante pra ela, pra ambos. Laura, que así chámase a moza, cumpleanos, 13 de setembro. Fermoso día.
A Lúa pendía baixo unha Venus que como un cravo suxeitábaa ao ceo ca Aurora clarexaba pra ilumiñar a pintada diste artista.
Despedímonos coa mesma tranquilidade con que contábame os complicados detalles do traballo de mesa e calqueiros pra iste excelente debuxo; onde o fondo atrapallado dun anterior dálle isa profundidade de vento preciso no xogo dos desexos.
Cómprice do seu palor, moito máis aló de calquera parva pecunia administrativa, estreitamos as mans.
Hai traballos de artistas, de persoas, que realmente embelecen as cidades. Este é un, Il é un...d;D´

[*Raúl, Interpretasones,   experto en asuntos musicales. En su comentario me recuerda que para esta ocasión hay un tema que le viene al pelo. Ahí queda.
Hecho, maestro. Qué gran idea.]
162 días después continuaba allí
13113
319 días después continuaba allí
13618

8/8/12

...ROBER MEDIERO otra vez CAMPEÓN...[Gran Premio Ayuntamiento de San Sebastián de los Reyes. Campeonato de Madrid]










[Cada tema tiene un sentido y éste que he puesto es el
más adecuado, por eso lo cambié. Escuchemos la relación]

Solo, veloz, la sombra de Eolo.
Refrescando al viento
en una tarde de calor...BD




9/7/12

PRADERAS DE POSIDONIA [cuándo los dioses se liberaron, los tigres se revelaron y viceversa] EL JUEGO DE LA CARRETILLA.

[Medidas: 50x70. Dedicado a dos profundos buceadores,  Eu & Eu,  que desde su
Macaronesia salvan escollos y se sumergen en el Atlántico muchas veces, desde
donde me cuentan extrañas criaturas que se hacen a la mar por singladuras sin fin. Eternas]

[Medidas:29´7x42...Ambos son bocetos para un dibujo
final que ya subiré cuando esté finalizado]
Ocurrió finalmente, los lugares se volvieron inhóspitos y se araron los lechos marinos.
Las reservas estaban agotadas y se reservaron espacios en las reservas marinas. Los fondos habían tocado fondo y el fondo del océano sería la balsa de salvación.  Los frutos del mar servían de alivio y mientras los prados de posidonia se verían, tras largos lustros, nuevamente esquilmados. Era el principio o el fin.
Metáfora de la Balsa de la Medusa en la que los dioses decidieron aparecer y decirle a los hombres que nada tenían que ver en lo suyo. Se marcharon y se vieron libres del monopolio al que se vieron sometidos en la mente humana. Desaparecidos para siempre, los poderosos sacaron los tigres que llevaban dentro y nuevamente esclavizaron a los demás. la coloreada lucha recomenzaba, ahora con el agua al cuello resistirían hasta soportarlo. Pura radiactividad, hedonismo supersticioso que los conduce a esto.
Parasitándolos un pulpo de codicia regía sus decisiones y anémona distinta que lo motivaba de fuerza. Como si de una hemorragia se tratara, ambos, eran resultado de un contrato energúmeno. Tanto tener en abundancia que finalmente se reconocieron miserables.
Saúde e Ceibedade.
b:Deíca-r 

[Bocetos para un verano desactivado. Creo que me voy a navegar por los montes que Tetis nos dejó o por entre orillas de *solpor]
Deica logo amicus...d:D´
*Donde se acuesta el sol...

LA NOTICIA DE FECHA 19 DE JULIO DE 2012 ES MUY INTERESANTE: http://elpais.com/sociedad2012/07/19actualidad/1342723639_141397.html.
Semanas después de esbozar estas láminas de la posibilidad de labrar el fondo marino como un mecanismo para sobrevivir la humanidad de sí misma; esta noticia reafirma lo que parecería de ciencia-ficción y que no lo es. Todo es posible, sólo hay que hallar los medios.



[Pasou derradeiramente, os luares trocáronse inhóspitos e sacháronse os leitos mariños. As reservas camiñaban esgotadas e reserváronse  espazos nas reservas mariñas.
 Os fondos tocaron fondo e o fondo do Océano sería a balsa de salvación. Os froitos do mar valían de alivio e mentres os lameiros de posidonia veríanse, tras longos lustros, novamente esquilmados. Era o inicio ou o fin.
Metáfora da Balsa da Medusa na que os deuses decidiron aparecer e dicirlle aos homes que nada tiñan que ver no seu. Fuxiron e víronse ceibes do monopolio ao que se viron sometidos na mente humana.
Desaparecidos pra sempre (coma sempre), os poderosos sacaron os tigres que levaban dentro e novamente escravizaron aos demais. A coloreada loita reempezaba, agora coa auga ao pescozo resistirían ata soportalo. Pura radiactividad, hedonismo supersticioso que os conduce a isto.
Parasitándoos un polbo de cobiza rexía as súas decisións e anemone distinta que o motivaba de forza. Coma se dunha ferida tratásese, ambos, eran o resultado dun contrato energúmeno, parvo. Tanto ter en abundanza que o fin recoñecéronse miserabels] b:Deíca-r





McEnroe: La palma
[Podría haber sido este tema pero sólo por su relación con
el lugar donde se creó el primer boceto]

7/6/12

De cuando la parca ronda el asunto se enfrenta y el temor es cosa del pasado[Nada qué temer]O invocamos al superego.

[Medidas: 70x50]
     

    De cando en vez acaecen inconvenientes que desbarallan os plans. Ises pódense truncar por motivos varios e, á súa vez, poden levar a unha vida compretamente diversa. Logo, un refaise e resolve aos poucos retornar á idea primeira que na mente contece. Cando istas cousas acaecen, a vida non transcorre prácidamente, pero lóitase contra tudo pra vencer sempre. Os coidados outorgados por unha persoa moi preta fai (fixeron) que todo sexa máis capás. Logo, dapréndese a coidar e isto endexamais esquécese.

[Pois, moito máis adiante, dezaseis anos despois repítese] Ata un tempo antergo tamén. E novamente alguén, máis preto aínda, cóidache e ensínache o sentido da vida; e aínda máis ensinache abrutal xenerosidade que nela moura. Xenerosidade é a parola que a define e isa faia desomellante compretamente.

Mentras duns intres pérdese o apego dadentro do corpo, mais en ningún momento vaga en busca de nada, pois se nada hai, nada hai que atopar fóra. Voltando logo pódense ver pasar os días baixo coidados paliativos xa que só a dor é motivo suficinte pra intentar atopar a alguén que cho acougue.

Cando a dor medra afroran as lembranzas e, pois ocorre a miúdo cando se teñen presentes, inténtase mergullalos con borracheiras de saíva.

Pasado o transo, a mamoria descansa e todo volta á súa canle.
Saúde e Ceibedade[bd]


    A vegades hi ha inconvenients que desmunten els plans. Aquests es poden veure trastocats per diversos motius i, alhora, poden conduïr a una vida completament diferent. Després, un es refà i decideix poc a poc reprendre la idea primera que sorgeix a la ment. Quan això passa, la vida no passa tranquil.lament, però es lluita contra tot per vèncer sempre. Les cures atorgades per una persona molt pròxima fan (van fer) que tot sigui possible. Després s'aprèn a cuidar i això no s'oblida mai.

[Però, molt més endanvant, setze anys després torna a passar] Inclòs un temps abans també. I novament algú, més pròxim encara, et cuida i t'ensenya el sentit de la vida, la brutal generositat que existeix en ella.
Generositat és la paraula que la defineix i aquesta la fa ser completament diferent.


Per uns instants es perd el vincle dins del cos, però en cap moment va a buscar res, doncs si res no hi ha, res cal buscar fora. Tornant aviat es poden veure paasar els dies sota cures pal.liatives perquè només el dolor és motiu suficient per localitzar algú que el calmi.

Quan el dolor es fa més petit venen els records i, passa sovint quan es tenen presents, es volem submergir en borratxeres de saliva.
Passat el tràngol, la memòria descansa i tot torna al seu cabal.

Salut i llibertat [traduce Sincopada]



     De vez en cuando acontecen inconvenientes que desbaratan los planes. Esos se pueden truncar por motivos varios y, a su vez, pueden conducir a una vida completamente diferente. Luego, uno se rehace y decide poco a poco retornar a la idea primera que en la mente aparece. Cuando estas cosas ocurren, la vida no transcurre plácidamente, pero se lucha contra todo para vencer siempre. Los cuidados otorgados por una persona muy próxima hace (hicieron) que todo sea más capaz. Luego, se aprende a cuidar y esto nunca se olvida.

[Pero, mucho más adelante, dieciséis años después se repite] Incluso un tiempo antes también. Y nuevamente alguien, más próximo aun, te cuida y te enseña el sentido de la vida; y aun más te enseña la brutal generosidad que en ella reside. Generosidad es la palabra que la define y ésa la hace diferente completamente.

Durante unos instantes se pierde el apego dentro del cuerpo, pero en ningún momento vaga en busca de nada, pues si nada hay, nada hay que buscar fuera. Regresando pronto se pueden ver pasar los días bajo cuidados paliativos ya que sólo el dolor es motivo suficiente para intentar localizar a alguien que te lo calme.

Cuando el dolor arrecia afloran los recuerdos y, pues ocurre a menudo cuando se tienen presentes, se intenta sumergirlos con borracheras de saliva.
Pasado el trance, la memoria descansa y todo regresa a su cauce.
Salud y libertad[bd]