10/4/14

El río que nos lleva... A paso de tartaruga: Madurecen as seituras [Otro viaje alrededor de lo infinito: conociendo lo inobservable de este pequeño universo]



Cat Stevens - Father and son


...E sen voar preciso hoxe regresei desa banda inobservábel do universo; enxendro inmenso que descendendo doutro diríxese cara a un novo en infinito tempo, construíndo o espazo en cada paso. Na quietude da expansión, a fume de carozo, desenvólvense as estrelas que aínda que non vemos ofrecen luz eternal.
Hai quens atópanse  viaxando entre istas e dende fai días exploran por amplos carreiros envoaxados de plasmas protoxenios. 
O da pucha ao outro acompana. Hoxe dobra a idade xusta o maior ao pequeno e un par de panos anodados a catro carapucheiras por escafandros. O de idade pola metade é agora quen leva da man a quen lle ensinou ás preseiras por entre vales encaixonados e vellos esquilmos arredondados de aldeias adentradas e vieiros sábregos das praias atlánticas. Sen fixar as miradas comprenden a súa viaxe a ningures e predecen primaveiras longas sen apeadoiros nin estacións.  
Veño de coñecer o inobservábel dun dos universos das súas mans coa paixón que supón a compaixón compartillada do efémera que é a existencia ante o inmutábel antecedente e as súas futuras seconzas que cercánnos.  Que dous prefiren un periplo en dorna ou gamela carrúa con turbopeltres pois só eles iniciárono dende a preseira da Seara Nova daquel río onde partiron compartindo vida e equipo - e tamén borullo? -  desaugaron ao mar de Samil e abríronse máis aló das Cíes de *Orión na mellor singradura que non precisa de luces nin de vitelas.d:|´





...Y sin volar preciso hoy he regresado de ese lado inobservable del universo; engendro inmenso que descendiendo de otro se dirige hacia uno nuevo en infinito tiempo, construyendo el espacio a cada paso. En la calma de la expansión, a toda prisa,  se desarrollan las estrellas que aunque no vemos ofrecen luz eterna
Hay quienes se encuentran viajando entre éstas y desde hace días exploran por amplios caminos empolvados de plasmas primigenios
El de boina al otro acompaña. 
Hoy dobla la edad justa el mayor al pequeño y un par de pañuelos anudados a cuatro esquinas por escafandras.
El de edad por la mitad es ahora quien conduce de la mano a quien le enseñó a correr por entre valles encajonados y  viejas montañas redondeadas de aldeas interiores y veredas arenosas de las playas atlánticas. Sin fijar las miradas comprenden su viaje a ninguna parte y predicen primaveras largas sin apeaderos ni estaciones. 
Vengo de conocer lo inobservable de uno de los universos de sus manos con la pasión que supone la compasión compartida de lo efímera que es la existencia ante lo eterno antecedente y sus futuras secuencias que nos envuelven  Que dos prefieren un periplo en gamela despaciosa con turborremos pues sólo ellos lo iniciaron desde la presa de la Seara Nova de aquel río donde partieron compartiendo vida y equipo desembocaron al mar de Samil y se abrieron más allá de la Cíes de *Orión en la mejor singladura que no precisa de luces ni de víveres.d:|´

*Orión se puede ver por las noches hasta mediados de Abril en nuestro hemisferio y  durante el invierno y antes del amanecer desde agosto, septiembre, octubre y noviembre; rozando la constelación del tauro. Con gigantes rojas que revolucionan su espacio en crecientes nacimientos y destellos estelares complejos.
Y os echaré de menos, que de forma inimaginable era hoy cuando hablábamos siempre, a once días de mi llegada.

2/4/14

También la lluvia.......................[ Paradoxas salvaxes do impredecibel: E a auga, pra cando? ]





AC/DC - Hells Bells


O fin...d:)´
Deixoume un pouco intranquilo e, agora que a escribo, por fin chéganos. Crin que estaba retida nalgunha alfándega pois con tanto envorco de políticas intolerantes poidera ser que, agora máis que nunca, empréndana ca auga privatizándoa completamente e dicindo que será moito millor e sempre polo ben do pobo; cal, o llano ou o rico. Onde vai parar.
Uns cantos cumulonimbos máis adiante e cando a seca apreséntese seguramente monopolizarán os seus secos efectos de po e deserto. O importante, pra eles, é facer caixa co de tudos pra os seus propios petos.
E a curiosidade precédeme e antóxame impurrida e parveira que su fora vaidosa xa a houbira deixado atrás, atrasada e non por diante.
Fuala...Pra cando esto sigue?...En lengua castellana
Cóntamo coma un reflexo, de esguello, comedidamente fuxidío e voarei  a ise ángulo...
Fai  tempo disto, agora revolvo preguntándoo novamente. Bricd


Xuntanza dos que fan augas...

28/3/14

LUNA y VENUS....Mitología cíclica: Dos astros en el horizonte vertical. Una atracción mutua a simple vista]

Ayer, pocos minutos antes de salir...pitando al autobús :)))´













Boston - More Than A Feeling

Brillante Selene, hija de Palas, hijo de Megamedes.
Así de insistente es el canto de Homero a Hermes sobre ella.
Hija de los Titanes Hiperión y Tea. Antes también hija de Zeus y Palas.  Diana tomaría el relevo, con flechas y canana,  en la mitología romana.
Venus en *afrodisíaco acompañamiento nos acercan ambos astros al mes de abril inundando el cielo de algunas mañanas. 
Aurora, hermana de una de ellas, reaparecerá poco después y con el final de semana, y su maldito cambio de hora,  perderemos esta vista aún mucho más temprana.
Cuando el errante judaísmo  dio paso al cristianismo incipiente, éste fue cubriendo determinadas leyendas que perdiendo en su favor -muy a nuestro pesar-  sometió cuanto había. 
Sincretismo atroz que desterró incluso a Tannhäuser

*Afrodita atrayente y de lívida belleza; reproducción  de este mes entrante,el primer verano. d:D´


Brillante Selene, filla de Palas, fillo de Megamedes.
Asina de insistente é o canto de Homero a Hermes sobro ela.
Filla dos titáns Hiperión e Tea. Denates tamén filla de Zeus e Palas. Diana tomaría a sustitución, con arco e canana, na mitoloxía romana.
Venus en afrodisíaco acompanamento achégannos entrambos astros ao mes de abril alagando o ceo dalgunhas mañás.
Alborada, irmá dunha delas, reaparecerá pouco despois e ca fin da semán, e o seu maldito troco de hora, perderemos ista vista aínda muito máis cedo.
Cando o errante xudaísmo deu paso ao cristianismo incipente, este foi cobrindo dadas lendas que perdendo no seu favor -moi ao noso pesar- someteu canto había. 
Sincretismo abominábel que relegou ata a Tannhäuser

*Afrodita atraguinte e de lívida beleza; reprodución deste mes entrante, o primeiro verán. d:D´


20/3/14

David y Alain




Motorhead: Ace of Spades

David y Alain...
No fue difícil hablar con ellos, tampoco extraño, más bien me pareció conocerlos de siempre. Me sentí tan a gusto disfrutando de sus obras que el tiempo se escapó volando
En su estudio, luminoso, diáfano, humilde, abierto y extravertido se podía sentir, aún siendo blanca,  la calidez de las lámparas.
Después de la sesión de fotos, algunas con reflejos inevitables, sólo como muestra, tomamos un café y seguí memorizando la sensibilidad de ambos maestros.
Figurativos se definen, aunque oníricos un poco o surrealistas algo de tanto...
No soy yo quién define sus obras, son nuestros ojos los que nos dejan expresar lo que en ellas vemos. Sensibilidad a raudales, y también conflicto; ése que es interno y se exterioriza en más de mil palabras, dos mil para ambos, en una sola de sus imágenes.

En las paredes los veremos entre los más grandes, pronto.d:D´


Non foi difícil falar con eles, tampouco estranho, máis ben pareceume conhecelos de sempre. Sentinme tan a gosto gozando das súas obras que o tempo escapouse voando
No seu estudo, luminoso, diáfano, humilde, aberto e extravertido podíase sentir aínda sendo branca a calidez das lámpadas.
Logo da sesión de daguerres, algunhas con reflexos inevitabels, só como mostra, tomamos un café e seguín enmiolando a sensibilidade de ambos mestres.
Figurativos defínense, aínda que oníricos un pouco ou surrealistas tantinho...
Non son eu quen define as súas obras, son os nosos ollos os que nos deixan expresar o que nelas vemos. Sensibilidade por milleiros, e tamén conflito; ise que é interno e se exterioriza en máis de mil parolas, dous mil pra ambos, nunha soa das súas imaxes.

Merece conhecelos
Nas paredes verémolos entre os máis grandes, pronto. d:D´

Adivinhanza:
E a lúa aprazou o espazo que aínda que de día seguía amostrando a súa presenza.
Por que?



Adivinanza:
Y la luna aplazó el espacio que aunque de día seguía mostrando su presencia.
¿Por qué?

13/3/14

A MEFICO...meu; seica os dous xuntos, canto vouvos botar de menos [No crepúsculo e no luscofusco do serán]

[ Dimensiones: 42x29´7. Impresión a una tinta. Realización personal para proyecto y concurso. Ganador de certamen de correo]



..Esta fin de semán tudos os nosos equipos gardarán un intre de silenzo e amosarán fitas escuras en lembranza de Mefico, pai de Ernesto do Infantil A...(e pai de Marcos)

Fico era unha marabillosa persoa, un afeccionado exemplar. Botaranse en falla nos nosos chanzos os seus inigualábeis berros de azos tantinho aos xogadores do Mocidade Sanse, aos rivais, aos árbitros e ata aos afeccionados do outro equipo.

E é que Xico era o afeccionado perfecto, ferpeto, ideal. Afoutaba con frío, calor, choiva, vento... Daba egual que o Mocidade Sanse ganhase ou perdese. Xico ficábase na Dehesa Vella aloitando a tudos os equipos do Mocidade Sanse que xogasen o sábado, aínda que non fose o equipo do seu fillo.

Máis o mellor de tudo é que o facía dende o cumprimento tanto aos árbitros coma os rivais. Sacaba un sorriso a tudo o que estivese no campo. Vimos rirse cos berridos do Fico aos xogadores e pais do outro equipo e ata fixo rir a alguo árbitro que chifraba o partido.

Fico,  botarásete moito de menos cos teus 
berridos e ledicia que pousabas día a día en cada partido. Vas deixar unha longa pausa moi grande cada sábado. Máis cada que lembrémosnos de ti será cun gran surriso por tuda a dita e graza que puxeches nos chanzos. Foi un lexítimo luxo terche coma afeccionado.

Grazas por tudo Paco. Botarémoste de menos.

Acouga en paz...


Aquest cap de setmana tots els nostres equips faran un minut de silenci i lluïran vetes negres en memòria de Paco, pare de l'Ernesto de l'Infantil A.

Paco era una meravellosa persona, un aficionat exemplar. Trobarem a faltar a les nostres graderies els seus crits inigualables d'ànim tant als jugadors del Juventud Sanse, als rivals, als àrbitres i inclús als aficionats de l'altre equip.


I és que Paco era l'aficionat perfecte. Animava amb fred, calor, pluja, vent...
Tan era que el Juventud Sanse guanyés o perdés. Paco es quedava a Dehesa Vieja animant a tots els equips del Juventud Sanse que juguessin dissabte, encara que no fos l'equip del seu fill.


Però el millor de tot és que ho feia des del respecte a àrbitres i rivals. Treia un somriure a tothom que fos al camp. Hem vist riure's amb crits de Paco a jugadors i pares de l'altre equip i va fer riure a algun àrbitre que xiulava el partit.


Paco et trobarem molt a faltar amb els teus crits i l'alegria que posaves dia a dia en cada partit. Deixes un silenci molt gran cada dissabte. Però cada vegada que et recordem serà amb un gran somriure per tota l'alegria i gràcia que vas posar a la graderia. Fou un autèntic luxe tindre't com a aficionat.

Gràcies per tot, Paco. Se't trovarà a faltar. 


Descansa en pau

Este fin de semana todos nuestros equipos guardarán un minuto de silencio y lucirán cintas negras en memoria de Paco, padre de Ernesto del Infantil A.
Paco era una maravillosa persona, un aficionado ejemplar. Se echarán de menos en nuestras gradas sus inigualables gritos de ánimo tanto a los jugadores del Juventud Sanse, a los rivales, a los árbitros e incluso a los aficionados del otro equipo.

Y es que Paco era el aficionado perfecto. Animaba con frío, calor, lluvia, viento... Daba igual que el Juventud Sanse ganara o perdiera. Paco se quedaba en Dehesa Vieja animando a todos los equipos del Juventud Sanse que jugaran el sábado, aunque no fuera el equipo de su hijo.

Pero lo mejor de todo es que lo hacía desde el respeto tanto a árbitros como a rivales. Sacaba una sonrisa a todo el que estuviera en el campo. Hemos visto reírse con los gritos de Paco a jugadores y padres del otro equipo e incluso hizo reír a algún árbitro que pitaba el partido.

Paco se te va a echar mucho de menos con tus gritos y alegría que ponías día a día en cada partido. Vas a dejar un silencio muy grande cada sábado. Pero cada vez que nos acordemos de ti será con una gran sonrisa por toda la alegría y gracia que pusiste en las gradas. Fue un auténtico lujo tenerte como aficionado.
Gracias por todo Paco. Se te echará de menos.
Descansa en paz.

O que foi duro de pasar, pasado é doce de lembrar.d:D´

[Cuando nació era - era otro tiempo era qué bonito eraqueseera, eran divertdos-   pretérito. Cuando nos hacía reír era emocionante; cuando él o ChilinTime o su hermana interpretaban parodias yo siempre imaginaba estar viendo a Buster K. que riéndose de sí  desmendrellaban de risa a los que rodeaba.
Ni tengo palabras ni puedo sostenerlas ni me sostengo,  pues tanto desasosiego llevo dentro que incluso echo de menos la predilección que el sastre valiente tenía por él...y viceversa
Os voy a echar de menos para siempre a los dos]
Non semos naide, non sou ren...
Salud, Libertad y Monte. Rícar