11/7/14

O *Omenauta I [Iridiscencias sobre Pedriza]

[Iridiscentes nubes Pedriceras]


[Fer se encargó con su móvil de hacer la foto. Gracias Nando]

King Crimson: Exiles
Ecos y *clónicas de la garganta:
Los primeros vuelos nocturnos que aquel homoensoñador , desde su lecho en Oldupay, no fueron un simple giro para calentar la oreja del otro lado y mantener su vigilia por si algún oso cavernoso (o el cavernario semejante) irrumpía el sagrado y familiar interior; en todos los sentidos. Luego, tal vez después (o mucho más tarde; vale, nos vamos al presente), cuando los eones del tiempo climático le fueron proponiendo vestimenta animal. Éste al incorporarse al orto llevaba en su mente la impronta de la ida en su búsqueda fuera de la caverna; aún era pronto para el planteamiento platónico. Recogidos sus enseres y piedras, armas arrojadizas que les ocupaban las manos, se puso en marcha. El bolsillo aún tardaría en llegar y la rueda era una cuestión inventiva que revolucionaría su mundo. Pero no fue hasta la llegada del pantalón vaquero - a la sazón estadounidense, blue jeans - cuando se popularizó tanto como el modo que para beber de las fuentes tenía el desprendido Diógenes.
Erguido sobre la sabana y sin aún conocer lo que supondría ser arropado por ella en sus noches, miró al firmamento y suspiró con alivio cuando todo el conjunto nítido de luces nocturnas le guiñaban susurrando dar el paso que lo llevaría más allá de la ionosfera.  Se marchó.  Marcharon. Unos en grupos o con sus familias; otros en clanes se unieron formando numerosas caravanas y algunos solos. Los terceros, más adelante, irían a comprar tabaco y de ellos jamás se supo. Aún no fumaban, o sí, o no. Está claro que con el humo de sus incipientes hogueras algo tragarían, por lo que eso del tabaco tal vez fuera cuestión de tiempo.
Seguramente aquellos que se dedicaron al ejercicio primigenio del pastoreo sacerdotal sí tuvieran algo que ver en esa extraña y posterior popular costumbre. 
Alegremente célibes como el papado actual, avanzaron a golpes dejando marcados en muchos huesos los cardenales  futuros, para los que necesitaron curas de muchos tipos.
El hombre, homo inventivo, de recursos, homo divertiensis, en este solaz presente que donde puso la bala puso el ojo la desarrolló para que sin temporales extracciones dedicó tan lúdico acto de contemplar muy por encima de sus posibilidades.
El mismo ya con prendas de carbono y fibras ergonómicas se dirige ahora hacia un ilimitado fin incierto de coloridos teoremas y singularidades. Vaga cada noche por sus sueños de astros enormes, de espacios inobservables, desde el que descubrir nuevos viajes horizontales…verticales.
Mientras tanto se conforma con ver esas nubes tan altas y solucionar uno de los planteamientos y dudas que aquel otro, nuestro antecesor africano, miraba cómo alcanzarlas. No es tanto el avance tecnológico como parece, pues en las mentes religiosas se encuentra el sentido retrógrado que frena ese impulso que hace que hasta el mejor reloj retrase. Ni Omega, ni alfa, ni Longines; atómico pulso que siempre estás sujeto a tantas gravedades.
Así, a este paso, poco podemos avanzar y, además, el supersticioso canibalismo se cierne sobre muchos sabios en forma de ésas que reprimen sus ensoñaciones. Un sacrificio, enfermedad, que viaja inherente en el miedo del heredero de aquel primitivo grupo atrochador.
Contemplar estos fenómenos y entenderlos es dejar de ser sonámbulos y despertar en otros mundos, aunque no estén a nuestro alcance. (y aquí también me refiero a la daguerre del exoplaneta)
Un saludo que aunque breve resaluda el doble.

*Variación de homo/home galaico. 
*Crónica desdoblada. Qué procede de otra
[Curiosidades y leyendas pétreas. Neocalcolítico singular]

4/5/14

Luna tras el eclipse: Sólo astroestética [...sin tanto bombo y platillo y sin prensa amarillista que todo lo que toca lo enreda...]




Triana: Hijos del agobio

Reloxo de Sol que descendes e acochas, coma tantas veces, sostés pendente de cables e cordas a bóla do fin de o...ano. Emprazada no campanil capitel... repicas cando sexa preciso. Penedo ou pelouro, é coio, é platillo, é bombo comparativo.
E a farola agoirando xa a madrugada suscitábase deixar paso ao día?
Axudada pola lúa, acompanante de noite, coma os galans arroupando ao pé que lles impide percorrer maior espazo e saberse infinita. Agora só luz de néboa...marelista... Fenece xa escasa no parque competindo por ren.
Preñez lumínica. Luminosa mañá.
Sonhan as farolas con ser autónomas e dar (a) luz de día?
Nesa loita dende outrora e sen derrubar os muros bizantinos exprésase de mil xeitos a liorta daqueles reloxos de sol que entre tanta esfera fáiselles a espera desigual se o que mostra a hora consegue moverse ao carón. Cada un ten a súa propia e non é este caso.
Só empolvada, maquillada. Non hai lúas de sangue.
Maldito costume que rexía por rexia, que se outorgan xénesis divinas, creándose nimbos e argumentos que, ademais, de nomealo como o mellor alcaide, o seu poder non vinha das armas senón do ceo; caído do ceo coma os bólidos.
Malditos ferreiros e fundidores que, contan, herdaron por graza devina ises gobernos, descartada a forza segundo eles. Dubido que, si houbelos, fixéselles graza tal autonombramento.
Probes argumentos dos que se enxalzan tanto que perden o norte, incluso o metro...(na)politano.
Periodo ilustrativo. Penso que dende entón melloramos aínda que derradeiramente imos dereitos a ise inferno da cova, por arcaica ou por executar un ciclo inverso. 
Coma os cáncer [d:D´]




Blowing in the Wind, march 1963

Desexaría ser a súa lámpada acesa pra consumirme á luz dela
E vós...Que desexariades?

21/4/14

Un día cualquiera...




Triana: Cae fina la lluvia


Falan entre elas cruxindo e coma se colidiran deixan parolas que lévallas o vento; pronto virán e é foncho estar eiquí que tudo fina e derrétese o sorriso pois asinha un ano máis quentará ista contorna. Un día calquera destes percórroche dun extremo a outro, por entre os teus peitos e remato por Somoserra nas túas saias. Dáme tempo e entrégoche cas minhas pegadas a companha que necesitas e eu a soidade que preciso. 
Entón, xa chove?Bricd
Hablan entre ellas crujiendo y como si chocaran dejan palabras que se las lleva el viento; pronto vendrán y es fatuo estar aquí que todo acaba y se derrite la sonrisa pues pronto un año más calentará este entorno. Un día cualquiera de estos te recorro de un extremo a otro, por entre tus pechos y finalizo por Somosierra en tus faldas. Dame tiempo y te entrego con mis pasos la compañía que necesitas  y yo la soledad que preciso.


The Beatles: A day in the life

14/4/14

Y fue por el otoño cuando se crearon determinados tópicos; creencias desmesuradas. Representaciones enfermas.








AC/DC - Highway To Hell
Contos sen noituno e alevosio:

Sempre entendín as rochas ficadas coma demarcaciós duns límes de aldeias pretas que sinalando as súas propiedades furaban o ar que circundábaos. 
Erectos coma mastros de rocha pretendían ser duros cabos de fecundas terras nas que as chairas aínda sobresaían máis as súas fortes feitías 
Das terras saían dereitos xeitos de ferreiros inzando os seus carallos terreos 
Hoxe o concepto derrúbase e vexo que ese mesmo prodúceos e detenos mentras cen centas visións que unen ceo e humus 
Non creanse pra denotar a súa presenza, son enxendros que medran amando o ar cos arrodea. E a Terra, deséxaos, manoxea ao seu antoxo coma toda femia manexa  calquera home e ramo de frores 
Son o gromo do que afincados baixo eles atópanse os alicerces de quens creron que non existían os deuses e aférranse ao seu apoio coma un cravo, en ponta, ardendo á terra que o arrefría. 
Non son elas as pasaxeiras, somos nós os que nos movemos en redor desa eira. 
E logo de tanto tempo...d:D´


Cuentos sin nocturno y alevoso:

Siempre entendí los menhires como demarcaciones de unos límites de aldeas abigarradas que señalando sus propiedades horadaban el aire que los circundaba.
Erectos cómo mástiles de roca pretendían ser duros cabos de fértiles tierras en las que los llanos aún destacaban más sus fuertes formas
De las tierras sobresalían inhiestas maneras de herreros labrando sus falos terrenos
Hoy el concepto se derrumba y veo que ese mismo los produce y los detiene durante centurias de visiones que unen cielo y humus
No se crean para denotar su presencia, son engendros que crecen amando el aire que los rodea. Y la Tierra, los desea, manipula a su antojo como toda hembra maneja a cualquier hombre y ramo de flores
Son el brote de lo que afincados bajo ellos se encuentran  los cimientos de quienes creyeron que no existían los dioses y se aferran a su apoyo como un clavo ardiendo a la tierra que lo enfría.
No son ellas las pasajeras, somos nosotros los que nos movemos alrededor de esa era
Y después de tanto tiempo...d:D´


Monolitos que encierran los pastos delimitan el crecimiento, 
nos siegan el monte engullendo las trochas...

10/4/14

El río que nos lleva... A paso de tartaruga: Madurecen as seituras [Otro viaje alrededor de lo infinito: conociendo lo inobservable de este pequeño universo]



Cat Stevens - Father and son


...E sen voar preciso hoxe regresei desa banda inobservábel do universo; enxendro inmenso que descendendo doutro diríxese cara a un novo en infinito tempo, construíndo o espazo en cada paso. Na quietude da expansión, a fume de carozo, desenvólvense as estrelas que aínda que non vemos ofrecen luz eternal.
Hai quens atópanse  viaxando entre istas e dende fai días exploran por amplos carreiros envoaxados de plasmas protoxenios. 
O da pucha ao outro acompana. Hoxe dobra a idade xusta o maior ao pequeno e un par de panos anodados a catro carapucheiras por escafandros. O de idade pola metade é agora quen leva da man a quen lle ensinou ás preseiras por entre vales encaixonados e vellos esquilmos arredondados de aldeias adentradas e vieiros sábregos das praias atlánticas. Sen fixar as miradas comprenden a súa viaxe a ningures e predecen primaveiras longas sen apeadoiros nin estacións.  
Veño de coñecer o inobservábel dun dos universos das súas mans coa paixón que supón a compaixón compartillada do efémera que é a existencia ante o inmutábel antecedente e as súas futuras seconzas que cercánnos.  Que dous prefiren un periplo en dorna ou gamela carrúa con turbopeltres pois só eles iniciárono dende a preseira da Seara Nova daquel río onde partiron compartindo vida e equipo - e tamén borullo? -  desaugaron ao mar de Samil e abríronse máis aló das Cíes de *Orión na mellor singradura que non precisa de luces nin de vitelas.d:|´





...Y sin volar preciso hoy he regresado de ese lado inobservable del universo; engendro inmenso que descendiendo de otro se dirige hacia uno nuevo en infinito tiempo, construyendo el espacio a cada paso. En la calma de la expansión, a toda prisa,  se desarrollan las estrellas que aunque no vemos ofrecen luz eterna
Hay quienes se encuentran viajando entre éstas y desde hace días exploran por amplios caminos empolvados de plasmas primigenios
El de boina al otro acompaña. 
Hoy dobla la edad justa el mayor al pequeño y un par de pañuelos anudados a cuatro esquinas por escafandras.
El de edad por la mitad es ahora quien conduce de la mano a quien le enseñó a correr por entre valles encajonados y  viejas montañas redondeadas de aldeas interiores y veredas arenosas de las playas atlánticas. Sin fijar las miradas comprenden su viaje a ninguna parte y predicen primaveras largas sin apeaderos ni estaciones. 
Vengo de conocer lo inobservable de uno de los universos de sus manos con la pasión que supone la compasión compartida de lo efímera que es la existencia ante lo eterno antecedente y sus futuras secuencias que nos envuelven  Que dos prefieren un periplo en gamela despaciosa con turborremos pues sólo ellos lo iniciaron desde la presa de la Seara Nova de aquel río donde partieron compartiendo vida y equipo desembocaron al mar de Samil y se abrieron más allá de la Cíes de *Orión en la mejor singladura que no precisa de luces ni de víveres.d:|´

*Orión se puede ver por las noches hasta mediados de Abril en nuestro hemisferio y  durante el invierno y antes del amanecer desde agosto, septiembre, octubre y noviembre; rozando la constelación del tauro. Con gigantes rojas que revolucionan su espacio en crecientes nacimientos y destellos estelares complejos.
Y os echaré de menos, que de forma inimaginable era hoy cuando hablábamos siempre, a once días de mi llegada.