19/12/12

Mariano Marcos de Abalo...[Se armó el belén]...recibida el 12/12/12









                                                Conocí
a Mariano Marcos de Abalo hace más de dos décadas y algún que otro lustro, durante un verano en la travesía nocturna que realizaba el barco de las Cíes durante algunas noches. Allí, él, era el señor de la fiesta, da Feira, da troula, del marisco y de su sencilla queimada como ninguna, sin tanto atropello de cosas, sin trapalladas varias. Simple.
Donde su CONXURO propio ha dado la vuelta al mundo sin quererlo, como la gira nocturna por la Ría de Vigo en aquel "fumanchú" que luego desapareció.
Le compré uno de sus libros de viñetas y, "CEN CHISTES EN GALEGO, nos perdimos la pista. Veinte años más tarde nos reencontraríamos paseando por el Calvario; nos saludamos y en un banco frente a la Plaza, charlamos tranquilamente durante unas horas. Desde entonces ritualizamos el reencuentro cada boedromion y, un poco más arriba de los Llorones,  siempre que podemos con unas charlas y buenos vinos del Condado o del Rosal, albariños de andar por casa; ribeiros de la leche; cervezas tostadas galaicas que con viandas marinas impedimos que estos suban deprisa. Este verano pasado lo celebramos, en compañía de nuestros amigos Berto y Caro; los cuatro en xuntanza devorando buen marisco de la Ría de Vigo, ríase usted de la buena cena que nos puso Pepe, el de Casa Calviño. Empanada de bacalao con pasas, bueyes atlánticos, almejas de Rande, pan centeno cercano, frescas navajas sin filo, etc muy rico. Todo.  Luego, en los postres, Mariano nos deleitó con un su arte pictórico, caricaturesco, en una fuente que pasó a ser legado de las paredes de este otro viejo amigo.
Así que ya sabéis, ese conxuro tan recitado y leído, además en varias lenguas, no es de la Edad Media, ni  de hace mil años antes o de los Celtas o anterior "dos Mouros", es de Mariano.[d:D´]

15/12/12

EDARDO CASTRO...["istoriador verinense"]


Rexiomontanos... Somos un grupo de amigos, nados nesta bisbarra ou vivindo nela, percorremos seus camiños polo val e as montañas, escoitamos das xentes lendas e tradicións, vemos mámoas, lagares rupestres, fontes, castros, verdes lameiros, bacelos que van cambiando seu colorido, verde, amarelo, vermello, ocre, as árbores, salgueiros choróns, freixos, carballos, castiñeiros, o amarelo das chorimas no seu tempo, morado das queirugas... Tanta beleza e tanta istoria. Queremos neste blog dar a coñecer esta terra que tanto nos gusta, compartir seus encantos, querémola nós que a queiran todos...

Rexiomontaneidade

Eduardo Castro


 A partires de agora iníciase esta andaina que nos levará por camiños históricos e lendarios, atravesando lugares de vivenzas únicas que se adentran até o máis profundo dos mitos e a memoria colectiva dun pobo, nunha íntima relación do Ser Humano co seu entorno e consigo mesmo, alegoría da espiritualidade aínda presente en contacto coa Mai Terra e coa veneración á Natureza. O lugar de partida évos aquí mesmo, dende esta aldea imaxinaria. A forma son letras e proxectos artellados a carón da lareira e entre as bravas fragas dos montes. Iremos entón xuntos na procura de inquedanzas, de colleitas de centeo, do grao do tempo pasado, de dignificación de xente afouta, labregos de seu, de dramas individuais e de vergoñas dos poderosos. Seremos acompañados nos carreiros por xente tan silente como a aguia o vento ou as estrelas, todos xuntos até onde o fado quiser.

Sexais benvidos


13/12/12

Cárcavas...[Hasta donde se puede llegar en busca de estrellas. Una escalada en trinchera a las 3 de la madrugada]...Esperando gemínidas, como antaño.

[Como iluminado  fui enviado al fondo de una encía de "rompeteelalma", en la comisura izquierda de sus fauces caminando
entre  piorreicos barrancos y sarros.]





[El "aiga".Estacionados apuntando al norte, a la Mayor, en el pantano]
Como los colmillos de un monstruo gigantesco que durmiendo con sus fauces abiertas a la noche traga estrellas y traga luz. A su garganta,  tragaluz de conglomerados y estrechísimos callejones, nos encaramamos Dani y yo. (Cerrada) La noche, cerrada, y el profundo encajonamiento en donde nos encontrábamos absorbía la luz de nuestros frontales.  Con el pesado material en las mochilas reposaba la humedad y el frío en los hombros añadiendo todavía más a la carga. Un termo con rico buen café por parte de Dani, a él le correspondió esta vez; unos bocadillos ligeros de embutidos sabrosos, lechugas y salsas, a mí.

Encaramos la noche con la intención aportada por el recuerdo de ellas en la oscuridad de mi memoria. Una pista arenosa nos condujo al plano de bifurcación donde tomamos la izquierda evidente para Dani; reguero ahora seco, sus sedimentos añadían pistas de un rastro torrencial, era  pues estaño hilillo de agua. No quisiéramos estar en instantes de lluvias viendo como un caudal rudo y tirano se precipita al encuentro del que es afluente ocasional.
Los meandros locos, voraces,  se parecen a las sociedades de codicia que transforman el paisaje de una década a otra.
Veinticuatro años son  muchos  para que unas arcillas, otras dislocadas tobas, margas y conglomeradas piedras de arenas semimovedizas mantengan el mismo aspecto; un lugar sin calma pero con sosiego el nuestro que poco a poco y, a medida que nos adentrábamos, fuimos, sin querer, escalando el más angosto de los callejones pendientes. Nichos y trincheras sin cuerdas y apoyados en la falta de luz nos dimos cuenta de la inclinación bárbara cuando llegamos a un cóncavo final, a un punto incomunicado salvo al espacio estrellado, que arqueando sus  labio de tierra nos rodeaba como una ceja despuntando la peluda  hierba por su borde extraplomado. Con unos piolets para hielo hubiéramos alcanzado la cima del cerro Guadarrama.
Retornando por el torrente de cantos rodados y desmoronadas tierras giramos a la izquierda desde el fondo. Algo más amplias las diferentes paredes nos proporcionaron un respiro para las lámparas que se consumían al color de las paredes de aquella capadocia roja. 
Las chimeneas de hadas, desde antaño aun en pie, a la cerrada noche proponían desviaciones imaginadas que como en procesión organizada hacían guardia a modo de esfinges contrariadas al preguntarse por nuestra presencia en la tierra de las cárcavas.
Tras horas de fotogramas recogimos nuestro nómada campamento, itinerante de diafragmas y aperturas varias; obturados los dedos por el húmedo frío la vuelta se tornaba cansada.
Una última subida a la antigua pista del canal nos descubrió una luna incipiente que a su modo cenicienta barrería el cielo desde el  sur de sus horas hasta bien entrada la mañana
 Una incursión tras más de veinticuatro años sin regresar a ellas es como reencontrar  a una vieja y gigantesca amiga que se quedó anclada a la tierra esperando nuestro regreso.
Gracias Dani Caxete, como siempre por tus conocimientos y compañía; es siempre un placer ser tu guía en montaña y espeleología; pues la próxima nos vamos al centro de ella, al útero "l-interno".[d:D´]

6/12/12

CONJUNCIÓN...[Mientras esto ocurría, Dani Caxete, trasnochaba perpetuándola en nuestra memoria]

[El tema de King Crimson es el que mejor se acomoda a la idea]

              Enhorabuena Dani, por ese nuevo APOD  [Ya tienes dos, ya eres bicampeón, como Alonso, supongo    ]

  De madrugada, en los días de barrido, los de céfiro y bóreas  aquí, todo se ve azotado por una sensación fresca, friolenta, claro. Esas circunstancias son las que animan e inspiran a ciertas personas a tomar sus bártulos y viajar contra esas corrientes subir a ciertos puertos para disparando sin matar conseguir dar vida en donde no habiéndola pongan, una vez más, los ojos de todos.
  Cerré la cámara de bolsillo mientras observaba ambos astros que me recordaban la conversación anterior con Dani Caxete de estos estupendos días hablando de una cercana salida a las estrellas.[d:D´]

  Na alborada, nos días de varrido, os de Céfiro e Bóreas eiquí, tudo vese azoutado por unha sensazón fresca, friorenta, craro. Isas circunstanzas son as que alentan e aconsellan a certas persoas a tomar as suás enseres e viaxar contra isas correntes rubir a certos portos pra disparando sen matar conseguir dar vida onde non habéndoa poñan, unha vez máis, os ollos de todos.
  Pechei a saca das vistas de peto mentres observaba ambos os astros que lembrábanme  as conversas  pasadas con Dani Caxete distes paspantes días falando dunha perta saída as estrelas.[d:D´]


5/12/12

DEJÉ DE VIVIR...[No lusco e fusco da vida, entre pedras laboradas da rúa Príncipe]

King Crimson: Starless 

Deixei a pedra quente
ficando pola xente.
Dábanme ao pasar esmola
coma se fora un paria.
Baixo unha choiva
poallándome os ósos
volveume asqueroso e tolo.
Logo andei un intre paseniño
como un aldeán migreiro
que por máis tempo fuxido
non encontro ao meu sentido
ao ser tratado coma un cadelo.[BdV]
Deica...logo amicus


[El uso de localismos es un propósito para evitar sus pérdidas.  Mediante ellos conocemos procedencias y comarcas, más o menos amplias] 



Aproximadamente:
[Dejé la piedra caliente
esperando por la gente.
Me daban al pasar limosna
como si fuera un paria.
Bajo una lluvia
empapándome los huesos
volviéndome sucio y loco.
Después anduve un instante despacito
como un aldeano emigrante
que por más tiempo huido
no encuentro mi sentido
a ser tratado como a un perro]