10/9/15

DE TÁNGER A SAÏDIA: Guía de las playas y costa mediterránea de Marruecos BELÉN MENÉNDEZ SOLAR[Costumbres de África, vergel casi desconocido]





Otis Redding - sittin on the dock of the bay
Dawson, Georgia, 9 de septiembre de 1941
Madison, Wisconsin, 10 de diciembre de 1967

Debió llegar coincidiendo con mi vuelo por cercanos aledaños africanos y Macaronesia pues a mi regreso me lo entregaron en mano, en acolchado y verde sobre; cuando lo vi imaginé algo muy importante y no me equivoqué. Leído, repasando las ilustraciones unas cuantas veces. Cerrando los ojos para sentir la brisa marina de tranquilos y singulares paisajes; dejándome llevar del jaloque que habiendo acabado aún deja resquicios de su procedencia más al sur que tan influyentemente trae la calima recién acabada.
Papel cuché, satinado, mixto, con brillo medio, muy bueno. Ligero que por su  calidad introduce en  ameno y erudito prólogo sabiamente descrito por  Navazo; al modo de los mejores divulgadores. d:D´
Así comienza:

"Sinuosa, recortada, de piedra o arena, tendida sugerente en el linde mauritano del antiguo Mare Nostrum como una de esas misteriosas sirenas descritas por Ulises en la Odisea y al abrigo de cercanas montañas que, a veces, se abaten en picado por vertiginosos acantilados, la costa norte de Marruecos, desde Tanger a Saïdia, comparte largas extensiones de dorada arena en las que despuntan infraestructuras turísticas, muchas aún en incipiente desarrollo, con pequeñas calas recoletas y escondidas playas de salvaje belleza que el nuevo trazado viario, la Rocade Méditerranéenne, acerca generoso a propios y extraños, en particular a un turista que, chuia, chuia (poco a poco) al decir del país , va desembarcando, curioso y sorprendido, por estos lares.
Cabalgando a lomos de una compleja historia compartida preñada de avatares, densa y rica como pocas, la costa norte marroquí abre en la ribera sur del Mediterráneo un mundo abigarrado y colorista en buena parte desconocido que contrasta, sobre todo en la parte central y oriental (Alhucemas y Nador-Saïdia) con la cercana Costa del Sol, masificada y sobrecargada de hormigón, cuya ribera malagueña es visible en lontanaza en días de especial luminosidad..."  J.L. Navazo  (Yebha. diciembre de 2014)
Editorial: DOLMEN MAGREB SARL

Que cada cual lo complete.
Lectura y detalles incitan con calma por una costa que muy bien debió conocer  Barbarroja antes de su retiro al extremo oriental de ese mar que baña sin complejos, arenales ora blancos, ora rojos cerros, calizas o margas de un mioceno incipiente a tierra flor, entre otras...plantas, minerales; personas y paisajes.
Qué bien me supo. 
Gracias Belén 


21/4/15

Mi cuerda quedó en el lugar presa de la montaña...[Un día cualquiera]



Contos no estraperlo III:
(13II17)
Unha vez vin pasar, perteitada ata os ombreiros, unha deusa do luar á que acompanhaba o seu recadeiro carregado de toda-las súas armas. Non houbo parolas ao paso de tan breve cortexo e, atopándome eu no cumio, salveime de tan acoubas intencións pois ela ía ben disposta a xogarlla a todo ou ren. Suorento o seu mancebo deixou de vez os aparellos e erguendo, ambos, a voz chamáronme polo meu nome. Sostiven un intre o silencio e vinme abaixo acusado polo xeitoso timbre da súa voz; tendinlles corda pra intre e chegaron aos meus pés en menos de "ipso facto". Valente fun dando cara atrás un paso e descolgando tudo o meu enérxico sentido de ren abracei un fío da corrente e deixeime levar nunha ráfaga a ponhente. Desprendín tudo canto pesaba de min e virei ao presente dicindo que o luar que ocupo carece de perteitos e armas desomellantes. Eles entendérono. 
Abecida a única dinámica de setenta metros que tiña descendín en adherenza e fun despedindo o lusco, eu ofuscado, dun día remoto e tolo. Aínda hoxe asubíanme os oubidos cun xordo azoguido dos seus xestos de poder entrometido que deixáronme con vida sen pedir ren a troco mais que a minha partida. 

Unha mañá, despuntada xa a luz, rubín opositando ata o cume e alí ben conservada estaba a minha corda tola de alegreza e algo atoleada. 

Non volveu ser a mesma, ainda que gárdoa con absoluto agarimo.

Breludos e Esquilmo Livre 
Deica entón :)´


Relatos clandestinos  III: 
Una vez vi pasar,  pertrechada hasta los hombros, una diosa del lugar a la que acompañaba su heraldo cargado de todos sus armamentos. No hubo palabras al paso de tan breve comitiva y, encontrándome yo en lo alto, salveme de tan ocultas intenciones pues ella iba bien dispuesta a jugársela a todo o nada. Sudoroso su mancebo dejó de golpe los instrumentos y alzando, ambos, la voz me llamaron por mi nombre. Sostuve un rato el silencio y me vine abajo acusado por el tenue timbre de su voz; les tendí cuerda para rato y llegaron a mis pies en menos de "ipso facto". Valiente fui dando hacia atrás un paso y descolgando todo mi enérgico sentido de nada abracé un hilo de la corriente y me dejé llevar en una ráfaga a poniente. Desprendí todo cuanto pesaba de mí y regresé al presente diciendo que el lugar que ocupo carece de pertrechos y armas diferentes. Ellos lo entendieron. 
Aprovechada la única dinámica de setenta metros que tenía descendí en adherencia y fui despidiendo el atardecer de un día remoto y loco.  Aún hoy me pitan los oídos con un sordo zumbido de sus gestos de poder entrometido que me dejaron con vida sin pedir nada a cambio mas que mi partida.

Una mañana, despuntada ya la luz, subí opositando hasta la cumbre y allí bien conservada estaba mi cuerda loca de alegría y algo atolondrada. No volvió a ser la misma, pero la guardo con absoluto cariño.

BreveSaludoS y Monte libre

Hasta entonces :)´


[Evito superfluas palabras lo dicho en la fotografía grande, donde los encabalgamientos buscan los mismo que las rocas caballeras]
Salud y Libertad

Coldplay:42
Coldplay - Everything's not lost/Life is for living

19/1/15

Conjunción de Saturno-Luna y Sol-Venus la Mariblanca

Los mitos nacen de forma popular y no todas las madrugadas podemos contemplar conjunciones tan completas y singulares. Donde
Saturno acompaña a la Luna Venusla Mariblanca, acompaña al Sol de la Puerta  que como anfitriona los presenta



Vangelis: Albedo 0.39

Peripatético madrugador  platicando solo a la entrada de la plaza
pues no siempre es la luna  llena la que afecta.
[Aquí en castellano]
Deberon pensar os que primitivamente imaxinaron os deuses que algún día confirmaríanse os seus pensamentos esquizoides e esperando diríannos canto desexaban contarnos que o seu inferno existe aínda que os seus devanceiros con mitras e casulas trabucaron onde nun principio situárono. Dende entón enfermaron, e iso contáxiase senón hai remedio ou antídoto. Propágase como a propaganda, validado pleonasmo, dos anuncios do que non semellando bo o sexa por tradición, costume ou falsidades multípleces. Metelo polos ollos é primordial, daquela o tempo xa dirá. Deberon pensar ou pensan os que hoxe preceden que agora se podería escudrinhar un luar mellor pra tan inalcanzábeis entes aos que idolatren e desexan que á forza, ou sen ela, os demais tamén os adouren por riba de tudo; pois non desexan nin permiten que, aínda que aturen de mala ganha que os estados protéxannos, o livre albedrío permítanos someter a vontade á razón e viaxe aos seus olimpos aposentos trala ponte da valhalla achegarnos a eles con telescopios e outros aparellos pra ver (pra (non) crer) que res hai máis aló nin tralo inicio; cando o daquela grande ºexplosión xenuina.

Coma dixo unha tarde un *amigo, encomencemos polo principio. É máis orixinal e xenuino. Semos química, amigo, ( e auga :)))´ dixeron no anuncio de bruce lee) somos produto desa enerxía e cando acábesenos a min deposítasme a extramuros de calquer necrópole, en luar máis que neutro, á marxe de casulas, albas, estolas e doutros paganismos, pra saudar aos cortexos novos e lembrar a propios e estraños que entre choros mancadelos véxame envolto, empático e deixe que pola minha gorxa baixe o sabro amaro da morrinha e a senhardade...doutros.

Deposíteme, non me cremen, nunha aldeia afastada de luces e alumados, fóra dos seus muros, si houbelos, pra non entrar nas sinrazons varias e tómenme por crédulo. Nada máis antes de entrar, onde crezan malvas reais e das outras...tolas ou vulgares...pro longas, fermosas. Onde aínda que me pisen soporte con humor cada pegada desconhecida; pois só desexo ver, espertando cada noite, as estrelas que hai enriba e chéguenme novas de novos achados que outros homes doutos, non coma eu, descobren cada día pra abraio de tudos. E pese a quen pese que tralo principio inicial, como xa dixo o devandito *amigo, non acóchase nin hai E/ente algún que posúa nas súas mans capacidade de procrear semellantes desencadenantes pois o que é imaxinado e, ademais, fóra real, só polo feito de selo xa sería medibel e pra nada mellor que tudo o que podemos ver tralas lentes de anteollos cósmicos seica cada vez máis potentes.
Son as súas inicuas de poder as que os moven a acaparar éticas e outras normas coas que manter o seu poder e dicidir por todos o que uns poden facer e outros non; claro que neles non reza tal máxima e facendo das súas capas saios burlan as súas tentacións ou vicios con confesións altísimas e propósitos de enmendas que aínda que non sexa verdade eles veña e dálle por si algún día tras tudas esas estrelas ou a través de centros ou buracos negros, ata materia escura, descobren que aínda lles queda espranza, a que nunca pérdese, onde achar á tan filosofal pedra das súas esquizofrenias autocomendadoras.

Descobrir o máis fondo eido galáctico é como, tombado boca enriba, apreciar o trapalleiro cheiro do rial do pasado afastado. Incerto futuro que fórmase con cada consecuencia nosa e que dende aquel periplo africán cada día somos máis fillos das estrelas ás que voltamos imaxinativamente en vida ou ao morrer, feitos po.

A min, si pódese, déixenme, pra non importunar con paroladas e rollos aos outros que repousan, fóra...Onde o meu livre albedrío razoe cada noite o que fun deprendendo.
Déixenme ante a tapia por si sacando uns botes dáme por facer un grafiti 
Engaiolante  luar ise núcleo enriba de Orión, arroleiros incluídos. Xa gostaría darme un garbeo, en moto, por il.d:D´


Cielo estelar del sueño de una noche de invierno en un sábado de enero a mitad de madrugada.

 º Big-Bang
*Ou mesmo eu

8/1/15

El grito...[l*unar que tanto estorba y molesta]





Pink Floid: Absolutely Courtains

Los motivos que las sinrazones tienen para demostrar lo inexistente e indemostrable son doblemente desproporcionadas a las mismas que las causas que no justifican ni las luchas ni las vidas perdidas.
Una persona sensible que sabe leer entre líneas del tiempo y entre la hierba que mecida por el viento descubre con amargura como los colores, los dibujos que destacan por simples, llamativos y de juegos infantiles son más que nunca motivos para trastornados censores...armados
Sólo el humor es y será barricada presente de un pesado pasado basado en el miedo...eterno.  La viñeta es crítica siempre y aceptarla es evolución social desde la que se aprenden a corregir aptitudes.
No hay consuelo para tan desconsoladas pinceladas huérfanas.

Y la LUNA puso el grito en el cielo.

Sin ªcordura no hay progreso si  éste es alentado  por venganzas del cacique de turno que lo ahoga constantemente.d:D´

Luna posiblemente teñida por la contaminación absurda que tapona pulmones y ciega la vista y otras perspectivas.
Nunca habrá progreso sino hay cordura producto de la ignorancia temperamental de primitivas ideas.

[*También lupanar
  ª Educación y conocimiento; arte de la prudencia y reflexión autocrítica]

5/1/15

Esperando regalos del dueño de la fantasía. Pastoreando la luna con tubos de cartón y aerosol de nieve.





Traffic: Dear Mr. Fantasy

No toda la ropa es de entretiempo ni tiene condición de uso, o se va a una cosa o a otra que, entre medias, siempre están los centros para realizar los cambios.

Mientras ellos ilusionados, con sus zapatillas de marca y sus calcetines tobilleros, danzaban sus nocturnos juegos alrededor de la luces que de sus móviles provenían. Y hablaban del miedo, temor a los coches que se acercaban o a asuntos de comisarías si los polis los pillaban entre escombros.
Siempre la misma historia, siempre el mismo tópico que se ciñe a las pocas palabras que empleaban aún sabiendo que el mayor y único peligro es al accidente. El juego se les hacía misterioso, de noche más divertido, pero la posibilidad de oír la voz adulta que los descubriese les daba mayor aliciente.
Jugar a descubrir, con los amigos, que lo que antes era propiedad privada hoy carece de valor y su escombro desmenuzado permite ver sólo la importancia del suelo.

Pastores de juegos modernos, eso piensan ellos, que esperan esta noche de sus sueños y aún sabiendo el porqué ansiosos dejan pasar las horas que, mañana, les permita sentir el calor del hogar que los cuida.
La historia infantil del juego repite la misma condena. Pasar con el menor ruido el rito para ser adulto. d:D´

Qué frío hacía.


Y sus templos otrora importantes, de cuidado, cementados y repletos polvos 
de calizas que contenidas en depósitos adyacentes termina por agotarse 
de la falta de consumo y su gran valor se desmorona como el vandalismo
que recicla cualquier cosa que esté a su alcance.
Es el abandono. Antes sacra oficina, de trabajo despacho
Hoy desaparece sin importancia.