14/1/13

Pepe Mújica I

http://youtu.be/Pa9lz7SV_7Q
[O Espazo é que pode ser infinito, renóvase constantemente 
e leva sempre impreso parte do anterior en cada novo momento]
Entón por que adourar a un/vos D/deus innecesario, 
cando o necesario é o home en si,
sen necesidade de formulacións continxentes?[d:D´]

....Sin comentarios... 
[El Espacio es que puede ser infinito, se renueva constantemente 
y lleva siempre impreso parte del anterior en cada nuevo momento]
¿Entonces por qué adorar a un/os D/dios innecesario, 
cuando lo necesario es la humanidad en sí, 
sin necesidad de planteamientos contingentes?[d:D´]

5/1/13

LOS TRES REYES...[La noche, más oscura]...En tierra de aluvión cuaternario.

[Luna revelada por Danikxt mostrando sus colores reales]




[A  la derecha la estrella HIP y Calisto.
A la izquierda Io, muy pegado. 
Ganímenes y Europa, ambos, en paralelo]


"...He visto cosas
Que vosotros no podíais creer
Naves de ataque ardiendo más allá de Orión
He visto rayos-C brillando cerca de la Puerta de Tannháuser
Todos esos momentos se perderán en el tiempo..." 
[Roy Batty, Nexus-6] 



Nebulosa M-42 a mil trescientos años luz de nosotros, en fugaz visita..


  Cuentos de Nocturnio y Alevosio IV:                                                            [aquí en galaico]

   La hierba que pisábamos indicaba cuánto podríamos estar con el material en lo alto del cerro; la hora acompañaba y prometía tranquilidad para la prueba de fuego, nuestra base óptica de propulsión a chorro - con parterre incluido - despegando más allá de la Luna, al cinturón de el cazador. Orbitando a su alrededor como polillas atraídas al brillo gris, la rodeamos para sacar el mayor partido de nuestra visita. Las tomas de rigor en su iluminada cara nos condujo la mirada a Júpiter del que seríamos expulsados con un tremendo impulso vagando nuestro destino final antes de que la madrugadora humedad se hiciera insoportable.
   Viajando por la M-42:  
Dos de enero del año entrante. Qué dos.
-"Si logras enfocar Orión a través del objetivo vendo y tiro con todo, es complicado con tanta luz"
   Así, con estas palabras comenzaba el viaje, esa búsqueda del invierno sidéreo. 
Limpiamente atravesamos, hacia la izquierda, un claroscuro firmamento y derrotamos entre risas  ese imposible espacio para cualquier gamela sideral. Con sólo pensarlo, los dedos, algo gélidos,  tomaron la iniciativa con  los giroscopios y se envalentonaron a discreción. 
-Dije con discreción, no a discreción. 
-Ah, vale...
   El timón de una mano contrariaba a la otra que hacía de las suyas un sayo; cuando vas al psicotécnico de conducir suele pasar algo parecido. De un escobazo arqueamos el viaje, comprimiéndolo, a mil trescientos años luz de nosotros la Cuña-Lanzamiento, a ese lugar distante donde se plasman estrellas, en la espada, desde hace millones. Qué viejo sería lo que estábamos viendo; aún no habíamos nacido y lo que nos llegaba eran anclados recuerdos de fotones seniles   enseñándonos su infancia; como un coágulo estacionario en la cabeza produciendo fallos cerebrales ¿En pañales estábamos viendo aquello? Espero que lo recuerden durante mucho más y veamos a esos astros vetustos contar sobre las más jóvenes de plasma su revoltosa forma de comportarse...
-Las jóvenes de mi tiempo eran más...
-Iguales, abuela Estrella, iguales que las actuales...
   Cuando las magistrales explicaciones de Dani se quedaron fijadas en mi aprendizaje, para entre tomas manejar la vuelta a casa, el rocío escarchado también se había fijado en nosotros dos y nos hacía guiños atmosféricos.
   Cerramos los ojos de buey, regresamos y, recogidos los bártulos, descendida la loma nos esperaba el calor del "*Granhaiga".
En unas horas hicimos un viaje milenario con velocidad infinita que, como siempre, dura poco y sabe a menos.
Hala "pa casa", hombre!
[d:D´]
[*Redundancia]
Aforismo propio:
"Cuánta memoria concentra la luz para dejarnos ver en el presente y presentarnos el pasado; sólo lo nuestro es senil cuando olvidamos la historia. Demencial"

3/1/13

Vieja papelera que con patas de gallo tropieza con la vida y no aprovecha los BANCOS como asientos, sólo las CAJAS

[Exterior: 42x29´7]



[Están sucias las aceras, las calles,. Tantos carteles inmensos para indicarnos planes de limpiezas  viarias que a bombo y platillo, sin necesidad, proclaman.
¿A qué viene tanta publicidad  en algo que sabemos deben hacer pues ya cobran por ello impuestos?]

2/1/13

*Falando con Rouco...o/ou...*Nízcaros de Raposa

[Exterior: 42x29´7.* Phallus impudicus] 







Peinando los campos                                                                      Peiteando os eidos
peinando el viento                                                                          peiteando o vento
con los cables y los postes                                                              cos cabres e os postes
como horquillas para el pelo canoso                                             coma forquinhas pra o cabelo canoso
de los árboles                                                                                 das árbores
de las hierbas erectas                                                                     das herbas erectas
como cipotes tiesos                                                                        coma carallos tesos
por el cristal de hielo                                                                      polo cristal de carazo...[d:D´]

Del blog de mi amigo Moncho y, de nuestro acerbo cultural fronterizo, adjunto un extracto muy interesante que 
completa este grabado.
*Verín Natural:  Nízcaros de Raposa, *Phallus impudicus. Aparecería arredor das viñas. Sería o primeiro nome vernáculo atopado na comarca para este fungo.

[Si el caso que acontece no hubiera sido puesto en evidencia, hoy estaríamos viendo edificaciones, a ese ritmo, en diferentes y dispares sitios.  Las construcciones en Boadilla fueron minando mucho terreno que antes era campo de labor]

26/12/12

"EL *HAIGA"...O como la cola de un cometa inmenso reprodujo el resplandor fugaz

[*"Aiga o Haiga", cuanto más  mejor, el tamaño importa. Póngame el que tenga]





[Dolmen da serpe da ladeira visitado cos meus  amigos
Moncho Reigada e António Fontes]
Desde este extremo me encuentro,  fijándome en los desencuentros.
Se me echaba la noche encima y en un alto del camino me detuve para dejarla pasar, una gran culebra de escalera rodeaba mis piernas y se dejaba acariciar sorprendida. Las luces de la aldea sonreían entre sí y nos dimos por vencidos al no poder sostener más tiempo los ojos abiertos. Ella se alejó contenta y yo plegué alas.
Descubriendo la insignificante arena del frente, desmontamos con las manos los depósitos adheridos. Alguno de nosotros limpió el ortostato horizontal y allí apareció, lánguida, tumbada, tan tersa como cuando hace miles de años la dejaron grabada.
Fue refugio de estraperlistas, camaradas y pastores atormentados en días de rayos y centellas; en plenas faenas del campo cuando las lluvias cejaban podían ellos salir a tiempo y regresar con los ganados alcanzando así las aldeas. En un rincón del sotobosque, por debajo de un labrado sin sembrar, tras unas retamas estaba. (Nos) miramos alrededor y fue él quien haciendo cuentas las echó con sus dedos señalándola. No regresamos por el mismo sendero, cuesta arriba; continuamos por entre helechos inmensos a través. Sin dudar comenzamos nuestro descenso buceando por la maraña de tiempos antediluvianos. Finalizamos el recorrido despistados por entre rocas agujereadas y torcimos hacia otros lados.
Cuando llegamos, ellos ya estaban allí.[como el dinosaurio]
Saludos, bienvenidos...
Atravesamos pisando mantos de hierbas que sostenían nuestros pies, como si voláramos bajos, rasos, tranquilos.
Sensacional visión que aun memorizo sin contratiempos[d:D´]


Dende iste cabo atópome, fixándome nos desencontros. 
Botáballeme a noite enrima e nun alto do camiño detívenme pra deixala pasar, unha gran cobra de escadeira rodeaba as miñas pernas e deixábase acariñar sorprendida. As luces da aldeia sorrían entre si e démonos por vencidos ao non poder soster máis tempo os ollos abertos. Ela afastouse agradada e eu encartei ás. Descubrindo a insiñificante area da fronte, desmontamos coas mans os depósitos pegados Algún de nós limpou o ortostato horizontal e alí apareceu, lánguida, deitada, tan tersa como cando fai miles de anos deixárona gravada Foi refuxio de estraperlistas, camaradas e pastores atormentados en días de raios; en plenas faenas do eido cando as choivas paraban podían eles saír a tempo e regresar cas facendas alcanzando así as aldeias. Nun recuncho da touza, baixo unha leira sen sementado, tras unhas xestas estaba. Mirámonos ao redor e foi il quen botou as contas cos seus dedos sinalándoa. 
Non voltamos polo mesmo carreiro, costa arriba, cos amigos; continuamos por entre fentos inmensos a través. Sen dubidar escomezamos o noso descenso mergullando polo enredo de tempos antedioivanos. Rematamos o percorrido despreocupados por entre rocas furadas e estorcemos cara a outras bandas. Cando chegamos, eles xa estaban alí. [coma o dinosauro]
Saúdos, benvidos... 
Atravesamos pisando mantos de herbas que sostiñan os nosos pés, coma se voásemos baixos, rasos, quedos. Sensacional visió ca aínda memorizo sen contratempos.[d:D´]
[Con Moncho Reigada analizando el universo en una roca,  muy por encima de Laza. Cada noche estaba representada con poca variación y, seguramente, su autor/es/as fueron agregando una por cada una de las más representativas. También, entre otras, pudiera ser un lugar de culto a la fertilidad; pues los símbolos  femeninos abundan mucho. Hay muchos más y de diversa índole que entre todos despiertan nuestra imaginación a su naturaleza realista y sobre la curiosidad del ser humano, bastante más avanzado de lo que se cree,  hacia el firmamento y,seguramente, a expresar acontecimientos que tuvieran que ver con sus cosechas. Coincidencias y representaciones en bajo relieve donde el hombre contaba el tiempo, los hechos ocurridos, etc. comparándolo con algo y tomando como referencias "objetos" mucho más estables y longevos que ellos.d:D´]

Dire Straits: Brothers In Arms