25/11/12

DIACLASA I...[Moai pedricero en la via de escape, en el sendero]

[...y sin embargo se mueve...]
Desde aquella subida por entre ellos no dejamos de ver hacia donde miran, mirábamos ¿Nos hemos preguntado si es cierto que se mueven aunque no los veamos?De noche crujen, gimen,se retuercen y cada nuevo día contemplan con horror un nuevo y desmembrado trozo que pierden a una nueva estación. Llegará un momento en que dejen el instinto de equilibrio y se precipiten al suelo.
[Cuánto lo echo de menos, aquel día y aquella mirada, la pared y la ausencia de viento, ruído y senda]



Jethro Tull: Cold Wind To Valhalla

Dende aquela subida por entre eles non deixamos de ver cara a onde miran.  Preguntámonos se é certo que se moven aínda que non os vexamos? De noite cruxen, ximen, retórcesen e a cada novo día contempran con tumor un anaco novo do ribazo que perden a unha nova estación. Chegará un intre en que deixen o instinto de equilibrio e afocíñense ao chan. E ficarán nel, coma os que cheiran a morte do carroucho antergo, lembrando o pasado parvo dos que tolean cos anos, dos que na senetude viaxan ca súa ánima no coma se fose unha máquina do tempo. Caen charamiscas levemente, coma que non anda ven do cabelo, coma se foxe caspa do vento...E logo, qué son eu; e vos, onde vades...quo?


17/11/12

Neptuno perdido...[Epopeya de Ulises II ] _____________El funcionalismo clasicista.



Jethro Tull: Flying Dutchman

 Como una elevada corona de Neptuno, transcurrieron años, 1925-29, dentro de un período raro de esta ciudad, de toda, de todas, de más allá. Siendo filial de la estadounidense se produjo un cambio funcional, constructivo, incluso lingüístico al que se añadía una anchura de treinta y cinco metros más. Así,  Ignacio de Cárdenas Pastor, profundizando en los regionalismos empleó imponentemente  el barroco, neobarroco,  con el que justificarse para el tratamiento de su entrada; le daba un carácter fuerte, majestuoso, de acuerdo con el ámbito estatal de esa compañía.  Acero en su estructura y hormigones recubriendo, para proteger del fuego, los elementos metálicos.
Su biblioteca fue inaugurada por*Pío Baroja (a quien gustaba llevar boina) en mil novecientos treinta, en abril, el ocho; como si de un árbol de la ciencia se tratara con sus ramas, de ese tronco erudito, divulgativo.
Fue durante muchos años, hasta 1953, el más alto y   el  primero en el continente.
Un tiempo convulso y extraño, donde se fraguaron  monopolios estatales y privados creados y crecido en períodos anteriores. Luego, su expansión territorial los llevaría por ciudades, principalmente, de provincias fortaleciéndolas con sus cinturones  industriales. 
Las gentes, las que desconocen la historia, fueron tergiversándolo todo y otorgándolo a otro período más convulso, más largo; creyendo que en éste se había producido. Nada más lejos de la realidad pasada y  donde las cosas empezaron mucho más atrás en otros momentos de libertad; nos han querido contar otra historia diferente, la suya. 
Desde algunas de esas ciudades salieron embarcados, para América, tantos que hoy el resultado de su vuelta es cosmopolita.
Las comunicaciones nacen, se desarrollan, y llegan a superar a sus propios orígenes, a veces [d:D´]

*Hace 56 años que murió Baroja, en el 56. Enterrado en el cementerio civil de Madrid


[Mago, me pareció; Ramón, del  Camagüey]
















Iª parte

9/11/12

JÚPITER y LUNA...[Eclecticismo mundano]...mitología.


Con las lluvias persistentes están los cielos, sobre las ciudades, limpios; poco habitual y muy agradable, pero podría pasar más a menudo.




Bajo la  Luna, el Palacio de la Equitativa, en un solar triangular, fue el condicionante que José Grasés Riera manejó con éxito para enfatizar el monumentalismo que la propiedad pretendía. Un magnífico edificio que dialoga, no sólo, con la ciudad sino, también, con cada persona que pasa por su lado. De ecléctica arquitectura durante once años: 1882-1891
José Grasés Riera sería quien, más adelante, dejaría realizado entre 1902-1903 el Palacio de Longoria; dejando en éste ese particular sentido que supo tomar de su maestro Gaudí, siendo el más completo aquí, en tan genuino estilo.
Bajo Júpiter se encuentra el torreón del  edificio del Casino de Madrid, proyecto de Luis Esteve y  dirección de José López Sallaberry entre 1905 y 1910. Eclecticismo cosmopolita en su lujoso corredor porticado en primera altura que seduce a ser fotografiado muy a menudo.
Nos la indica uno, lo señala el otro.d:D´

Y evidentemente, reloj.
Sin comentarios.(2ª parte)
pincha arriba

14/10/12

SUCELLOS: Deus LAROUCO (Sucellus.Sucelo). O Barroso...De cuando tres amigos se juntaron con el anfitrión Lourenço Fontes [Desmadeixando noso mundo enzaramallado] 1ª Parte





Reflejos de unos días tras las sombras del pasado
Tras las puertas de un misterio, flanqueados por 
pétreas fitas lanceadas.

 Reigada, Eduardo Castro y yo adelantábamos la visita con nuestro amigo "el padre" Antonio Lourenço Fontes que ofreciéndonos su tiempo dedicamos horas a la búsqueda y el hallazgo de nuestros orígenes naturales. 
Perdidos por entre castaños, sierras y laderas desglosamos églogas en rocas llenas de "coviñas" para imaginar constelaciones más allá de Laza. Por la tarde, ya con Eduardo Castro Santamarina, fuimos de lagar en lagar buscando el buen vino prerromano que por esas tierras de quintas y pazos dejaron nuestros ancestros. Perdidos entre malezas, los perpiaños labrados, a ras de suelo mostraban todo su esplendor útil. Hombres y mujeres que vendimiaban con devoción sus bacelos de placer y comercio. Excedente necesario que competía con embriagados intermediarios sacerdotales entre frutos de la tierra y los dioses monteses.
Un joven biólogo, un dicharachero arqueólogo y un etnólogo recio
En la mesa unos solomillos y buen vino de la comarca, mientras Reigada entrevistaba a "o pai" António Fontes , yo filmaba la escena en la que ambos sumergidos entre palabras roían anécdotas y leyendas.
Una hora de testimonio con nuestro sociabilísimo etnólogo nos introdujo en una tarde de sorpresas y ritos. 
Dos altares de sacrificios, o peñas escritas, petroglifos y un dólmen fúnebre que oculto por la ladera fue durante muchos años refugio de pastores, contrabandistas y bandidos.
Descendimos a las pozas del río y entre gigantescas marmitas nos introdujimos por donde, en el invierno, desciende brava el agua y se lleva, con su rugido, la vida. Borbotones mansos ahora, monstruoso horror, después, con las lluvias. Unos gritos para conocer el eco de la zona se despidieron sobre una roca que a modo de popa encara hacia el este el arranque de posteriores religiones.
El día dio paso a otro, la mañana a la tarde y ya cayendo la noche, nos refugiamos en su biblioteca granítica leyendo libros petrolíticos y poesía lusogalaica. 
Chatos  de bendito vino de Oporto que con delicia suprema, sonrisas y amistosas palabras brindábamos por una larga plática hasta que agotamos las últimas luces "perdizeras".
El tiempo de regreso lo empleamos en unas nocturnas con la cámara de Moncho, donde un incendio borraba de un plumazo las estrellas celestes tras una nube de ignorancia gris.
Atacando el agua al fuego asomaba el resultante vapor
envolviendo las llamas que competían, acostado el sol, con 
el lunar fulgor.

Moncho Reigada, Edardo Castro e eu adiantabamos a vesita co noso amigo, o pai, António Lourenço Fontes que ofrecéndonos o seu tempo adicamos horas á procura e o achado das nosas orixes naturais.
Perdidos por entre castiñeiras, serras e ladeiras desglosamos églogas en rochas cheas de coviñas pra imaxiñar constelacións máis aló de Laza. Pola tarde, xa con Edardo Castro Santamarina, fomos de llagar en llagar atopando o bo viño prerrumano que por isas terras de quintas e pazos deixaron os nosos devanceiros. Agochados nas touzas inzadas, os perpiaños laborados, a niveis do chan mostraban tudo o seu esplendor útil. Homes e mulleres que vendimaban con fervor os seus bacelos de pracer e comerzo. Excedente necesario que competía con embebidos intermediarios sacerdotais entre froitos da terra e os deuses monteiros.
Na mesa uns solombos e bo viño da pazal bisbarra, mentres Reigada entrevistaba a "ou pai" António Fontes, eu filmaba a escena na que ámbolos mergullados entre parolas rillaban contos e lendas. Unha hora de testemuño co noso sociabel etnólogo introduciunos nunha tarde de sorpresas e ritos.
Duas aras de sacrifizos, ou penas riscadas ou insculpidas, petróglifos, e unha anta fúnebre que agochada pola ladeira foi durante moitos anos refuxio de pastores, estraperlistas e bandoleiros.
Descendemos ás pozas do río e entre xigantescas olas introducímonos por onde, no inverno, baixa brava a auga e leva, co seu ruxido, a vida. Borbotós mansos agora, monstroso horror, despois, cas choivas. Uns berros pra coñecer o eco da zona despedíronse sobre unha rocha que de xeitosa popa encaa cara ao leste o arrinque de posteriores relixións.
O día deu paso a outro, a mañá á tarde e xa caendo a noite, no lusco e fusco, refuxiámonos na súa biblioteca perpiaña lendo libros petrolíticos e poesía lusogalaica.
Chalanos de bendito viño de Porto que con ledicia suprema, sorrisos e amizosas parolas brindabamos por unha longa plática ata que esgotamos as derradeiras gabuzas "perdizeras".
O tempo de regreso empregámolo nunhas nocturnas coa saca das vistas de Moncho, onde un incendio borraba dunha plumada as estrelas celestes tras unha nube de iñoranza gris.[Beato Darzádegos]


Elevada diosa Laurana
durmiendo tumbada
con el respeto que tienen
temprano a poniente
desde donde se ven las aguas
cargadas con gotas de sediento
suelo que  no se amilana
del fértil enorme del que hablo
que con su maza
pretende golpear soterrado
para lanzar al aire su cana.

12/10/12

Cantarelo y Rouco


















                                                                                                                                                             
Reflejo de quien se paraba                   Reflexo de quen se paraba
eran Rouco y Cantarelo                       eran Rouco e Cantarelo
Reflejo de una sociedad entera           Reflexo dunha sociedade enteira
era la cantarela                                   era a cantarela
Reflejo recíproco era Rouco             Reflexo recíproco era Rouco
dicharachero                                     dicharachero
de un mundo entero                         dun mundo enteiro
Llovieran o se mojaran                    Chovesen ou se mollaran
en debates itinerantes,                    en debates itinerantes,
tanto Rouco como Cantarelo...      tanto Rouco como Cantarelo...

[Este plumilla única es propiedad, como muchas otras, de Róber Mediero]




Pink Floyd: The Grand Vizier ´s Garden Party