1/9/17

Dende o lameiro cos pés enchoupados

https://www.flickr.com/photos/124176082@N02/36733032612/in/photostream/






*Cantigas d´rego e lameiro:
Es nas poldras:


Na rega do Chico, da noite
cancha e laxe, na Lama
Nunha baixeira da regueira
das portas pertas d´auga...
Onde, lonxe, os meus  lévanme 
polas minhas maus...de Salaias


En castelán

As curvidades antre os tecidos do espazo-*temporán incitadas por certos lugares, que non lagares, ou pola estrela que xera unhas crais de *pretextos goios gravitatorios, mantenhen aos humáns ancorados á Terra, á súa terra e fai que a Lúa vire ao noso redor namentres nós viaxamos por do Sol.

En casos extremos, cando a concentración formas e cores é máxima, a atracción gravitatoria sería tan funda que nin sequera a luz  ──nin a nosa mirada──  fuxiría baixo o influxo da observación dende calquera punto indefinido da Porta do Atlántico; mal que nos pesen algúns atentados urbanísticos.

E é que na regueira  ──xa o dicíamos por entón── tiraron da rega e mataron algo máis que o tempo.
E é que certas castas e crases todo o castran, ou case, cos seus excesos de luces.
Qu´endexamais nos arreden as noites estreladas, ben sexan polas Ficas, as salgadas insuas por antonomasia, ou neste intre no que me atopo, doce coma vostede...


Figuradamente: 
*Cantigas de regato y prado...despistado
*Alude tamén (na forma) do mundo
coma unha pataca incipiente
^coloridos
Poldras: Caneiros disformes



Sivert Høyem: Sleepwalking Man


https://www.flickr.com/photos/124176082@N02/36733032612/in/photostream/

24/2/17

Flotamos mais acó ──do horror── d´Orión [Vía Láctea d´inverno sobor plutón carpetán...]

Nº 4096-0






Nº7332
Empenha que é cinza
Flotando de horror máis acó de Orión, empénhase que é cinza; empánase que é rocío. Despénhase que é polución noitebra…lumínica 

A humidade do caminho recondúceme a isto e as ras de compasados croacs acompánhanme namentres estas horas. Elas non migran, andan espertando ao cío porque estas temperaturas mantenas activas...
...E pregúntome seica unhas ancas non viríanme mal pra a cea ou pra caminhar máis lixeiro 

Contos sen Noiturno e Aleivoso IV 

Si, isto que contemplo amplamente ten algo, ou ren, de experimental arquitectónica. Secasí en verdade que a soidade que sobrecólleme ──desparece baixo a presenza de tanta estrela── e o meu conhecemento craro e reflexivo desta realidade fáilleme habitable e voo sen ás riba das copas das árbores, entre os graníticos bolos máis pretos, baixo un ceo sempre cambiante, oxixenado e altamente contaminado por luces d´artificio humano.
Mágoa que os televexos e outros aparellos domésticos róubennos tanto tempo que impiden a moitos estar eiquí nesta realidade.
Mágoa tamén que a noite longa e curta á vez sexa quen outorgándome outras pezas minimalistas abertas a minha beira, quédome con esta polo convencional. Cando a bisbarra poderíame agasallar tantas elaboracións singulares coma tempo adicado non tenho.

Flotando case ao mesmo tempo nesta mar de horizóns infinitos e no espazo sen lindes, cardinás, abraio tudo ao meu redor.
Flotando tamén baixo a avelaínha rosada da noitada que mira á paisaxe, tralo baleiro sideral dunhas noites climatizadas pola ausenza de vento que lexitiman o noso humanismo máis acó de Orión

Recollín os avenhos e funme...

 ...Terrible contaminación lumínica, polución noitebra...


Madrugada: Vocal



¿E logo, xa vai finando a entroida...?


10/3/16

LA FARSA I: el contrato energúmeno *La farsa gubernamental y los titiriteros

Fringe:Waiting for the 4th

[Medidas: 50x70. Dos profundos buceadores,  Eu & Eu,  que desde su Macaronesia salvan escollos y se sumergen en el Atlántico muchas veces, 
desde donde me cuentan extrañas criaturas que se hacen a la mar por singladuras sin fin. Eternas]

[Medidas:29´7x42...Ambos son bocetos para un dibujo
final que ya subiré  
cuando  esté  
finalizado]
Relatos clandestinos VIII
Cantos de (la) mar tranquila


A Mar: (dedicado por cuanta gratitud 

 o tanta delicado)9/7/12


Ocurrió finalmente, los lugares se volvieron inhóspitos y se araron los lechos marinos.
Las reservas estaban agotadas y se reservaron espacios en las reservas marinas. Los fondos habían tocado fondo y el fondo del océano sería la balsa de salvación.  Los frutos del mar servían de alivio y mientras los prados de posidonia se verían, tras largos lustros, nuevamente esquilmados. Era el principio o el fin.
Metáfora de la Balsa de la Medusa en la que los dioses decidieron aparecer y decirle a los hombres que nada tenían que ver en lo suyo. Se marcharon y se vieron libres del monopolio al que se vieron sometidos en la mente humana. Desaparecidos para siempre, los poderosos sacaron los tigres que llevaban dentro y nuevamente esclavizaron a los demás. la coloreada lucha recomenzaba, ahora con el agua al cuello resistirían hasta soportarlo. Pura radiactividad, hedonismo supersticioso que los conduce a esto. 
Parasitándolos un pulpo de codicia regía sus decisiones y anémona distinta que lo motivaba de fuerza. Como si de una hemorragia se tratara, ambos, eran resultado de un contrato energúmeno. Tanto tener en abundancia que finalmente se reconocieron miserables.
Saúde e Ceibedade.
b:Deíca-r 

[Bocetos para un marzo desactivado. Creo que me voy a navegar por los montes que Tetis nos dejó o por entre orillas de *solpor]
Deica logo amicus...d:D´
*Donde se acuesta el sol...

LA NOTICIA DE FECHA 19 DE JULIO DE 2012 ES MUY INTERESANTE: http://elpais.com/sociedad2012/07/19actualidad/1342723639_141397.html.
Semanas después de esbozar estas láminas de la posibilidad de labrar el fondo marino como un mecanismo para sobrevivir la humanidad de sí misma; esta noticia reafirma lo que parecería de ciencia-ficción y que no lo es. Todo es posible, sólo hay que hallar los medios.



[Pasou derradeiramente, os luares trocáronse inhóspitos e sacháronse os leitos mariños. As reservas camiñaban esgotadas e reserváronse  espazos nas reservas mariñas.
 Os fondos tocaron fondo e o fondo do Océano sería a balsa de salvación. Os froitos do mar valían de alivio e mentres os lameiros de posidonia veríanse, tras longos lustros, novamente esquilmados. Era o inicio ou o fin.
Metáfora da Balsa da Medusa na que os deuses decidiron aparecer e dicirlle aos homes que nada tiñan que ver no seu. Fuxiron e víronse ceibes do monopolio ao que se viron sometidos na mente humana.
Desaparecidos pra sempre (coma sempre), os poderosos sacaron os tigres que levaban dentro e novamente escravizaron aos demais. A coloreada loita reempezaba, agora coa auga ao pescozo resistirían ata soportalo. Pura radiactividad, hedonismo supersticioso que os conduce a isto.
Parasitándoos un polbo de cobiza rexía as súas decisións e anemone distinta que o motivaba de forza. Coma se dunha ferida tratásese, ambos, eran o resultado dun contrato energúmeno, parvo. Tanto ter en abundanza que o fin recoñecéronse miserabels] b:Deíca-r

[Podría haber sido este tema pero sólo por su relación con
el lugar donde se creó el primer boceto]


*Praderas de Posidonia  [cuándo los dioses se liberaron, los tigres se revelaron y viceversa] EL JUEGO DE LA CARRETILLA [9/7/12]



Junip: Dont let it Pass 

26/2/16

Única lúa chea de febreiro co tempo axustado por unha *película de terror africano







Contos sen Noiturno e Aleivoso III
Cheguei á cima nunha volta de man e realicei moi xusto de tempo unhas daguerres ao sol gorencéndose entre imprevisíbeis nubres mestura de area e humidade dunha recente tormenta.
Saíu a lúa.
Fotografeina pra documentarme e descendín, pois o vento frío entanguecía por entre os meus dedos.

A media aba parei e a fixen así, deste xeito, con esas ganas de ver o que ven ámboslos ollos, en estéreo polo murmurio do vento. Un incipiente arco intúese temesinho á dereita das árbores protagonistas; mais só iso, apoucado indalo.

Só co foco frontal a medio gas cheguei ao clareiro de enormes laxes grises onde celebran os festexos e moi xusto a tempo montei a saca das vistas sobor o tripié. Ata rubín a unhas lastras pra buscala aos pés do cume. Ren coma as novísmas camp four pra intres de crítica adherencia sen fallo e estadía mais ou menos pendurada; coma se tivese por pés tractores. Así estiven cautelosamente anacoreto dunha beira a outra seguindo o seu percorrido pola capuchina rocha e as árbores cimeiras que afastándose desta acarínhana desexando rozala pra aferrala e deixala queda...nas pólas.

Ás nove e media cheguei onde as luces do valado cámping que cos seus luminosos grobos contaminantes asemellan bastamente a esta única lúa chea neste mes de febreiro.

E saín d´alí a fume de carozo tal coma vin, coma unha bala...
Ás dez e vinte na casa. d:D´



Contos no *estrapelro VII
Cantigas d´amar tranquila.

...Eu conhezo (unha) mar...
O Mar da Tranquilidade móstrase perplexo que sabéndoo cústalle crelo pois fican en tudos lados e por onde van deixan pegada que xa Chumi-Chúmez deles predixo:

──Sonche potencia dunha terra aqueles que a poboan. ──Ao mollo con eles

Parola que escribireille cando asuma a súa significación e zambúllame nelas coma somerxinme nesa; no seu mar mergullado nadar entre oucas e corales de pracer buscándoa no fundo de todo furaco de Selene...
É coma unha marola (e de *olá) de azucre que sala o corpo abrollando borbullantes borbotós de sorrisos...

Foi o home á lúa e, pra algúns, conto luático coutros estivemos na mesma polo xaneiro a finais...e aínda non dixéronme ren...:))´...d:D´

Pois entón,  deica    d:´





Sixto Rodríguez: Crucify your mind


[*Imprevisíbel nubre de procedencia africana que estableceuse istes días sobor a península velando os ceos nidios poucos días antes. Unha migración sen fronteiras]
[*Estrapelro, metátesis de estraperlo]






Sixto Rodríguez: Sugar Man

18/2/16

Na (súa) *fontela





La gata que sabía volar:
20 de febrero para una gata cósmica
*Cantigas d´eido e lameiro:
Es nas verzas:

Na rúa cara a  fontela
haiche pedrosa regueira
e nunha chegada ringleira
tenho ó pasar das poldras
na cortinha  prantadas
leitugas , fabas e verzas
espallados tirabeques
tamén sementes ervellas

Noutra riola da terra sachada 
uns  *freixós pra boas filloas
[das c´acolá  tanto gostas]

E no eido da nogueira
medran  d´queles cantarelos
cas mañás, cando xuntos,
almorzabamos antes da facenda.Bricd





Traducción aproximada:
En el camino hacia la fuente
Hay una pedregosa reguera
y en una madura hilera
tengo cruzando por  piedras
en la huerta plantadas
lechugas, habas y berzas,
esparcidos tirabeques
también semillas de guisantes

En otro canal de tierra labrada
unos garbanzos para buenas filloas
[de las que allá tanto gustas]

Y en el huerto de la *noguera
crecen de aquellos rebozuelos
que de mañana, cuando juntos,
almorzábamos antes del  *trabajo




Archive: Nothing Else(Londinium1996)


Notas a pie de música o aclaraciones finales a pie de página:
[*Cantos de campo y prado....despistado]
[*Nogal]
[*Fontela: Es diminutivo de fuente, aunque también pudiera ser fuente de ella; el agua, entre otras]
[Freixó: En realidad es la masa de la filloa (fino pañuelo o tortilla dulce que con el peregrinaje fue llevado a toda Europa) que parte genuinamente de una masa harinosa molida de determinadas habichuelas, con leche recién ordeñada, azúcar y manteca. Por lo tanto propósito del juego dialéctico: Freixó=feixó=frijol=garabanzo=garbanzo. Esto, además en esencia, es el origen de la diferentes costumbres y pronunciaciones según dónde se produzca. Filloa también lo es en lengua castellana]
[Facenda: No sólo es la riqueza en general, también los animales y así todas las labores para (sobre)vivir]

19BeatoÁdCfebrero

Other Lives: Epic


Red(2010)animación