4/9/17

Reboutallos d´Occidente [*No devalo da lúa]

















*Contos no estrapelro X
Es no reboutallo:

Tudo quen desexe entendelo, non inflúe o seu grao nin principo, tamén réndese ao temor. En conta que onde atúrase a pior das astrucias e déixase que cada un faga ao seu antoxo pra medrar e ir a favor; amodo podería afogarse baixo a unión do conxunto alleo.d:D´




Desterros opostos que xamais voltarán aos seus aborixes: 
Es na chaeira

Papiroflexia é a capacidade que tenhen os dedos dunha persoa que arrevesando aquilo que semella sinxelo o diminúen entre mil e sae a porcentaxes maiores; algo que si e só si puidese procurar descadeixando unha cuarta de papel de arroz, fumaríame un puro e fícome tan pancho. 
Isto é, cuarto e metade ou como adoitan pidir as donas na praza por Antón Martín e cunha surrisa proxenitora con sombra de ollos e cerquinho circundándoos. 

Papiroflexia de apelido que de pía levaba embebido Papel por parte de nai; o proxenitor, seica mal non lembro, Ingres ou Guarro. 
Coma queira que fose, iste fíxose non só arquitecto, tamén artífice de tudo canto *recanto soubese que daría pra refuxio de tantas aranhas coma currunchos houbese. Logo de tudo, un encoro ──polo seu contido e continente── así é parte da mente quentadora e complexa que o seu ^abtor debeu de interpretar sobro a idea dos seus donos... 
Ao cabo, pra Papiro e Flexia ──suprema curmá garrida── díxolle iste a ela, despois dun longo intre, que pírome polas noites que sospira polos días e que defiestrando ilusións embárgame a escura luz sexa onde sexa; ata baixo estrelas. 
Dito doutro xeito, hai construcións que figurando abertas encerran extraverténdose cóncavos complexos dilemas ecolóxicos por imitación a certos universos que, seguramente, todos conhecemos.d:D´ 
Abofé...


Algúns apuntes:
*Escombros de Occidente
*O por da lúa minguante
Despois da lúa, xa sen el
*Relatos clandestinos X
*Canto recanto: Aliteración
^Arcaísmo.



Destierros opuestos que jamás regresarán a sus aborígenes
En la ^escombrera

Papiroflexia es la capacidad que tienen los dedos de una persona que enrevesando aquello que parece sencillo lo desmultiplican entre mil y sale a porcentajes mayores; algo que si y sólo sí pudiera lograr desmadejando una cuarta de papel de arroz, me fumaría un puro y me quedo tan ancho. 
Esto es, cuarto y mitad o como suelen pedir las señoras en el mercado por Antón Martín y con una sonrisa progenitora con sombra de ojos y cerquillo circunvalándolos.

Papiroflexia de apellido que de pila llevaba impregado Papel por parte de madre; el progenitor, si mal no recuerdo, Ingres o Guarro. 
Como quiera que fuese, éste se hizo no sólo arquitecto, también artífice de todo cuanto ángulo supiese que daría para refugio de tantas arañas como esquinas hubiese. Después de todo, una presa así es  ──por su contenido y continente──  parte de la mente calenturienta y compleja que su autor debió de interpretar sobre la idea de sus dueños...
En fin, para Papiro y Flexia ──suprema prima esbelta── le dijo éste a ella, después de un largo rato, que me piro por las noches que suspira por los días y que defenestrando ilusiones me embarga la oscura luz sea dónde sea; incluso bajo estrellas.
Dicho de otro modo, hay construcciones que *pereciendo abiertas encierran extravertiéndose cóncavos complejos dilemas ecológicos por imitación a ciertos universos que, seguramente, todos conocemos. Bricd
No me cabe duda...


Algunos apuntes:
*Estrapelros: Metátesis de estraperlo
Clandestinos
*Pereciendo, metátesis de pareciendo,
analogía de perecer. "Parece qué perece"
pues cuando está abierta suelta agua y 
vida pierde secándose.
^Reboutallos sobrantes acumulados
formando un altiplano de escombros



Madrugada - The Riverbed

1/9/17

Dende o lameiro cos pés enchoupados

https://www.flickr.com/photos/124176082@N02/36733032612/in/photostream/






*Cantigas d´rego e lameiro:
Es nas poldras:


Na rega do Chico, da noite
cancha e laxe, na Lama
Nunha baixeira da regueira
das portas pertas d´auga...
Onde, lonxe, os meus  lévanme 
polas minhas maus...de Salaias


En castelán

As curvidades antre os tecidos do espazo-*temporán incitadas por certos lugares, que non lagares, ou pola estrela que xera unhas crais de *pretextos goios gravitatorios, mantenhen aos humáns ancorados á Terra, á súa terra e fai que a Lúa vire ao noso redor namentres nós viaxamos por do Sol.

En casos extremos, cando a concentración formas e cores é máxima, a atracción gravitatoria sería tan funda que nin sequera a luz  ──nin a nosa mirada──  fuxiría baixo o influxo da observación dende calquera punto indefinido da Porta do Atlántico; mal que nos pesen algúns atentados urbanísticos.

E é que na regueira  ──xa o dicíamos por entón── tiraron da rega e mataron algo máis que o tempo.
E é que certas castas e crases todo o castran, ou case, cos seus excesos de luces.
Qu´endexamais nos arreden as noites estreladas, ben sexan polas Ficas, as salgadas insuas por antonomasia, ou neste intre no que me atopo, doce coma vostede...


Figuradamente: 
*Cantigas de regato y prado...despistado
*Alude tamén (na forma) do mundo
coma unha pataca incipiente
^coloridos
Poldras: Caneiros disformes



Sivert Høyem: Sleepwalking Man


https://www.flickr.com/photos/124176082@N02/36733032612/in/photostream/

24/2/17

Flotamos mais acó ──do horror── d´Orión [Vía Láctea d´inverno sobor plutón carpetán...]

Nº 4096-0






Nº7332
Empenha que é cinza
Flotando de horror máis acó de Orión, empénhase que é cinza; empánase que é rocío. Despénhase que é polución noitebra…lumínica 

A humidade do caminho recondúceme a isto e as ras de compasados croacs acompánhanme namentres estas horas. Elas non migran, andan espertando ao cío porque estas temperaturas mantenas activas...
...E pregúntome seica unhas ancas non viríanme mal pra a cea ou pra caminhar máis lixeiro 

Contos sen Noiturno e Aleivoso IV 

Si, isto que contemplo amplamente ten algo, ou ren, de experimental arquitectónica. Secasí en verdade que a soidade que sobrecólleme ──desparece baixo a presenza de tanta estrela── e o meu conhecemento craro e reflexivo desta realidade fáilleme habitable e voo sen ás riba das copas das árbores, entre os graníticos bolos máis pretos, baixo un ceo sempre cambiante, oxixenado e altamente contaminado por luces d´artificio humano.
Mágoa que os televexos e outros aparellos domésticos róubennos tanto tempo que impiden a moitos estar eiquí nesta realidade.
Mágoa tamén que a noite longa e curta á vez sexa quen outorgándome outras pezas minimalistas abertas a minha beira, quédome con esta polo convencional. Cando a bisbarra poderíame agasallar tantas elaboracións singulares coma tempo adicado non tenho.

Flotando case ao mesmo tempo nesta mar de horizóns infinitos e no espazo sen lindes, cardinás, abraio tudo ao meu redor.
Flotando tamén baixo a avelaínha rosada da noitada que mira á paisaxe, tralo baleiro sideral dunhas noites climatizadas pola ausenza de vento que lexitiman o noso humanismo máis acó de Orión

Recollín os avenhos e funme...

 ...Terrible contaminación lumínica, polución noitebra...


Madrugada: Vocal



¿E logo, xa vai finando a entroida...?


10/3/16

LA FARSA I: el contrato energúmeno *La farsa gubernamental y los titiriteros

Fringe:Waiting for the 4th

[Medidas: 50x70. Dos profundos buceadores,  Eu & Eu,  que desde su Macaronesia salvan escollos y se sumergen en el Atlántico muchas veces, 
desde donde me cuentan extrañas criaturas que se hacen a la mar por singladuras sin fin. Eternas]

[Medidas:29´7x42...Ambos son bocetos para un dibujo
final que ya subiré  
cuando  esté  
finalizado]
Relatos clandestinos VIII
Cantos de (la) mar tranquila


A Mar: (dedicado por cuanta gratitud 

 o tanta delicado)9/7/12


Ocurrió finalmente, los lugares se volvieron inhóspitos y se araron los lechos marinos.
Las reservas estaban agotadas y se reservaron espacios en las reservas marinas. Los fondos habían tocado fondo y el fondo del océano sería la balsa de salvación.  Los frutos del mar servían de alivio y mientras los prados de posidonia se verían, tras largos lustros, nuevamente esquilmados. Era el principio o el fin.
Metáfora de la Balsa de la Medusa en la que los dioses decidieron aparecer y decirle a los hombres que nada tenían que ver en lo suyo. Se marcharon y se vieron libres del monopolio al que se vieron sometidos en la mente humana. Desaparecidos para siempre, los poderosos sacaron los tigres que llevaban dentro y nuevamente esclavizaron a los demás. la coloreada lucha recomenzaba, ahora con el agua al cuello resistirían hasta soportarlo. Pura radiactividad, hedonismo supersticioso que los conduce a esto. 
Parasitándolos un pulpo de codicia regía sus decisiones y anémona distinta que lo motivaba de fuerza. Como si de una hemorragia se tratara, ambos, eran resultado de un contrato energúmeno. Tanto tener en abundancia que finalmente se reconocieron miserables.
Saúde e Ceibedade.
b:Deíca-r 

[Bocetos para un marzo desactivado. Creo que me voy a navegar por los montes que Tetis nos dejó o por entre orillas de *solpor]
Deica logo amicus...d:D´
*Donde se acuesta el sol...

LA NOTICIA DE FECHA 19 DE JULIO DE 2012 ES MUY INTERESANTE: http://elpais.com/sociedad2012/07/19actualidad/1342723639_141397.html.
Semanas después de esbozar estas láminas de la posibilidad de labrar el fondo marino como un mecanismo para sobrevivir la humanidad de sí misma; esta noticia reafirma lo que parecería de ciencia-ficción y que no lo es. Todo es posible, sólo hay que hallar los medios.



[Pasou derradeiramente, os luares trocáronse inhóspitos e sacháronse os leitos mariños. As reservas camiñaban esgotadas e reserváronse  espazos nas reservas mariñas.
 Os fondos tocaron fondo e o fondo do Océano sería a balsa de salvación. Os froitos do mar valían de alivio e mentres os lameiros de posidonia veríanse, tras longos lustros, novamente esquilmados. Era o inicio ou o fin.
Metáfora da Balsa da Medusa na que os deuses decidiron aparecer e dicirlle aos homes que nada tiñan que ver no seu. Fuxiron e víronse ceibes do monopolio ao que se viron sometidos na mente humana.
Desaparecidos pra sempre (coma sempre), os poderosos sacaron os tigres que levaban dentro e novamente escravizaron aos demais. A coloreada loita reempezaba, agora coa auga ao pescozo resistirían ata soportalo. Pura radiactividad, hedonismo supersticioso que os conduce a isto.
Parasitándoos un polbo de cobiza rexía as súas decisións e anemone distinta que o motivaba de forza. Coma se dunha ferida tratásese, ambos, eran o resultado dun contrato energúmeno, parvo. Tanto ter en abundanza que o fin recoñecéronse miserabels] b:Deíca-r

[Podría haber sido este tema pero sólo por su relación con
el lugar donde se creó el primer boceto]


*Praderas de Posidonia  [cuándo los dioses se liberaron, los tigres se revelaron y viceversa] EL JUEGO DE LA CARRETILLA [9/7/12]



Junip: Dont let it Pass 

26/2/16

Única lúa chea de febreiro co tempo axustado por unha *película de terror africano







Contos sen Noiturno e Aleivoso III
Cheguei á cima nunha volta de man e realicei moi xusto de tempo unhas daguerres ao sol gorencéndose entre imprevisíbeis nubres mestura de area e humidade dunha recente tormenta.
Saíu a lúa.
Fotografeina pra documentarme e descendín, pois o vento frío entanguecía por entre os meus dedos.

A media aba parei e a fixen así, deste xeito, con esas ganas de ver o que ven ámboslos ollos, en estéreo polo murmurio do vento. Un incipiente arco intúese temesinho á dereita das árbores protagonistas; mais só iso, apoucado indalo.

Só co foco frontal a medio gas cheguei ao clareiro de enormes laxes grises onde celebran os festexos e moi xusto a tempo montei a saca das vistas sobor o tripié. Ata rubín a unhas lastras pra buscala aos pés do cume. Ren coma as novísmas camp four pra intres de crítica adherencia sen fallo e estadía mais ou menos pendurada; coma se tivese por pés tractores. Así estiven cautelosamente anacoreto dunha beira a outra seguindo o seu percorrido pola capuchina rocha e as árbores cimeiras que afastándose desta acarínhana desexando rozala pra aferrala e deixala queda...nas pólas.

Ás nove e media cheguei onde as luces do valado cámping que cos seus luminosos grobos contaminantes asemellan bastamente a esta única lúa chea neste mes de febreiro.

E saín d´alí a fume de carozo tal coma vin, coma unha bala...
Ás dez e vinte na casa. d:D´



Contos no *estrapelro VII
Cantigas d´amar tranquila.

...Eu conhezo (unha) mar...
O Mar da Tranquilidade móstrase perplexo que sabéndoo cústalle crelo pois fican en tudos lados e por onde van deixan pegada que xa Chumi-Chúmez deles predixo:

──Sonche potencia dunha terra aqueles que a poboan. ──Ao mollo con eles

Parola que escribireille cando asuma a súa significación e zambúllame nelas coma somerxinme nesa; no seu mar mergullado nadar entre oucas e corales de pracer buscándoa no fundo de todo furaco de Selene...
É coma unha marola (e de *olá) de azucre que sala o corpo abrollando borbullantes borbotós de sorrisos...

Foi o home á lúa e, pra algúns, conto luático coutros estivemos na mesma polo xaneiro a finais...e aínda non dixéronme ren...:))´...d:D´

Pois entón,  deica    d:´





Sixto Rodríguez: Crucify your mind


[*Imprevisíbel nubre de procedencia africana que estableceuse istes días sobor a península velando os ceos nidios poucos días antes. Unha migración sen fronteiras]
[*Estrapelro, metátesis de estraperlo]






Sixto Rodríguez: Sugar Man