Páginas
- Principal
- Bóreas agrieta el frío invierno [Soidades]
- LUNA MENGUANTE, tonalidades reales para una víspera de reyes.
- Las Majadas...Verde que te quiero verde.
- PRELUDIO para SELENE y CUATRO TORRES
- Luna en LA PEDRIZA.
- Néboas: E anelando lúa manoulle brétema
- Contos e Leendas...Cuentos y leyendas
- Inmaturos pro xaneiro...
- INCAPACIDAD.
- Alain Cugnenc....:Obra
- David Ortu......... :Obra
29/4/12
ROMPEFOLES: Parca roca fría, súplica pues llanto [La melancolía es un sentimiento áspero que sólo se padece solo]
| [Cuando entré en ese infierno contemplé lo siguiente: Las llamas a la izquierda ardiendo. Indiferente roca gélida de fuego. Nubes se cernían deseando cubrirlo todo. El tiempo nos dio la razón, por delante lo teníamos. Tranquilamente regresamos a la senda con alguna duda por mi parte, sin ninguna de ella] Moza qu'á moitos fai cara, dígoche Jan qu'è unha maula |
Tantas veces percorrendo por ista zoa sen reparar nelas.
Ista vez, con coidado, ao mirar o que deixabamos detrás
démonos conta do mimetismo dista formació rochosa.
El, con costume, coberta a súa cachola, prega á Indiferente
devólvalle á súa amada iacente.
A Rompefoles, con caperucha,
ladeiada, móstrase arrogante e altiva. Faciana.
A que xace tras de si está coseu rostro
cara ao ceo durmindo o soño eterno.
A viaxe foi mentres a volta circular do labirinto
e enlazando coa Senda Maeso atopámonos eso.
Se precisades saber onde está pódovos dar outras pistas.
Segundo sexa o ángulo e o noso punto de vista
ten outro nome, iste, máis común. Xeitoso obelisco[d.D´]
Tantas veces pasando por esta zona sin reparar en ellas.
Esta vez, con cuidado, al mirar lo que dejábamos detrás
nos dimos cuenta del mimetismo de esta formación rocosa.
Él, con túnica, cubierta su cabeza, ruega a la Indiferente
le devuelva a su yacente amada. La Parca, con capucha,
ladeada, se muestra arrogante y altiva. Descarada.
La que yace tras de sí está con su rostro
hacia el cielo durmiendo el sueño eterno.
El viaje fue durante el regreso circular del Laberinto
y enlazando con la Senda Maeso nos encontramos eso.
Si necesitáis saber donde está os puedo dar otras pistas.
Según sea el ángulo y nuestro punto de vista
tiene otro nombre, éste, más común. Con forma de obelisco[d.D´]
Tantas veces percorrendo por ista zoa sen reparar nelas.
Ista vez, con coidado, ao mirar o que deixabamos detrás
démonos conta do mimetismo dista formació rochosa.
El, con costume, coberta a súa cachola, prega á Indiferente
devólvalle á súa amada iacente.
A Rompefoles, con caperucha,
ladeiada, móstrase arrogante e altiva. Faciana.
A que xace tras de si está coseu rostro
cara ao ceo durmindo o soño eterno.
A viaxe foi mentres a volta circular do labirinto
e enlazando coa Senda Maeso atopámonos eso.
Se precisades saber onde está pódovos dar outras pistas.
Segundo sexa o ángulo e o noso punto de vista
ten outro nome, iste, máis común. Xeitoso obelisco[d.D´]
Tantas veces pasando por esta zona sin reparar en ellas.
23/4/12
Desenlaces oníricos o las mir(i)adas
| [Exterior:70x50] |
The Who - Wont get fooled again
Cuánta razón llevan tus palabras; cuánto aun por hacer se podría con esos chicos. Seguro que llegarían muy lejos, aunque no tanto.
Me gustó ese silencio para unas palabras cargadas de rabia y envidia, tal vez; brillante sólo lo es un tipo de arroz. El brillo de las personas es más por constancia que por fuerza. En astronomía muchas veces vemos lo distante, no por fuerza, sino por la constante con que nos llega, a nuestros ojos, viajando a través del tiempo. Atravesando el espacio, creándolo su través. Mientras en el espacio creado el tiempo es concreto, en el tiempo el espacio se engendra en la misma medida en que el tiempo lo necesita para llegar de un punto a otro en función de su velocidad. A tiempo o a destiempo; la muerte siempre es injusta cuando se arrebatan en ella vidas jóvenes. El fin, de la muerte, no justifica los medios por ella empleados nunca. Sus medios son muchos, mas son algunos tan trágicos y brutales que nos consternan tanto por el dolor que producen, ajeno o propio.
El peor bache, a la constancia, es la interrupción que produce la muerte. Es la inconstancia definitiva, única e irremediable. Eran alumnos brillantes.
Lo peor es el sufrimiento para esos padres. Mucho tardarán en pasar ese mal trago, si lo llegan a asumir. Con el esfuerzo y comprensión que cuesta una vida y como se viene abajo por una muerte a destiempo, ilógica e injusta, contraria al ciclo vital natural.
Contrasentido y contramano.
Natura non facies saltus.
[En los sueños hay tantas miradas como sucesivas personas pasan por nuestros lados. Rondan tantas que sólo de algunas se recuerdan expresiones y caras]
El peor bache, a la constancia, es la interrupción que produce la muerte. Es la inconstancia definitiva, única e irremediable. Eran alumnos brillantes.
Lo peor es el sufrimiento para esos padres. Mucho tardarán en pasar ese mal trago, si lo llegan a asumir. Con el esfuerzo y comprensión que cuesta una vida y como se viene abajo por una muerte a destiempo, ilógica e injusta, contraria al ciclo vital natural.
Contrasentido y contramano.
Natura non facies saltus.
[En los sueños hay tantas miradas como sucesivas personas pasan por nuestros lados. Rondan tantas que sólo de algunas se recuerdan expresiones y caras]
Canta razón levan as túas parolas; canto aínda por facer poderíase con eses mozos. Seguro que chegarían moi lonxe, aínda que non tantinho.
Gustoume ise silencio pra unhas parolas carregadas de carraxe e envexa, talvez; brillante só o é un tipo de arroz. A brillantez das persoas é máis por tenacidade que por forza. En astronomía moitas veces vemos o distante, non por forza, senón pola constante con que chéganos, aos nosos ollos, viaxando a través do tempo. Atravesando o espazo, creándoo o seu través. Mentres no espazo creado o tempo é concreto, no tempo o espazo procréase na mesma medida en que o tempo necesítao para chegar dun punto a outro en función da súa velocidade. A tempo ou a destempo; a morte sempre é inxusta cando arrebátanse nela vidas novas. O fin, da morte, non xustifica os medios por ela empregados endexamais. Os seus medios son moitos, agora que son algúns tan tráxicos e brutais que azórannos tanto pola dor que producen, alleo ou propio.
O pior furaco, á constanza, é a suspensión que produce a morte. É a inconstancia definitiva, única e irremediable. Eran alumnos ademirábeis
O pior é o padecemento pra eses pais. Moito tardarán en pasar ise mal grolo, si chégano a asumilo Co esforzo e intelección que custa unha vida e coma vense abaixo por unha morte a destempo, ilóxica e inxusta, contralla ao ciclo vital natural.
Contrasenso e contramán.
Natura non facies saltus.
[Nos sonos hai tantas olladas coma sucesivas persoas pasan a rente nosa. Roldan tantas que só dalgunhas lémbranse expresións e faces d:D´]
Composición centesimal
21/4/12
Concentración única
[Exterior:70x50]
|
Nada se debería haber dejado sin realizar durante las ideas fértiles, luego se desvanecen y ya no vuelven. Se gana experiencia y conocimiento que aunque no se pierde, cuesta mucho más ponerlo en movimiento. Para entonces nuevas proposiciones regresan y , aunque mejoradas, ya no tienen la frescura de otros momentos pretéritos. Con lo físico igual ocurre, es mejor mantener una constancia sin desfallecer que pegar saltos sin ton ni son. Cuando se retoman algunas actividades en paradas prolongadas se debe tener la tranquilidad que reportan los años; pues en caso contrario las lesiones pueden interrumpirlas para siempre.
Determinadas personas tienen la suerte de mantener la memoria con los gustos del pasado y recordando a determinadas matronas que otorgaban el calor necesario para transmitir el tacto sensible en quien pusiesen sus manos. Algunos cetros nos alcanzaron y ahora se transportan testigos deseosos de cumplir con lo pactado.
Sólo el tiempo quebrará la razón cuando impida seguir sosteniéndolo; para entonces ya habrá tiempo de conseguir nuevo heraldo al que educar en el menester mismo de lo anterior.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)